เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        กลับมาถึงจวน หรงซิวดูจะไม่รีบร้อนเอาเสียเลยเขาพานางไปทานอาหารเย็นอย่างช้าๆ ก่อน แล้วบอกให้นางไปอาบน้ำ

        อวิ๋นอี้ถามด้วยความเป็นห่วง"จะคัดหนังสือให้ข้าเมื่อใดเพคะ?"

        "ข้าให้คนไปจัดการแล้ว"หรงซิวมองลงมาที่คางกลมของนาง อดมิได้ที่จะเข้าไปสัมผัส "ไม่ต้องห่วงหรอกข้าจะไม่ให้ท่านย่าทำเจ้าคับข้องใจ”

        อวิ๋นอี้ไม่เชื่อ ทำหน้ามุ่ยและเยาะเย้ย“ฝ่าบาทพูดไป มีคราใดบ้างที่ท่านย่าจะไม่ว่าข้า?”

        ไม่เพียงแค่ดุนาง ทั้งยังแทบจะกุดหัวของนางออกมาหญิงชราคนนี้โกรธแค้นกระไรกับนางนักหนา

        หรงซิวรู้ว่านางคิดกระไรถึงพูดเช่นนั้นจึงลูบใบหน้าเล็กๆ ของนาง “ท่านย่าท่าน...อย่าได้ไปคิดเล็กคิดน้อยกับนางเลยเจ้าต้องลำบากเพราะข้าแท้ๆ”

        “ฝ่าบาทรู้ก็ดีเพคะ”อวิ๋นอี้พ่นลมในจมูกใส่เขา “ยังดีที่ฝ่าบาทหน้าตาพอดูได้มิฉะนั้นข้าไม่อยู่ทนลำบากหรอกเพคะ!”

        หรงซิวเลิกคิ้วนัยน์ตาสีเข้มและหนักแน่นจับจ้องไปที่นาง ทันใดนั้นมุมปากกระตุกด้วยความเกรี้ยวกราดเล็กน้อยเอนตัวลงและพ่นลมหายใจเข้าหูนาง"เหตุใดข้าถึงคิดว่าเจ้าชอบข้าที่ทักษะบนเตียงกันนะ"

        "......”

        ทะลึ่งจริงๆ

        อวิ๋นอี้ผลักเขาออกไป "ดีแต่พูดจาไร้สาระข้าไปอาบน้ำดีกว่า"

        "ได้" เขายืนอยู่ที่ประตูยิ้มราวกับสายลมฤดูวสันต์ "อาบเสร็จแล้วข้าจะไปตรวจสอบ"

        อ้ากกกกกก!

        ตรวจสอบกระไรกัน!

        เหตุใดบุรุษผู้นี้ทะลึ่งเช่นนี้นะ!

        หรงซิวมองดูหญิงสาวตัวน้อยปิดประตู ค่อยๆหันตัวไปที่ห้องข้างๆ ยาชิงเตรียมน้ำอุ่นไว้เรียบร้อยแล้ว เขาข้ามฉากกั้นไปแล้วหย่อนตนเองลงไปในอ่าง

        หมอกสีขาวที่ม้วนตัวขึ้นราวกับอยู่ในแดนสวรรค์

        เสียงน้ำกระเด็นเป็นบางครา เพิ่มความคลุมเครือขึ้น

        ทว่าทันทีที่บุรุษหนุ่มเอ่ยปากความอ่อนโยนละมุนละไมทั้งหมดหายไป เหลือเพียงความเย็นชาเท่านั้น

        หรงซิวพิงผนังอ่างน้ำ เอียงหน้าขึ้นเล็กน้อยหลับตาลง น้ำไหลลงมาตามคอสุดเย้ายวน ผ่านลูกกระเดือกแล้วกลิ้งลงมา

        “ตรวจสอบได้หรือยัง? ผู้อยู่เบื้องหลังข่าวลือ?”

        ยาชิงพูดอย่างไม่สบายใจนัก“ไม่พบว่าเป็นฝีมือของไทเฮาหรือฮ่องเต้อวี่ชวนพ่ะย่ะค่ะทว่าอาจจะเป็นไปได้ว่าเป็นท่านหญิงหว่านฉือ”

        “เจ้าพบหลักฐานหรือไม่?"หรงซิวกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

        “ยังพ่ะย่ะค่ะ" ยาชิงตอบ"ข้าจะพยายามหาให้เร็วที่สุดพ่ะย่ะค่ะ"

        “เช่นนั้นก็ไปตรวจสอบเสียข้าต้องการหลักฐานที่ชัดเจน มิใช่การคาดเดาของเจ้า” หรงซิวพูดเสียงเบา“เรื่องการแต่งงานของข้า บอกคนในจวนด้วยว่าอย่าได้แพร่งพรายไปเด็ดขาดหากพระชายารู้...”

        "เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

        หรงซิวอาบน้ำเสร็จรวดเร็วมากตอนที่เขาเข้ามาเคาะประตู พลันได้ยินเสียงหงุดหงิดของหญิงสาวตัวน้อยดังมาจากข้างใน

        “หรงซิว! ไอ้คนทะลึ่ง! อย่าเข้ามานะเพคะฝ่ายข้ายังไม่เสร็จ!”

        เขายืนพิงประตู มองดูแสงจันทร์ที่สวยงามแล้วยิ้มนิ่งๆ

        หลังจากที่อวิ๋นอี้อาบน้ำเสร็จเซียงเหอจึงเปิดประตูออกจากด้านใน หรงซิวก้าวเข้าไปแล้วใช้เท้าถีบประตูปิด

        ในห้องที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ อากาศชื้นๆ เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของสตรีที่ชวนหลงใหลลูกกระเดือกของเขารัดแน่น ท้องส่วนล่างรุ่มร้อน เขาเดินไปหาสตรีผู้นั้นแล้วกดนางลงบนเตียง

        ดวงตาของอวิ๋นอี้ใสและกลอกไปมา เขาจูบเปลือกตานางวนเวียนอยู่เช่นนั้น

        หรงซิวพบว่าทันทีที่เขาสัมผัสนางสติสัมปชัญญะของเขาก็หลุดลอยอย่างสิ้นเชิง

        หลังจากจูบก็อยากจะกอดเมื่อกอดแล้วอยากจะทำกระไรมากกว่านั้นอีก

        โชคดีที่อวิ๋นอี้หยุดเขาได้ทันเวลา

        นางเอามือขวางระหว่างพวกเขา หอบหายใจแล้วมองเขาด้วยแววตาใสๆ “วันนี้ที่จวนหว่านฉือ หลังจากที่ข้าถูกไล่ออกมาเกิดกระไรขึ้นหรือเพคะ?”

        “ไม่มีกระไร หว่านฉือฟื้นแล้ว”หรงซิวพยายามพูดให้เป็นเรื่องเล็ก “ท่านย่าบอกให้ข้าไปตรวจสอบผู้ที่ปล่อยข่าวลือ”

        อวิ๋นอี้จ้องมองเขาอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง"มีเพียงแค่นั้นหรือเพคะ ”

        “มิเช่นนั้นเล่า?” เขาเลิกคิ้วขึ้นถามกลับ

        อวิ๋นอี้ยกมือขึ้นวนโดยมิรู้ตัว"ข้าคิดว่าฝ่าบาทจะต้อง...”

        “อวิ๋นเออร์”หรงซิวมิได้ฟังนางพูดต่อไป พูดขัดนาง น้ำเสียงจริงจังมากทำให้อวิ๋นอี้มองไปอย่างงงๆ แล้วตอบเบาๆ "หืม ”

        “เรามีลูกกันเถิด! "

        "กระไรนะเพคะ ” อวิ๋นอี้ไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องนี้ถึงพูดมาถึงเรื่องลูกได้

        มิใช่ว่านางมิอยากมีลูก แต่ตั้งตัวไม่ทัน

        นางคว้าไหล่หรงซิว และกำลังจะพูดกับอีกฝ่ายว่าตอนนี้มิใช่เวลาที่ดีที่จะมีลูก ก็ถูกเขาอุดปากไว้จากนั้นนางก็ไม่มีโอกาสได้พูดอีกตลอดคืน

        คืนนี้ เขาดุเดือดมากกว่าที่เคย

        นางถูกเขาเหวี่ยงไปมา ทำท่าต่างๆจนเหงื่อออกเต็มตัว เผาผลาญความกระตือรือร้นจนหมดสิ้น

        ในที่สุด อวิ๋นอี้ก็เข้าใจคำว่ายอมตายเสียดีกว่า

        เขาแทบจะฆ่านาง!

        ค่ำคืนของความดื่มด่ำได้ผ่านพ้นไปช้าๆ ท่ามกลางความร้อนผ่าวผลที่ตามมาของการปล่อยตัวปล่อยใจมากเกินไปน่ากลัวมากร่างกายเจ็บปวดมากจนยกแขนขามิได้

        อวิ๋นอี้นอนอยู่บนเตียง มองเซียงเหออย่างน่าสงสารแล้วพูดว่าหรงซิว

        “พระชายาเพคะ!”เซียงเหอมีเรื่องซ่อนอยู่ใน ในตอนเช้ามีฎีกาจากในวังส่งมาให้องค์ชายและหว่านฉืออภิเษกกัน ทว่าพระชายาผู้น่าสงสารกลับถูกปิดบังนางสับสนมิรู้ว่าจะพูดอย่างไร "ในเมื่อองค์ชายอยากให้ท่านมีลูกท่านก็รีบมีให้เขาเถิดเพคะ"

        "เจ้าคิดว่าการมีลูกคือการวางไข่หรืออย่างไรกันจะให้เกิดก็เกิด บอกให้ท้องก็ท้อง ” อวิ๋นอี้กลอกตาขาว“ถึงเขาจะอยากมีลูกแต่จะทำกับข้าเช่นนี้ได้หรือ?”

        หากเรื่องแพร่ออกไป ว่าพระชายาผู้สูงส่งลงจากเตียงมิได้เพราะกิจกรรมบนเตียง เช่นนั้นจะขายหน้าคนตายเลย

        เซียงเหอได้ยินนางพูดเช่นนั้นก็หุบปากนางเศร้าจนแทบน้ำตาไหล “หากการมีลูกง่ายราวกับออกไข่ คงจะดีสิเพคะ!”

        รีบออกไข่ รีบกุมตำแหน่งเอาไว้ เมื่อถึงเวลาหว่านฉือเข้าจวนมา พระชายายังจะได้รับการดูแลอย่างดีเพราะมีลูก

        อวิ๋นอี้มิรู้ว่านางกำลังคิดกระไรอยู่คิดเพียงแค่ว่าประโยคนี้ช่างตลกจริงๆ พลันหัวเราะออกมา

        เซียงเหอหันหลังไปลูบหน้ายิ่งเห็นพระชายาของนางอารมณ์ดีมากเท่าไร นางยิ่งเศร้า

        นางอยากจะบอกความจริงแต่นางไม่กล้าที่จะขัดคำสั่งขององค์ชาย ในใจนางจึงทรมานมาก และในที่สุดก็ต้องยอมพ่ายแพ้

        เซียงเหอคิดว่าตราบใดที่นางไม่พูด คนในบ้านไม่พูดในช่วงนี้พระชายาจะมิรู้เรื่องการอภิเษกขององค์ชาย ทว่านางไม่คาดคิดเลยว่าในช่วงบ่ายท่านหญิงหว่านฉือจะส่งคนมาส่งจดหมาย

        จดหมายมิได้ส่งถึงผู้อื่น แต่ส่งให้อวิ๋นอี้โดยตรง

        อวิ๋นอี้เมื่อได้รับจดหมายก็แปลกใจไม่น้อยนางคิดว่านางมิได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับหว่านฉือจึงมิรู้ว่าเหตุใดหว่านฉือถึงเขียนจดหมายถึงนาง

        พลิกจดหมายไปมา แล้วถามเซียงเหอเหอ"ฝ่าบาทเล่า? นี่เป็นจดหมายที่ส่งให้ฝ่าบาทหรือเปล่านะ!หากข้าแกะดูมันจะไม่เป็นการดีกระมัง?"

        เซียงเหอส่ายหัว "ไม่น่าใช่เพคะตอนที่ให้ข้ามา เขาบอกว่าให้ท่านเพคะ เหตุใดพระชายาถึงไม่เปิดดูก่อนเล่าเพคะ ”

        “ใช่สินะ”

        อวิ๋นอี้เปิดซอง หยิบกระดาษจดหมายบางๆ ออกมาแล้วกางออกเพื่อจะดูอักษรให้ชัด

        หว่านฉือนัดนางออกไปดื่มชาบอกว่าต้องการจะอธิบายให้นางรู้เกี่ยวกับเรื่องระหว่างหรงซิว

        “......”

        สตรีคนรักเก่าของสวามีชวนนางออกไปนางจะออกไปดีหรือไม่นะ?

        จินตนาการได้เลยว่าการสนทนาของทั้งสองน่าจะต้องอึดอัดมากอวิ๋นอี้มิอยากจะไปพูดคุยแบบอึดอัด แต่นางอยากรู้เรื่องของหรงซิวและหว่านฉือจริงๆ

        หว่านฉืออธิบายเช่นนี้หรือว่านางอาจจะเข้าใจผิดหรงซิวมาก่อน

        อวิ๋นอี้คิดไม่ตกอยู่เป็นเวลานานยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัยจึงเรียกเซียงเหอเอากระดาษมา ให้เขียนตอบกลับจดหมายของหว่านฉือ

        แค่ไปเจอกันมิใช่หรือ?

        ไปสิ!

        เหตุใดถึงไม่ไปกันเล่า?

        หากนางไม่ไปจริงๆ เล่าไม่แน่นางอาจจะโดนหว่านฉือดูแคลนได้

        อีกฝ่ายในฐานะสตรีคนรักเก่ายังไม่กลัวสักนิดนางเป็นพระชายาตัวจริงที่สูงส่งจะกลัวกระไรเล่า!