ตุ๊กตามาเฟีย(My Doll)

   น้ำมนต์โกรธจัดที่ปอร์โต้พูดจาดูถูกเธอ รองเท้าที่สวมอยู่นั้นถูกถอดออกแล้วเล็งเป้าไปที่กลางหลังของคนที่อยู่ตรงหน้า เเต่ทว่าเขากลับหันหน้ามาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว รองเท้านักเรียนฝังเข้าที่ใบหน้าหล่อๆจนหงายหลังล้มไป ปั่ก! ตุ่บ!! 

     "โอ้ย!!" ปอร์โต้ล้มพับลงพร้อมกับมองไปที่รองเท้าสลับกับใบหน้าของน้ำมนต์ ปอร์โต้หยิบรองเท้านั้นมากำไว้แน่น!

     "เห้ย! เล็งผิดจุด..แย่แล้ว!!" น้ำมนต์รู้สึกผิดบ้างเล็กน้อยเเต่ถ้าเทียบกับที่ปอร์โต้พูดจากวนประสาทเธอเมื่อครู่ก็พอที่จะหักล้างกันได้ เธอจึงเปลี่ยนจากหน้ารู้สึกผิดมาเป็๲ยิ้มสะใจเเทน

      "เฮ้อ!!สบายใจละ ไปโรงเรียนดีกว่า..ขอรองเท้าคืนนะคะ" น้ำมนต์เดินเข้าไปข้างหน้าพร้อมกับฉกเอารองเท้ามาจากมือปอร์โต้ด้วยความเร็ว ก่อนจะวิ่งสับตีนเเตกไปที่มอเตอร์ไซค์ เธอสตาร์ทขับออกไปอย่างไม่รีรอ..ทิ้งให้ปอร์โต้นั่งงงด้วยสภาพที่เสื้อผ้าเลอะฝุ่นดินไปทั้งตัว!

     "ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวเเสบ!! ถ้าเจอครั้งหน้าเธอไม่รอดเเน่ โอ้ย! เสื้อผ้าฉันเปื้อนหมดเลย ขึ้นไปเปลี่ยนทันไหมเนี้ย..อีก 5 นาที เอาวะ!!ไปชุดนี้เเหละ!!" ปอร์โต้ตัดสินใจปัดฝุ่นออกและรีบโยนตัวเองขึ้นรถเก๋งสีขาว ขับริ่วออกไปให้ทันก่อนที่เขาจะไปเรียนสาย ตึ่งตึงดึ่งๆ เสียงออดโรงเรียนเเจ้งเวลาเข้าห้อง ด้วยความที่เป็๲โรงเรียนนานาชาติจึงไม่มีการเข้าแถวหรือเคารพธงชาติใดๆ ปอร์โต้เดินเข้าห้องไปก็พบว่าคุณครูกำลังสอนเริ่มสอนวิชาเเรกแล้ว อาจารย์วัยสามสิบใส่แว่นหนาเตอะหันมามองปอร์โต้ด้วยความประหลาดใจ

     "ขออนุญาตกับอาจารย์" ปอร์โต้ยิ้มแห้งพร้อมกับเกาหัวแก้เขิน

     "ปอร์โต้!..ไปทำอะไรมาลูก ทำไมเนื้อตัวมอมเเมมขนาดนี้!"

     "เอ่อ..พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยครับ เอ่อผมมาสาย…"

     "ไม่เป็๲ไรนะลูก..ไปๆเข้าไปนั่งที่ให้เรียบร้อย" ด้วยความที่เขาเป็๲ลูกชายของผู้มีอิทธิพลบวกกับเขาทำชื่อเสียงให้โรงเรียนหลายด้านไม่ว่าจะเป็๲ นักกีฬาโรงเรียน บริจาคอุปกรณ์การเรียนรวมไปถึงการสนับสนุนงบประมาณอีกหลายด้าน ทำให้อาจารย์ตำแหน่งน้อยใหญ่รวมไปถึงผู้อำนวยการโรงเรียนไม่กล้าหือกับเขาเลยซักคน

     "ครับ..ขอบคุณครับอาจารย์" ปอร์โต้หยิบแจ็คเก็ตมาสวมทับเสื้อที่เปื้อนก่อนจะรีบเดินไปนั่งข้างๆบอสตัน 

     "ไงเพื่อน เกิดอะไรขึ้นวะ ระดับแกแล้วคงจะไม่ปล่อยให้ตัวเองสกปรกขนาดนี้..หรือว่าแกเเว๊นบิ๊กไบท์มาหรอ?"

     "เปล่าเว้ย! ก่อนที่จะมาโรงเรียนเนี้ย ฉันเจอกับคนบ้ามา เเต่ชั่งมันเถอะฉันว่าฉันคงไม่เจอเธออีกแล้วล่ะ"

     "เดี๋ยวนะ..เมื่อกี้แกพูดว่า เธอ…สรรพนามใช้เรียกผู้หญิง แสดงว่าคนบ้าที่แกพูดถึงเป็๲ผู้หญิงหรอวะ?"

     "ใช่..เเต่ไม่ใช่ผู้หญิงบ้าธรรมดานะ เเต่เป็๞ผู้หญิงที่บ้าถึงขั้นเดินเข้ามาหาเ๹ื่๪๫ฉันถึงในบ้านฉันแน่ะ!!"

     "เฮ้ย!..มีด้วยหรอวะ น่าสนใจดีนะ…เออว่าเเต่…"

     "อ้ะๆนักเรียน เงียบๆกันก่อน วันนี้ครูมีเซอร์ไพรส์พิเศษมาฝากทุกคนด้วย เชิญจ่ะ.." หญิงสาวตัวเล็กก้าวเข้าห้องมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มเเย้ม เธอสวัสดีคุณครูและหันไปกวาดยิ้มให้เพื่อนใหม่ในห้องและมันก็เป็๞จังหวะเดียวกับที่เธอจะต้องหุบยิ้มกะทันหันเมื่อ มุมหลังสุดของห้องมีบุคคลที่เธอเพิ่งจะปารองเท้าใส่หน้าเขาไปเมื่อครู่นั่นเอง

      "...นาย!!!" น้ำมนต์สบถคำว่านายออกมาในลำคอเพราะไม่คิดว่าโลกจะดึงให้เธอมาเจอกับปอร์โต้ในห้องเดียวกัน ปอร์โต้ยืดตัวขึ้นพยักหน้า เขายกยิ้มทำสายตาเ๽้าเล่ห์พร้อมกับยกมือขึ้นมาทำท่าปาดคอเพื่อจะขู่เธอว่า เธอไม่รอดแน่ๆ น้ำมนต์ได้เเต่แอบลอบกลืนน้ำลายและเบือนสายตาไปทางอื่นและเเล้วเวลาของการเอาคืนของปอร์โต้ก็มาถึง…

     "ไอ้บอส..แกขยับไปนั่งตรงโน้นไป"

     "ทำไมวะ…?"

     "พอดีฉันมีเ๹ื่๪๫จะคุยกับเด็กใหม่หน่อยน่ะ"

     "เห้ย!..แกมันเเน่ว่ะ นี่แกก็จะจีบเธอตั้งเเต่ยังไม่รู้จักชื่อเลยหรอวะ เกินไปป่าวเพื่อน"

     "ใครบอกว่าฉันไม่รู้จักล่ะ..ฮึฮึ.."

     "หรือว่านาย..แอบปิ๊งเธอมานานแล้วหรอ..โถ่..ทับทางว่ะ!นี่ฉันว่าจะจีบเธอซักหน่อย อดเลย!!"

     "ฉันว่าอย่าจีบดีกว่านะ เพราะดูท่าทางแล้วยัยนี่อาจจะทำให้แกปวดประสาทได้..ย้ายไปนั่งโน่นได้แล้ว" ปอร์โต้ไล่บอสตันไปนั่งโต๊ะอื่น..ก็เพื่อจะให้โต๊ะข้างๆเขานั้นมีที่ว่างนั่นเอง ทั้งนี้มันก็อยู่ในแผนการที่กำลังจะเริ่มขึ้นเร็วๆนี้ บอสตันเดินคอตกไปนั่งโต๊ะอื่นตามคำสั่งของเพื่อนเพราะเขาก็กำลังรอดูอยู่ว่าปอร์โต้จะทำอะไร

      "เอ้า!มัวยืนนิ่งอะไรอยู่ล่ะจ้ะ..แนะนำตัวกับเพื่อนๆได้เลยจ้า"

      "ค่ะ…" น้ำมนต์พยายามเลี่ยงสายตาไม่หันไปมองปอร์โต้..เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะแนะนำตัวให้เพื่อนๆในห้องได้รู้จักเธอ

      "สวัสดีเราชื่อ นันทิชา จงสวัสดิ์ ชื่อเล่นชื่อน้ำมนต์ เพิ่งย้ายมาเรียนที่นี่เป็๲วันแรก น้ำมนต์ฝากเนื้อฝากตัวกับเพื่อนๆทุกคนด้วยนะคะ" ด้วยความที่เธอเป็๲คนที่สวย น่ารักและตัวเล็ก จึงทำให้นักเรียนชายในห้องเอ็นดู พูดแซว ส่งเสียงวี๊ดว๊าดใส่เธอดังกระหึ่ม เธอยอมรับเลยว่าเสียงพวกนั้นมันไม่สามารถทำให้เธอเลิกกังวลเ๱ื่๵๹บุคคลที่นั่งยิ้มอยู่หลังสุดของห้องได้เลย…สายตาอันเ๽้าเล่ห์กำลังจ้องมองมาที่ตัวของเธอ หากเปรียบสายตานั้นเป็๲เข็มที่แหลมคม ป่านนี้ตัวเธอคงถูกเข็มแทงทะลุไปทั้งร่างแล้ว น้ำมนต์ยิ้มแห้งๆพร้อมกับก้มหัวเล็กน้อยเพื่อตอบรับคำทักทายและเสียงปรบมือต้อนรับเธอ

      "โอเค..ทักทายกันพอหอมปากหอมคอแล้ว เอาล่ะเราจะเริ่มเรียนในคาบแรกกันแล้ว น้ำมนต์ไปหาที่นั่งได้เลยนะจ้ะ มีตรงไหนว่างบ้างเอ่ย?" น้ำมนต์กวาดสายตามองหาเก้าอี้ว่างทั่วห้อง แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะว่างเลยจนกระทั่ง…

      "โต๊ะข้างผมว่างพอดีเลยครับอาจารย์ ให้เธอมานั่งนี่ก็ได้นะครับ ผมจะได้แนะนำโรงเรียนของเราให้เธอรู้จักมากขึ้นด้วยครับ"

      "ดีเลย..งั้นน้ำมนต์ไปนั่งข้างปอร์โต้นะ ครูฝากเพื่อนใหม่ด้วยนะปอร์โต้"

      "ครับ รับรองว่าผมจะดูแลให้ดีเลยล่ะครับ" ปอร์โต้กดหน้าลงต่ำสายตามองจิกยังคงส่งไปให้น้ำมนต์ไม่ขาดระยะ น้ำมนต์รู้สึกหายใจฝืดขึ้นมาทันทีที่รู้ว่าเธอจะต้องนั่งเรียนข้างๆคู่อริของเธอ..เเต่น้ำมนต์ก็ไม่มีทางเลือกเพราะโต๊ะนั้น มันว่างอยู่โต๊ะเดียวในห้อง บอสตันรู้เหตุผลที่ปอร์โต้ให้เขาย้ายโต๊ะทันที เมื่อเหลือบไปเห็นสายตาที่ปอร์โต้ใช้จ้องมองน้ำมนต์ มันทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่าสองคนนี้จะต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ..