ระหว่างวิ่งวนรถจักรยานเพื่อสำรวจข้าวของก็พลันได้เจอประตูหนึ่งบานตั้งอยู่ฝั่งขวามือของทางเข้าพื้นที่ว่างตอนเข้ามามัวแต่ตื่นตาตื่นใจกับข้าวของที่อยู่ตามชั้นต่าง ๆจนไม่ได้สังเกตประตูบานนี้
เธอเอื้อมมือไปเปิดประตูอย่างกล้า ๆ กลัว ๆและภาพที่เห็นอยู่ข้างในก็ทำให้หญิงสาวเผยอรอยยิ้มเจิดจ้าออกมา
พื้นที่ด้านหลังประตูเหมือนห้องในคอนโดห้องหนึ่งมีห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัว และมีเฟอร์นิเจอร์ประดับตกแต่งอย่างครบครันแม้แต่เื่ปรับอากาศก็ยังมีให้เรียกได้ว่าคนคนหนึ่งสามารถดำรงชีวิตอยู่ในห้องนี้ได้อย่างสบายเธอมองเครื่องปรับอากาศอย่างชั่งใจก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบรีโมทและกดเปิดเครื่อง
ติ๊ด!
สิ้นเสียงสัญญาณเปิดของเครื่องปรับอากาศเธอก็รู้สึกถึงความแรงของลมที่กำลังพุ่งใส่หน้าเธอ
“ในพื้นที่สามารถใช้ไฟฟ้าได้”
เธอรอดตายแล้ว!เธอสามารถใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่ไปจนตายได้ พระเ้ายังไม่โหดร้ายกับเธอนัก
เมื่อเดินสำรวจพื้นที่โดยรอบคอนโดส่วนตัวพิริยาก็ได้พบเคาน์เตอร์สี่เหลี่ยมจัตุรัสสีขาวกว้างยาวประมาณหนึ่งเมตรตั้งอยู่ในห้องนั่งเล่นเคาน์เตอร์นี้ประหลาดตรงที่มีประกายแสงเรืองรองสีขาวโผล่ออกมาเป็ระยะบนเคาน์เตอร์ไม่มีสิ่งของใด ๆ วางอยู่เลยนอกจากตัวเลขดิจิทัลสีแดงที่มีเลข ‘30’กะพริบโชว์อยู่ เธอมองอยู่นานอย่างไม่เข้าใจ
เมื่อเหลือบมองนาฬิกาที่โชว์เวลาเกือบจะสี่ทุ่มซึ่งถึงขีดจำกัดของร่างกายตัวเองแล้วเธอจำต้องนอนพักเอาแรงอย่างรีบด่วน แต่ก่อนนอนพิริยาได้ปั่นจักรยานวนหาของกินสำหรับมื้อค่ำอีกรอบ แล้วเลือกของกินง่าย ๆอย่างขนมปังสอดไส้หนึ่งก้อนและนมสดขวดเล็กหนึ่งขวด เท่านี้ก็อิ่มท้องพอดีทีนี้ก็ได้เวลาอาบน้ำเพื่อเตรียมเข้านอนได้
ระหว่างที่กำลังถอดเสื้อผ้าออกจากร่างสายตาเธอก็พลันไปเห็นกระจกยาวเต็มตัวที่ติดอยู่ตรงผนังห้อง
หญิงสาวเผยอยิ้มออกมาอย่างซุกซนพร้อมกับเดินไปที่กระจกบานนั้นอย่างช้า ๆ
นี่เป็การส่องกระจกครั้งแรกของเธอนับั้แ่กลายมาเป็นางสาวปิ่นแก้วคนนี้
มาดูหน่อยสิว่าเธอหน้าตาดีแค่ไหน?
ทันทีที่เงาร่างของนางสาวปิ่นแก้วสะท้อนผ่านกระจกยาวบานนั้นออกมาให้เห็นพิริยาถึงกับอึ้งตาค้างด้วยความใ
นี่คือนางสาวพิริยาในเวอร์ชันผอมชัด ๆ!
ทำไมสาวน้อยปิ่นแก้วถึงได้หน้าตาเหมือนเธอในยุคก่อนขนาดนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
แม้จะยังใแต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะมองสำรวจเรือนร่างของสาวน้อยที่กำลังสะท้อนอยู่เบื้องหน้าอย่างละเอียดนางสาวปิ่นแก้วเป็หญิงสาวร่างบางที่สูงประมาณเมตรหกสิบ ใบหน้ารูปไข่คิ้วดกดำและเรียวยาวแบบไม่ต้องอาศัยดินสอเขียนคิ้ว ดวงตาคมโต จมูกสมส่วนปากรูปกระจับ เรือนผมยาวไปถึงกลางหลังเป็ภาพลักษณ์ที่เหมาะจะเป็นางเอกในนิยายไทยเป็ที่สุด
แต่น่าเสียดายถึงแม้โครงหน้าและรูปร่างจะดูสมส่วนสวยงามแต่หญิงสาวในตอนนี้กลับดูหม่นหมองยิ่งนัก ใบหน้าและผิวพรรณคล้ำแดด พิริยามั่นใจว่าไม่ใช่ผิวคล้ำโดยกำเนิดเพราะผิวในร่มผ้าของสาวเ้านั้นขาวมากจริง ๆ อาจเพราะกรำแดด กรำฝนช่วยพ่อและแม่ทำงานในสวนและนาตลอดเวลา ทำให้ผิวพรรณดูหมองมัวและหยาบกร้านแบบนี้
ส่วนปากนั้นก็ดูแห้งแตกระแหงผมแดงแห้งกรอบไม่เป็ทรง และที่สำคัญที่สุด ดวงตาคู่นี้ดูแห้งแล้งและเต็มไปด้วยความเศร้าเป็ข้อบ่งชี้ว่าได้ผ่านเื่ที่ทำให้ะเืใจมาอย่างแสนสาหัส
“เลยคิดแขวนคอตายใช่ไหม” พิริยาพึมพำออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นแตะรอยช้ำแดงที่ปรากฏรอบคอเบา ๆรอยช้ำแดงนี้เป็รอยช้ำที่ส่งให้นางสาวปิ่นแก้วตัวจริงจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันกลับและรอยช้ำนี้อีกเช่นกันที่นำพานางสาวพิริยา พลเมืองดียามเผลอมาสวมใส่ร่าง
“หากเธอยังคงวนเวียนอยู่แถวนี้เราขอสัญญานะว่าจะทำให้ชีวิตของนางสาวปิ่นแก้วไม่ลำบากมากเกินไปเราจะพยายามให้ดีที่สุด” พิริยาเงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ ห้องที่ว่างเปล่าตอนนี้เธอหวังจริง ๆ ว่าิญญาของปิ่นแก้วจะมีโอกาสได้รับรู้ได้เข้าใจคำพูดและความตั้งใจของเธอเพื่อที่จะิญญาเธอได้เดินทางไปยังโลกหน้าได้อย่างหมดห่วง
พิริยายังคงนอนตาแข็งค้างอยู่บนที่นอนแม้ที่นอนจะนุ่ม ผ้าห่มจะหอมกรุ่นบรรยากาศรอบตัวเย็นฉ่ำด้วยประสิทธิภาพของเครื่องปรับอากาศ แต่เธอก็ไม่อาจฝืนหลับตาลงได้ด้วยเพราะความทรงจำของเ้าของร่างเดิมเริ่มไหลหลากเข้ามาไม่หยุดภาพชีวิตอันยากลำบากของนางสาวปิ่นแก้วทำให้พิริยานอนถอนหายใจแบบนับครั้งไม่ถ้วน
เธอจะทำให้ชีวิตนางสาวปิ่นแก้วพลิกกลับมาได้อย่างไรดีเื่กินอยู่นั้นไม่น่าห่วงเพราะมีพื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์ขนาดนี้จะกลัวอะไร?แต่ชีวิตนอกเหนือจากนี้ล่ะ ตอนนี้ปิ่นแก้วยังเรียนอยู่ในระดับชั้น ม.4และด้วยเงินที่เหลือติดตัวแค่ไม่กี่ร้อยของเ้าของร่างเดิมเธอจะเข็นให้เรียนต่อไหวไหมก็ยังไม่แน่ใจ
“เฮ้อ หนักอก”
ปิ๊ง!
เสียงสัญญาณบางอย่างดังก้องไปทั่วห้องพิริยาผุดลุกขึ้นจากที่นอนด้วยความใ
“เสียงอะไร”เธอจ้องนิ่งไปยังที่มาของเสียงอย่างหวาดวิตก
เมื่อเหลียวมองดูนาฬิกาตอนนี้เป็เวลาเที่ยงคืนหนึ่งนาทีแล้วเธอเม้มปากแน่นพร้อมกับมองที่ประตูห้องนอนอย่างชั่งใจและตัดสินใจเดินไปเปิดประตูอย่างหวาดหวั่น
เมื่อเปิดประตูห้องออกไปกลับไม่พบสิ่งผิดปกติใดในห้องนั่งเล่นหญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนที่จะหมุนตัวกลับเข้าไปยังห้องนอนสายตาของเธอก็พลันเห็นถึงความผิดปกติบนเคาน์เตอร์เสียก่อน
เคาน์เตอร์สีขาวในห้องรับแขกที่เคยว่างเปล่าตอนนี้กลับมีกล่องกระดาษสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีขาววางอยู่หนึ่งกล่องและตัวเลขดิจิทัลสีแดงได้เปลี่ยนเป็เลข ‘29’ เรียบร้อยแล้ว
พิริยาเดินวนมองรอบเคาน์เตอร์ความประหลาดใจโดยเฉพาะกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวนั้นดูคุ้นตาเธอนัก
เธอค่อย ๆ เอื้อมมือไปยกกล่องดังกล่าวขึ้นกล่องมีน้ำหนักเล็กน้อย และเมื่อลองเปิดฝากล่องออกมาก็สร้างความประหลาดใจหนักขึ้นไปอีก
ของที่อยู่ในกล่องดูคล้ายกระจกทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ารอบขอบกระจกเป็สีขาว และของชิ้นนี้หญิงสาวรู้จักเป็อย่างดีเพราะเคยใช้เคยหยิบจับมานักต่อนักแล้วในชีวิตก่อนแค่เธอคาดไม่ถึงว่าเ้าสิ่งนี้จะโผล่มาอยู่บนเคาน์เตอร์ประหลาดนี้ได้เนื่องจากยุคนี้ยังไม่มีอินเทอร์เน็ตใช้ เธอไม่เข้าใจเลยจริง ๆว่าเ้าสิ่งนี้จะมาช่วยเธอดำรงชีวิตในยุคอดีตนี้ได้อย่างไร
ตอนนี้พิริยากำลังจ้องมองแท็บเล็ตสีขาวด้วยสายตางุนงงสับสน และไม่เข้าใจอย่างที่สุด
เธอหยิบแท็บเล็ตเ้าปัญหาขึ้นมา แล้วก็ลองกดปุ่มกลมๆ ด้านล่างสุดของตัวเครื่อง ฉับพลัน หน้าจอสีฟ้าสว่างจ้าก็ปรากฏขึ้น ไม่เท่านั้นบนหน้าจอยังมีไอคอนของหลากหลายแอปพลิเคชันที่ดูคุ้นตาปรากฏอยู่ด้วย
พิริยาลองกดเรียกแอปพลิเคชันสำหรับเผยแพร่คลิปวิดีโอชื่อดังขึ้นมาเครื่องหมุนวนทำงานอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเผยภาพคลิปวิดีโอเด่นประจำวันหลายสิบคลิปออกมา เธอมองดูด้วยความตื่นตะลึง
“ทำไมถึงมีสัญญาณอินเทอร์เน็ตได้” และที่สำคัญแต่ละคลิปที่ปรากฏนั้นก็เป็คลิปที่เกิดขึ้นในยุคที่เธอจากมาและสาบานได้เลยว่าบางคลิปเธอก็เคยดูมาแล้วในชีวิตก่อน!
พิริยาลองสุ่มเปิดคลิปวิดีโอขึ้นมาหนึ่งคลิปเพื่อพิสูจน์ว่าสัญญาณอินเทอร์เน็ตใช้ได้จริงไหมและผลที่ได้คือคลิปวิดีโอนั้นสามารถเปิดแสดงได้อย่างลื่นไหล ชนิดที่ 10G ยังอายหญิงสาวจุ๊ปากด้วยความทึ่ง
“แล้วแชทได้ไหม?” ไม่พูดเปล่าเธอยังได้ลองกดดูข้อความแสดงความคิดเห็นในคลิป สุดท้ายก็ผิดหวังเธอไม่สามารถดูข้อความหรือพิมพ์บทสนทนาใด ๆ ได้เลย
เมื่อลองกดออกไปที่หน้าจอเพื่อหาแอปพลิเคชันตัวf สีน้ำเงิน ตัว L สีเขียวและรูปนกสีฟ้า ผลคือไม่มีแอปพลิเคชันเหล่านี้ปรากฏให้เห็นแม้แต่ที่สำหรับดาวน์โหลดก็ไม่มีอยู่ในแท็บเล็ตแท็บเล็ตเครื่องนี้ใช้สำหรับดูได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น!
แล้วถ้านำเ้าเครื่องนี้ออกไปยังโลกภายนอกล่ะ?ในใจก็อยากทดลองเสียเดี๋ยวนั้น แต่เมื่อนึกถึงบรรยากาศบ้านผีสิงแล้วเธอจึงเปลี่ยนใจหยิบแท็บเล็ตไปนอนดูคลิปเพื่อรำลึกถึงความหลังในชีวิตก่อนของเธอแทน
248
