สถานที่: T-Mobile Arena เมืองลาสเวกัส, สหรัฐอเมริกา
เวลา: คืนแห่งการชิงชัยแชมป์โลก MMA รุ่นมิดเดิลเวต
อากาศในอารีน่าราวกับถูกอัดแน่นด้วยความตื่นเต้นและเงินเดิมพันมหาศาล เสียงโห่ร้องกึกก้องจนพื้นคอนกรีตสั่นะเื แสงสปอตไลท์สีเพลิงสาดส่องลงกลางสังเวียนแปดเหลี่ยมอันศักดิ์สิทธิ์ ที่นั่น นาวี แชมป์ไร้พ่ายกำลังยืนตระหง่าน
(เสียงผู้บรรยาย): “ในสองยกที่ผ่านมา มิตเชลล์เสียเปรียบอย่างมากแม้จะพยายามบุกทำเกมอย่างหนัก! เริ่มต้นในยกที่สามนี้ มิตเชลล์มีอาการเหนื่อยล้าให้เห็นได้อย่างชัดเจน ดูการหายใจของเขาสิครับ! ส่วนนาวีแชมป์ของเรา เขายังเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง ตลอดสองยกที่ผ่านมาเขาไม่ได้จู่โจมสะเปะสะปะ ทำให้ในยกนี้เราเห็นความแตกต่างของพละกำลังได้อย่างชัดเจน แม้ตอนนี้คะแนนของมิตเชลล์ยังนำอยู่ แต่เขาจะสามารถรอดในอีกสามยกที่เหลือได้หรือไม่ หรือแชมป์ของเราจะพลิกสถานการณ์กลับมาส่งเขากลับบ้าน!”
นาวีเกร็งกล้ามเนื้อทุกมัด พร้อมกับปรับจังหวะการหายใจ พุ่งเข้าใส่มิตเชลล์หวังจบทุกอย่างลงในยกนี้
(เสียงผู้บรรยาย): “แชมป์บุกแล้วครับ! มิตเชลล์ไม่ยอมแพ้ พยายามสวนกลับ แต่ความเร็วในการตอบสนองของแชมป์นั้นเหนือชั้น! เขาโยกหลบหมัดก่อนเปลี่ยนมุมโจมตี! ถ่ายน้ำหนัก!”
หมัดขวาของนาวีที่รวบรวมแรงเฉื่อยและแรงหมุนจากปลายเท้าผ่านสะโพกพุ่งทะยานสู่หัวไหล่ ถูกปล่อยออกไปปะทะเข้าที่จุดศูนย์กลางของกราม มิตเชลล์ล้มลงสิ้นสติทันที ร่างกายกระตุกครั้งสุดท้ายก่อนจะแน่นิ่งราวกับหุ่นเชิดที่สายขาด
(เสียงผู้บรรยาย): “น็อกเอาต์! นาวี! นาวี! The Panthera Tigris พยัคฆ์คนนี้ยังคงเป็ตำนาน! นี่คือชัยชนะอันเฉียบขาด!”
นาวีเงยหน้าขึ้นรับแสงแห่งชัยชนะ เขาสูดลมหายใจลึกเข้าสู่ปอด ความรู้สึกของอำนาจที่ควบคุมได้ไหลเวียนไปทั่วร่าง เขากำหมัดแน่นแล้วชูขึ้นเหนือศีรษะ...
เสียงแฟน ๆ นับหมื่น: “นาวี! นาวี!”
(ความปิติยินดีสูงสุดนั้นถูกฉีกกระชากด้วยความรู้สึกว่างเปล่าที่แล่นเข้าสู่สมอง... ทุกอย่างดับวูบลง)
-----------------------------------------------------------------------------------------
สถานที่: กระท่อมไม้เก่า ๆ ในเมืองชายแดนเล็ก ๆ
เวลา: ยามรุ่งอรุณ แสงสลัวส่องลอดหน้าต่างไม้เข้ามา
นาวีลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวตึบและเสียงวิ้งในหูตลอดเวลา กลิ่นสาบและฟางเหม็นอับทำให้เขาขมวดคิ้วอย่างรำคาญ
(บทบรรยายภายใน): ‘โอเค... นี่ไม่ใช่ห้องพัก VIP ของโรงแรมในเวกัสแน่นอน! กลิ่นนี่มันแย่กว่าห้องล็อกเกอร์นักมวยปล้ำหลังจบแมตช์เสียอีก! สรุปว่าฉันถูกลักพาตัวมางั้นเหรอ? หรือฉันแค่เมาเหล้าจนมานอนโง่ ๆ อยู่ในกองฟาง...’
เขาพยายามจะยกแขนขวาขึ้นเพื่อตรวจสอบตัวเอง แต่แขนกลับหนักอึ้ง หนักเสียยิ่งกว่าดัมเบลที่เขาใช้แค่วอร์มอัพ เขาต้องออกแรงดันและเกร็งกล้ามเนื้อแทบทั้งหมดเพียงเพื่อจะยกแขนให้ถึงศีรษะ
ความรู้สึกที่น่าสะพรึงกลัวคือความอ่อนแอ แขนขาของเขาไม่มีแรงตึงตัวใด ๆ เลย
(บทบรรยายภายใน): ‘นี่มันไม่ใช่ฉัน! ฉันคือ Panthera Tigris พยัคฆ์ที่สามารถฉีกร่างคู่แข่งได้! แต่ตอนนี้... ฉันรู้สึกเหมือนเป็แค่ลูกแมวขี้เซาที่นอนอืดอยู่บนโซฟาเท่านั้น! พลังงานในการะเิตัวหายไปไหนหมด? ถ้าตอนนี้ฉันเป็คู่แข่งตัวเอง ฉันคงใช้ Arm-bar ล็อกแขนตัวเองได้ง่าย ๆ เลยนะ’
เขาตรวจสอบร่างกายตัวเองอย่างเร่งรีบ กล้ามเนื้อหน้าท้องที่เคยเป็แผ่นเกราะหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความอ่อนนุ่มที่ไม่คุ้นเคย นาวีกำหมัดแน่น พยายามรวบรวมพลังทั้งหมด... แต่กลับได้เพียงกำปั้นที่สั่นเทา
“โอเค... แขนขาอ่อนแรง ิันิ่ม กลิ่นไม่พึงประสงค์... สรุปคือตอนนี้ฉันไม่ใช่นักสู้ MMA แชมป์โลกแล้ว แต่เป็ชายวัยกลางคนที่กำลังมีภาวะซึมเศร้าจากการเลิกเข้ายิมอย่างนั้นสินะ!” นาวีพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงยียวนเพื่อลดทอนความตื่นตระหนกที่กำลังคุกคามเข้ามา
เขาเริ่มสำรวจสภาพแวดล้อมด้วยสายตาเฉียบคมของนักวิเคราะห์ ชุดผ้าป่านเก่า ๆ ที่สวมอยู่ให้ความรู้สึกเหมือนคอสตูมราคาถูกของหนังย้อนยุค และภาษาที่ได้ยินจากผู้คนรอบข้างก็ไม่ใช่ภาษาอังกฤษหรือสเปน
นาวีถอนหายใจยาว พยายามตั้งสติ และตัดสินใจว่าถึงเวลาต้องออกจากกองฟาง
41K
