เสียงจอแจที่ดังอยู่รอบกาย ไม่อาจดึงความสนใจของสองสามีภรรยาที่ยืนกุมมือกันแน่น มองใบหน้าอีกฝ่ายอย่างอาลัยก่อนชายร่างสูงจะละมือที่ไล้กรอบหน้าภรรยามาอุ้มลูกชายตัวน้อยวันสี่ปีขึ้นมากอดหอมพลางสั่งสอนไม่ให้เขาดื้อกับมารดาที่ต้องดูและเพียงลำพัง
“อากั๋ว ข้าฝากฮุ๋ยหนิงกับลูกข้าด้วย” เสี่ยวเกาฝากฝังภรรยาและบุตรกัยสหายสนิทที่ครั้งนี้ไม่ได้ขึ้นเรือไปกับพวกเขา เพราะมารดาป่วยไร้คนดูแล
“เ้าอย่าห่วงลูกเ้าก็หลานข้าส่วนอาหนิงข้าจะช่วยดูแลให้เอง เ้าไม่ต้องกังวล”
เจี้ยนกั๋วเอ่ยรับสหายก่อนจะหันไปมองสตรีนางเล็กที่ยืนมองใบหน้าสามีอย่างอาวรณ์ก่อนจะรับหลายชายตัวเล็กมาไว้ในอ้อมอก เขากับเสี่ยวเกาเติบโตมาด้วยกันจึงมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นราวพี่น้องร่วมท้องมารดาเดียวกันและถึงเสี่ยวเกาจะแต่งงานมีลูก มีครอบครัวความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ยังคงแน่นแฟ้นเชื่อใจกันและกัน
“เอาละเ้าไปขึ้นเรือได้แล้วเดี๋ยวเถ้าแก่จะว่าหากยังชักช้า” เสี่ยวเกาพยักหน้ารับสาย ก่อนดวงตาคลอน้ำใสจะมองมาที่ภรรยาที่ทำท่าทางคล้ายจะร้องไห้ออกมาเช่นกัน
“อาหนิงเ้าอย่าเศร้าพี่ออกเรือไม่กี่เดือนก็กลับมา เ้าอยู่ทางนี้ ต้องดูแลตัวเองให้ดีครั้งนี้ต้องให้เ้าเลี้ยงลูกลำพัง ลำบากเ้าแล้ว”
“ท่านพี่ท่านเองก็ต้องดูแลตัวเองให้ดี กินให้อิ่ม นอนให้ดี ข้ารู้ว่าท่านมีความสามารถแต่มหาสมุทรกว้างใหญ่ อย่างไรก็ต้องระวังเข้าใจหรือไม่”
“ข้ารู้แล้ว”สายตาหวานซึ้งจ้องใบหน้าสามี พลางลูบไล้ด้วยความรักและเป็ห่วงยิ่งคนเป็ภรรยาแสดงท่าทางไม่อยากห่างเขาก็ยิ่งอาลัยจนไม่อยากจะขึ้นไปบนเรือแล้วกลับเรือนไปพร้อมกับนางแต่เพราะหน้าที่ชายร่างสูงจึงจำต้องห่างร่างเล็กหอมกรุ่นและบุตรชายตัวน้อยวันกำลังน่ารักทั้งที่ใจปรารถนาจะอยู่ข้างกายพวกเขาไปในทุกวัน
“เอาละข้าต้องไปแล้วเ้าดูแลตัวเองให้ดี หากมีเื่อะไรก็ให้ไปหาอากั๋วเข้าใจหรือไม่”เสี่ยวเกายังเอ่ยย้ำฝากฝังภรรยาอย่างเป็ห่วง แม้จะผละออกจากอ้อมอกกันและกันแล้วแต่มือพวกเขาทั้งสองก็จับแน่นไม่ปล่อยใบหน้าร้อนรนหันมองคนคุมเรือที่ส่งสัญญาณเรียกขึ้นเรืออยู่หลายครั้งก่อนจะตัดใจดึงร่างบอบบางของภรรยามาก่อนแล้วเดินเข้าไปหาบุตรชายที่อยู่ในอ้อมกอดสหาย ลูบศีรษะกลมด้วยความรักใคร่ก่อนจะจำเดินจากไปด้วยความอาลัย อาวรณ์
ฮุ่ยหนิงมองร่างสามีไปจนลับ ร่างของนางยังคงรั้งอยู่ตรงนั้นจนเรือนสินค้าลำใหญ่เคลื่อนออกจากฝั่งจนร่างกายสามีเล็กจ้อย มองแทบไม่เห็น ก่อนจะหันมองชายร่างสูงที่รู้จักกันมานานพอๆกับสามี
“อาหนิงเราไปกันเถิด”
“เ้าค่ะพี่อากั๋วท่านส่งเสี่ยวเปามาเถิด ตัวเขาหนักท่านจะเมื่อยเอา” หญิงสาวยื่นมือออกไป หมายรับบุตรชายที่หลับคาไหล่กว้างของเขา เพราะคงตื่นเช้าเกินไป
“ไม่เป็ไรเ้าตัวเล็กนิดเดียว รับเขาไป ก็คงอุ้มไม่ไหว ข้านี่แหละดีแล้ว”
“อ๋อ เ้าค่ะ”หญิงสาวเอ่ยรับอย่างเกรงใจ พลางมองร่างสูงใหญ่ของสหายสามีที่ออกเดินนำไม่รอนาง
หลังสามีออกเรือไปในทุก ๆวันหญิงสาวก็มักจะพาบุตรไปฝากกับจางอี้เหลียนมารดาเจี้ยนกั๋วที่บ้านของนางก่อนออกไปหาของป่าบนเขาเพื่อเอาไปขายในวันถัดไป
วันนี้ก็เช่นกันสองแม่ลูกออกจากเรือนตัวเองแต่เช้าพากันเดินแกว่งแขน ร้องเพลงอย่างสนุกสนาน มาจนถึงบ้านของเจี้ยนกั๋วที่ห่างออกไปเพียงไม่กี่หลัง
“ย่าจางเปาเป่ามาหาท่านแล้ว”เสียงเล็กเจื้อยแจ้วเอ่ยออกมา ก่อนจะวิ่งไปหาหญิงชราเดินไม่ได้ต้องพึ่งไม้กระดานมีล้อที่บุตรชายทำให้เคลื่อนไหวไปมามือเหี่ยวย่นทั้งสองข้างของนาง อ้ารับเด็กน้อยที่รักเหมือนหลานแท้ๆ พลางกอดหอมคนที่พูดหวานเอาใจ หวังได้ขนมของนางเป็รางวัล
“เสี่ยวเปาของย่า มาๆดูสิว่ายามีอะไรใช้เ้า”
“ว้าว ขนมกุ้ยฮวาข้าชอบขนมของท่านย่าที่สุด” หญิงชรามองเด็กชายตัวน้อยพูดหวานตาเป็ประกายรอยยิ้มดีใจกระจ่างเต็มใบหน้า ก่อนจะรีบตบข้างเบาะให้เขานั่งแล้วยื่นขนมที่ตั้งใจตื่นขึ้นมาทำให้เขาทันที
“ชอบก็รีบกินเร็วหายร้อนมันจะไม่อร่อย”
“ขอรับท่านย่า”
ฮุ่ยหนิงมองกลมป้อมของบุตรชายก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างจนใจก่อนจะระบายยิ้มอ่อนให้มารดาสหายสามีด้วยความรู้สึกเกรงใจที่นางช่วยดูและบุตรทั้งที่ร่างกายเจ็บป่วย
“ย่าจางข้าต้องขอบคุณท่านมาก ที่ช่วยดูแลเสี่ยวเปาให้ ท่านไม่ต้องตามใจเขาขนาดนี้ก็ได้หากเขาเล่นซุกซนท่านก็สั่งสอนได้เลย ไม่ต้องเกรงใจกัน”
“เขายังเด็ก ซนบ้างดื้อบ้างก็ตามประสา เ้าไม่ต้องห่วง เสี่ยวเปาน่ารักข้าไม่ลำบากอีกอย่างมีเขาข้าก็ไม่เหงา”
“เ้าค่ะเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน เสี่ยวเปาเ้าก็อย่าดื้อเป็ภาระให้ย่าจางเข้าใจหรือไม่”
“ขอรับท่านแม่ท่านไม่ต้องห่วงเสี่ยวเปาโตแล้ว จะช่วยดูแลย่าจางเอง ท่านสบายใจได้”
หญิงสาวมองบุตรที่ดูแก่แดดเกินตัวพร้อมส่ายหน้าและยิ้มอย่างจนใจ ก่อนจะเดินออกจากเรือนหลังเล็กมุ่งไปบนเขาเพื่อเก็บของป่าเอาไปขายที่ตลาดในวันถัดไป
หญิงสาวเดินขึ้นมาบนเขาเรื่อย ๆพลางกวาดตามองหาเห็ดและสมุนไพร แต่จนตอนนี้ก็ผ่านไปเกือบชั่วยามนางก็ยังไม่ได้อะไรเลยสักนิดทั้งอากาศที่ร้อนอบอ้าวทำนางเหงื่อซึมออกมาจนเสื้อผ้าเปียกชื้นน้ำในกระบอกที่พกมาก็ถูกเอามาดื่มอยู่หลายครั้งจนร่อยหรอ
ฝ่าเล็กถูกยกมาปาดหยาดเหงื่อที่ซึมออกมาไม่หยุดก่อนดวงตากลมจะก้มมองกระบอกไม้ ว่างเปล่าพลางถอนหายใจ
“ไปเติมน้ำและพักก่อนแล้วกัน”
ฮุ่ยหนิงเดินไปทางลำธารเล็กที่อยู่ไม่ห่างจากที่นี่มากนัก เพื่อหวังให้สายน้ำเย็นช่วยคลายความร้อนในร่างกายและพักผ่อนก่อนจะต้องออกหาของต่อ
หญิงสาวแหงนใบหน้าสูง อ้าแขนทั้งสองยิ้มกว้าง เมื่อตรงลำธารมาสายลมเย็นพัดผ่านร่างกายนางทำให้สดชื่นอย่างที่คิดก่อนมือเล็กจะเอาตะกร้าว่างเปล่าบนหลังลง แล้วเดินไปที่ริมน้ำวักสายน้ำเย็นปะทะใบหน้าพลางลูบไปทั่วแขนและลำคอ ก่อนจะเติมเข้ากระบอกจนเต็ม
ั์ตาเป็ประกายสดชื่นมองไปรอบป่าเงียบสงบก่อนจะกลับมามองสายน้ำไหลเย็นเบื้องหน้าอีกครั้ง แล้วก้าวลงไปอย่างไม่ลังเลพร้อมกับเลิกชายกระโปรงขึ้นสูง ก่อนจะหย่อนก้นลง ปล่อยเบาออกมา
โดยไม่รู้ว่ามีสายตาตื่นตะลึงกำลังจ้องร่องอูมเต็มไปด้วยเส้นขนหงิก พร้อมกลืนน้ำลายอย่างกระหายอยู่
300
