เมเดน เอ็มบรีอาค หนุ่มชนบทวัย15ปีที่เกิดในหมู่บ้านชายป่าที่ผู้ชายส่วนใหญ่มีPerk "นายพราน" และ "ผู้ควบคุม" เมเดนเองก็เกิดมามีPerkติดตัวเป็ นายพราน แต่สายของPerkของเขานั้นมันดังเป็ "ปีศาจ" เขาไม่เคยเข้าใจในสายของPerkนี้ แม้แต่วิธีใช้ยังไม่รู้ คนที่รู้ว่าเมเดนมีสายPerkเป็ปีศาจมีแค่ พ่อ แม่ พี่ชาย และอาจารย์ ทั้งที่ความเป็จริงของPerkนายพราน จะแบ่งสายได้ดังนี้
- สายเครื่อนที่: ผู้ใช้Perkสายนี้จะสามารถเครื่อนที่ได้อย่างชำนาญและคล่องแคล่ว เงื่อนไข ต้องผ่านการจดจำพื้นที่
- สายแววตาไพร: ผู้ใช้Perkสายนี้ในตอนกลางวันสายตาจะเป็ปรกติ แต่ในตอนกลางคืนจะมองเห็นได้ชัดเจนราวกับดวงตาของสัตว์ป่า เงื่อนไข ในการใช้ความสามารถนี้จะมีระยะสายตาที่แคบลงและมีเวลาจำกัดตามความชำนาญของผู้ใช้
- สายอาคม: ผู้ใช้Perkสายนี้จะสามารถใช้วิชาอาคมได้ซึ่งเป็สายที่โกงที่สุดและหายากมากในPerkนายพราน เงื่อนไข ต้องผ่านการฝึกฝนวิชาอาคมและเมื่อใช้อาคมที่เกินสเตตัสตนเอง ผู้ใช้จะได้รับผลกระทบที่รุนแรงหรืออาจถึงชีวิต
- สายเดรัจฉาน ผู้ใช้Perkสายนี้จะสามารถกลายร่างเป็สัตว์ป่าได้และสายนี้หายากที่สุดในPerkนายพราน เงื่อนไข หากโดนจิตของสัตว์กลืนกินจิตมนุษย์จนหมด ผูเใช้จะไม่สามารถกลับเป็คนได้อีก
"นี้สิประเด็น ทำไมPerkของฉันมันแปลกแบบนี้กันนะ" เมเดนบ่นกับตัวเองหลังจากอ่านตำราPerkนายพรานที่อ่านมาเป็ร้อยๆร้อบและก็ยังไม่ได้คำตอบว่าPerkนายพราน สายปีศาจคืออะไร พ่อของเมเดนเป็ผู้ใช้Perkนายพราน สายแววตาไพร และอาจารย์ของเมเดนเป็ผู้ใช้Perkนายพราน สายอาคม ถึงสายของเมเดนจะเป็ปีศาจแต่ความสามารถไม่ต่างอะไรกับสายอาคม เขาเก็บความสงสัยนี้ไว้และได้ปิดตำราลง ดับเทียนและเข้านอน
"โคร้ม!!! กึ้มๆๆ!!!! ตู้มมมๆ!!" เสียงอึกทึกครึกโครมปลุกให้เมเดนตื่นขึ้นมาและเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างสิ่งที่เมเดนเห็นคือ หมู่บ้านของเขาที่บัดนี้มันมีแต่ความพินาศ ความวุ่นวายและผู้คนที่กำลังต่อสู้ เมเดนรีบลุกออกจากเตียงคว้าปืนประและรีบวิ่งออกไปจากบ้าน ผู้คนที่าเ็ การต่อสู้ของเหล่าพรานในหมู่บ้านกับกลุ่มคนที่ใส่เกราะเหมือนทหารวัง "มันเกิดอะไรขึ้น คนพวกนี้เป็ใคร" เมเดนคิดในใจ "เมเดน เมเดน!!" เสียงเรียกทำให้เมเดนได้สติและหันไปทางต้นเสียง พบเป็พ่อของตนกำลังวิ่งมา เมเดนรีบถามว่านี้มันเกิดอะไรขึ้น "พ่อก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าคนพวกนี้มันบุกเข้ามาทำลายหมู่บ้านและทำร้ายยามคอยเหตุจนตายเกือบหมดเลย" เมเดนใในที่สิ่งฟังมา เขาหันมองรอบๆและถามกับพ่อตนว่า "พ่อครับ แม่ล่ะครับแล้วอาจารย์ล่ะ" พ่อเมเดนตอบกลับมา "แม่ช่วยดูคนเจ็บอยู่ส่วนอาจารย์กำลังยิงสกัดพวกนั้นอยู่" เมเดนได้ยินดังนั้นจึงรีบวิ่งไปทางที่มีการสู้รบกันโดยมีพ่อของตนวิ่งตามมา สิ่งที่เขาเห็นคือเหล่าพรานในหมู่บ้านที่บางคนเจ็บเล็กน้อย บางคนปางตาย ปางคนเป็แค่ร่างไร้ิญญา และหนึ่งในคนเจ็บคืออาจารย์ของเขา ที่แขนซ้ายขาดและมีรอยแผลเต็มตัว เมื่อพ่อของเขาตามมาถึงพบลูกชายตนยืนมองอาจารย์ที่เจ็ยสาหัตอย่างเหม่อลอย และทันไดนั้นเมเดนก็ได้หันหน้าไปทางที่มีกลุ่มคนใส่เกราะกำลังไล้โจมตีเหล่าพรานที่ออกมายิงสกัดแต่ะุปืนคราบสิราที่พวกเขาใช้ล้าสัตว์มันแทบไม่มีผลกับเกราะแหละนั้นเลย เมเดนมองภาพเหล่าพรานและคนในหมู่บ้านโดนโจมตีจนล้มเจ็บไปหล่ยคน ในตอนนั้นเองเมเดนรู้สึกร้อนวู้บว้าบทั้งตัวและอยู่ดีๆเมเดนชักปืนขึ้นมายิงใส่คนพวกนั้น และวิ่งเข้าไปกลางวงการต่อสู้พร้อมทั้งยิงคนพวกนั้นเหมือนคนบ้าครั้ง แต่ะุปืนแทบไม่มีผลกับเกราะเหล็กเลยจนในที่สุด เมเดนรู้สึกเจ็บขึ้นกลางลำตัวเขาก้มมองและพบดาบเกือยครึ่งเล่มที่โผล่ทะลุหน้าทองเขาออกมา "เมเดนนนนน" เสียงสุดท้ายที่เมเดนได้ยินก่อนจะทรุดล้มลงและภาพก็ดับไป
เมเดนตื่นมากลางป่าแม่เมื่อมองไปรอบๆเมเดนพบว่าบรรยากาศในป่านี้มันเป็สีแดงไปหมดและทันไดนั้นก็ได้มีเสียงพูดขึ้นมา "เมเดนเอ๋ย เ้าคือผู้ที่ได้รับพลังปีศาจแลับัดนี้ถึงเวลาที่เ้าจะได้ใช้มันแล้ว เสียงที่ดังอยู่ทุกทิศทางจนจับทิศไม่ได้นั้นทำให้เมเดนหันมองรอบกายอย่างหวาดหวั่น พลันก็มีกลุ่มควันสีดำลอยมารวมตัวกันจนกลายเป็ปีศาจตนหนึ่งที่หน้าของเมเดน เขาใกับสิ่งที่ปรากฏกายต่อหน้า ปีศาจตนนั้นพูดกับเมเดนว่า "เ้ามีพลังของข้าอยู่ในตัว นำมันไปใช้ซะ" ปีศาจตนนั้นพูดพร้อมกับยื้นของบางอย่างให้เมเดน เขามองดูและพบว่าคือต่างหูคู่หนึ่งที่หัวเป็อัญมณีสีเื และปีศาจตนนั้นก็พุ่งตัวเข้าหาเมเดนจนเขาสะดุ้งตื่นเขาพบว่าเขาอยู่ในที่พักคนเจ็บและเมื่อมองรอบกายก็พบพ่อแม่และอาจารย์อยู่ เขามองที่ลำตัวและพบผ้าพันแผลที่พันไว้รอบตัว "เื่ที่ฉันโดนแทงไม่ใช่ฝัน งั้นก็แปลว่าานี้ก็ไม่ใช่ฝัน" เมเดนแบมือข้างหนึ่ดูพบกับต่างหูคู่หนึ่งในมือ แม่ของเมเดนกล่าวถามว่า "เมเดน นี้มันอะไร" เมเดนไม่ได้ตอบอะไรและนึกถึงสิ่งที่ตนได้พบกับปีศาจตนนั้นไม่รอช้าเมเดนแกะต่างหูคู่เดิมออกและใส่คู่ใหม่ที่ได้มาจากปีศาจเขาไปแทน ทันไดนั้นเมเดนร้างกายของเขาร้อนไปทั้งตัว และเริ่มมีลายอักขระประหลาดปรากฎขึ้นบนตัวของเมเดน เมเดนรู้สึกได้ถึงพลังแปลกในตัวและลุกขึ้นยืน "เมเดนจะทำอะไรน่ะ ลูกโดนแทงมานะ" พ่อของเมเดนกล่าว "ไม่เป็ไรน่ะพ่อ แผลเท่านี้" เมเดนกล่าวกับพ่อของตนและได้ออกวิ่งไปยังสนามรบกลางหมู่บ้านทันที เมเดนรู้สึกได้ถึงความเร็วในการเครื่อนที่ เขาเห็นปืนที่ตกอยู่ที่พื้นตรงจุดที่เมเดนโดนแทง นั้นคือปืนคู่กายของเขา ลูกโม่ดำปืนที่เขาขุดเจอกลางป่าและนำมาใช้ เมเดนหยิบปืนนั้นขึ้นมาพลันปืนกระบอกนั้นเกิดอักขระประหลาดขึ้นบนตัวปืน เมเดนตระหนักรู้ได้ว่าปืนที่เขาใช้ล้าสัตว์มาตลอดคือปืนอาถรรพ์ เมเดนเล็งปืนไปทางคนในชุดเกราะคนหนึ่งและเหนี่ยวไกรปืน ปั๊ง!! คนในชุดเกราะนั้นล้มลงขาดใจทันทีด้วยะุอาถรรพ์จากปืนอาถรรพ์ เมเดนคิดในใจว่า "นี้มันอะไรกัน ปืนนี้มันคือปืนอาถรรพ์ที่ใช้คู้กับสายปีศาจของเขา และการที่เขาขุดพบมันเป็เื่ที่ราวกับว่าถูกกำหนดไว้แล้ว" เมเดนรู้และเข้าใจทุกอย่างโดยไม่ต้องทำความเข้าใจว่าพลังของเขาใช้ยังไง และอาวุธปืนที่เขาถืออยู่คืออะไร เมเดนบุกโจมตีด้วยปืนอาถรรพ์ของเขาจนะุนัดสุดท้ายหมดลงจากโม่ เมเดนได้ยินเสียงของปีศาจตนนั้นในหัว "นึกถึงอาวุธประจำตัวของข้าสิ มันชื่อ ครีออน" เมเดนนึกถึงสิ่งที่เรียกว่า ครีออน พลันมีเคียวใหญ่ปรากฏในมือของเขา เมเดนรู้สึกได้ถึงพลังปีศาจในเคียวใหญ่เล่มนี้ เขาวิ่งเข้าใส่คนในชุดเกราะแบบไม่เกรงกลัวและฟาดฟันด้วยเครียวใหญ่ โดยที่มีทุกคนในหมู่บ้านมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า พรานลูกโม่เมเดนกำลังใช้เคียวใหญ่ฟันเหล่าคนในชุดเกราะด้วยความเร็วเหนืุ์ บนใบหน้าเผิยรอยยิ้มเหี้ยมและััได้ถึงจิตสังหารจากตัวของเมเดน
เมเดนเพียงคนเดียวสามารถสังหารเหล่าคนในชุดเกราะได้หมดอย่างไม่น่าเชื่อเมเดนยืนอยู่ท่มกลางศพของเหล่าคนในชุดเกราะนี้ในขณะที่พระอาทิตย์อุทัยกำลังขึ้นส่องแสงสีทองประกาย เมเดนปล่อยมือจากเคียวใหญ่และมันก็สลายไปเขามองไปทางเหล่าชาวบ้านที่มองการต่อสู้ของเมเดนกับคนในชุดเกราะ และได้หันไปทางเข้าหมู่บ้านและสังเกตเห็นขบวนรถม้าที่คาดว่าเป็ของพวกคนในชุดเกราะ เมเดนหายใจหอบ "ทุกคน ตรงนั้นมีรถม้า" เมเดนกล่าวและเดินไปยังขบวนรถม้าโดยมีชาวบ้านพรานตามมาอีกสี่ห้าคน เมเดนเดินไปที่หัวขบวนพลันได้ยินเสียงสะอื้นให้ของหญิงสาวมาจากในเกวียนหลังรถม้า เมเดนจึงเดินไปเปิดดูและเมื่อเปิดออกสิ่งที่เมเดนพบคือ หญิงสาวที่ถูกมัดมือเท้าและมัดปาก เมื่อเธอเห็นเมเดนเธอก็ร้องให้หนักกว่าเดิมและพยายามขยับหนีเข้าข้างในเกวียน "คุณเป็ใครหัน ถูกพวกนั้นจับตัวมาหรอ" เมเดนกล่าวถาม หญิงสาวผู้นั้นเมื่อได้ยินเมเดนกล่าวจึงรีบขยับตัวเข้าหาเมเดนเมื่อเห็นแบบนั้นเมเดนจึงเข้าไปหาเธอในเกวียนและแก้มัดให้เธอ เธอรีบออกมาจากเกวียนเมเดนตามออกมาและเมือคนอื่นเดินมาพบเมเดนกับหญิงสาวที่เมเดนพึ่งช่วยออก "อ่าวเมเดน เธอคนนี้เป็ใครกับ" เม่เดนกำลังจะเอ่ยปากพูด "ฉันชื่อริลิน เมโทรน่า ฉันโดนทหารของวีดันลักพาตัวมา จนได้ชายคนนี้ช่วยไว้" เธอพูดตัดหน้าเมเดน
เมเดนและทุกคนจึงพาเธอเข้ามาในหมู่บ้าน และแจ้งให้หัวหน้าหมู่บ้านเซตั่นรับรู้ จึงได้สอบถามว่าเธอคือใคร "ฉันคือริลิน เมโทรน่าลูกสาวของาา เคแมน เมโทรน่า" นามสกุลเมโทรน่า "นามสกลุนี้มันคุ่นหูจัง" เมเดนนึกในใจ "ห๊ะ!!! เมโทรน่า ธ..ธ เธอเป็องค์หญิงงั้นหรอ" หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว เมเดนที่พึ่งนึกออกและทุกคนตรงนั้นมีอาการใไม่ต่างกัน "ข้าน้อยส่งสารไปยังวังใหญ่แล้วขอรับองค์หญิง" หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว "ขอบใจมาก แต่พูดคุยกับฉันปรกติเถอะ ฉันไม่ชอบภาษาในวังเท่าไหร่น่ะ" และเธอชี้มือมาทางเมเดนคนที่ช่วยเธอจากพันธนาการ "นายคนนั้นชื่ออะไรหรอ" ริลินกล่าว "ฉันชื่อเมเดน เอ็มบรีอาค เป็พรานของหมู่บ้านนี้น่ะ" เมเดนกล่าว "ใช่ๆ เ้านี้เป็พรานที่มีฉายาว่าพรานลูกโม่เลยนะ" เมริคเพื่อนของเมเดนกล่าว "เออว่าแต่นะเมเดน เคียวใหญ่เล่มนั้นคืออะไรแล้วนายคนเดียวเล่นจัดการพวกทหารของวีดันซะเกลี้ยงเลย" หัวหน้าหมู่บ้านเซตั่นกล่าว "ไม่รู้สิครับ หลังจากถูกแทงก็ฝันแปลกๆและตื่นมาก็ได้ยินเสียงในหัวและก็เป็อย่างที่ทุกคนเห็นนั้นแหละครับ" เมเดนกล่าว "อะไรน่ะเมเดน พลังของสายอาคมหรอ" รีริคเพื่อนของเมเดนและเป็น้องชายของเมริคกล่าว "ไม่รู้สิแต่น่าจะใช่" สิ่งที่ทั้งสามคนสนทนากัน องค์หญิงริลินฟังอยู่นานและมองมายังเมเดนด้วยความรู้สึกแปลก "ชายคนนี้อายุก็ใกล้เคียงกับเรา เป็คนที่ช่วยเรา และยังเป็คนที่จัดการทหารของวีดันอีกด้วย" ริลินมองเมเดนพลางคิดในใจและยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว
670
