เอี๊ยดดด~
ทันทีที่ลี่หยางก้าวเท้าลงจากรถม้าก็พบว่ามีสาวร่างเล็กอย่างอิงหลานยืนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว
"ท่านอ๋อง"
"อิงหลานเ้ามายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้"
"ข้าเป็ภรรยาท่าน ต้องมายืนรอสามีกลับจวนไงเ้าคะ"
วันนี้อิงหลานเ้ามาแปลกอยู่จวนนี้มานานไม่เห็นจะมายืนรอจวนอย่างเช่นวันนี้เลย นางมาแปลกต้องมีอะไรแน่ๆ
"ไม่ต้องมาเล่นลิ้นเ้ามีเื่อะไรก็พูดมา ข้าไม่มีเวลาฟังเ้าพูดเื่ที่ไม่เป็เื่"
"ถ้าข้าบอกว่าเป็เื่ของซานซานล่ะ ท่านอยากจะฟังอยู่หรือไม่"
"เกี่ยวอะไรกับซานซาน เ้าไปหาเื่อะไรนางอีก"
"ทำไมข้าต้องไปทำอะไรนาง นางทำตัวเองต่างหาก "
"เ้าหมายความว่าอะไร"
"นางแอบติดต่อกับชายชู้ ข้าไม่กล่าวหานางเปล่าๆ มีหลักฐานอีกด้วย "
จากนั้นอิงหลานก็ยื่นกระดาษมาให้ลี่หยาง พอได้เปิดอ่านเนื้อหาในจดหมาย มันเป็การโต้ตอบของฝ่ายเดียว แต่ที่แน่ๆการที่จดหมายแผ่นนี้อยู่ในมือนางได้ จะต้องมีเื่อะไรกับซานซานอย่างแน่นอน ท่านอ๋องไม่รอช้าที่จะเดินเข้าจวนอย่างรวดเร็ว ด้วยความสะใจของอิงหลานที่รอผลตอบรับชิ้นงามที่เฉดหัวนางชั้นต่ำออกจากจวนและในสายตาท่านอ๋องจะได้มีนางเพียงคนเดียว
........
"ดื่มยาหน่อยเ้าค่ะ ข้าพึ่งยกออกจากเตาเมื่อสักครู่นี่เอง"
"ข้าไม่อยากดื่ม มันขม "
"ดื่มสักหน่อยเถอะเ้าค่ะ ใบหน้าท่านยังดูซีดๆ อยู่เลย ข้ารู้ว่ายามันต้องขมแน่ๆ ข้าเลยเตรียม บ๊วยเชื่อมหวานมาให้ท่านทานหลังดื่มยา รับรองว่าท่านจะดื่มยาง่ายแน่นอน "
จากนั้นเสี่ยวจูก็ยื่นถ้วยยามาให้ ซานซานก็จำใจยื่นไปหยิบขึ้นมาดื่ม ความขมที่ไม่ชอบเอาเสียเลย ความขมที่แทรกซึมไปทั่วปากมันขมปากคมคอไปหมด ไม่วายต้องหยิบบ๊วยเชื่อมขึ้นมากินเพื่อแก้ความขมภายในปาก
"เป็ไงบ้างเ้าคะ กินบ๊วยเชื่อมดีขึ้นรึไม่เ้าคะ"
"ก็ช่วยนิดหนึ่งแต่ทางที่ดี ไม่กินดีกว่า"
"อดทนหน่อยนะเ้าคะ "
"ถึงข้าไม่อยากดื่ม เ้าบังคับข้ากินอยู่ดี"
" อาการของท่านยังไม่ค่อยดี อดทนดื่มอีกนิดนะเ้าคะ เดี๋ยวเสี่ยวจูนำถ้วยยาไปเก็บ เดี๋ยวเสี่ยวจูกลับมาทำแผลที่มือให้นะเ้าคะ"
"อื้มไปเถอะ"
"ท่านอ๋อง!"
ซานซานค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองบุคคลมาใหม่ที่พึ่งเดินเขามาในเรือนของเธอ
"เสี่ยวจู มีอะไรไปทำก็ไปทำ ส่วนทางนี้ข้าจะจัดการเอง"
"เออ...เ้าค่ะ"
หลังจากที่เสี่ยวจูสาวใช้เธอเดินจากไปอย่างเร่งรีบ ลี่หยางอ๋องรีบมาหันมาจ้องหญิงสาวที่ตอนนี้นั่งอยู่ตรงหน้าเขา
"ลี่หยาง ทำไมท่านถึงมาที่นี่ได้"
"ทำไมข้าจะมาหาเมียตัวเองไม่ได้รึ ถ้าข้าไม่มาเ้าจะปิดข้าอีกนานแค่ไหน หึ!" จากนั้นเขาก็ค่อยๆย่อคุกเข่าและยื่นไปคว้ามือของซานซานที่าเ็อย่างทะนุทะนอม
"ข้าคิดว่าท่านจะมาดุข้าเสียอีก เพราะนางคงวิ่งแจ้นไปฟ้องท่านเื่ ...."
" พอ! ไม่ต้องพูดแล้ว ข้ารู้เื่ทุกอย่างแล้ว ว่าเ้าไม่ได้คิดอะไรกับคุณชายเฟิงผู้นั้น"
"ทำไมท่านถึงเชื่อว่าอย่างนั้นล่ะ "
........
2 ยามก่อนหน้า
ณ จวนตระกูลเฟิง
"ท่านอ๋อง ขออภัยด้วยที่ให้ท่านรอนาน ท่านมาหาถึงจวนมีธุระอะไรรึ"
"ข้าจะมาขอโทษเื่ที่ข้าไร้มารยาทในวันนั้น และ ความงี่เงาของข้าที่ทำกิริยาไม่ดีต่อท่าน"
"มากไปแล้วท่านอ๋อง ท่านเป็ถึงท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์จะมาก้มหัวขอโทษกับข้าที่เป็คนธรรมดาได้อย่างไร "
"อย่างไรก็ตามข้าควรมาขอโทษท่านด้วยตัวของข้าเอง"
"เอาเป็ว่าข้าไม่ได้คิดอะไร เป็เื่ธรรมดาที่สามีจะหึงหวงภรรยาสาวสวย จริงไหม"
"......."
"ท่านอ๋องสบายใจเถอะระหว่างข้ากับซานซาน เราเป็แค่สหายกันพูดคุยกันถูกคอเพียงเท่านั่น ข้าคิดกับนางเพียงน้องสาว ทั้งตอนนี้และวันข้างหน้าไม่วันคิดนอกเหนืออย่างนั้นอย่างแน่นอน คราวนี้ท่านสบายใจได้รึยัง"
"ขอบใจท่านมากที่อธิบายให้ฟัง ทำให้ข้ารู้ว่าข้าเข้าใจนางผิด และผิดมากด้วยที่ข้าไปมองซานซานแบบนั้น "
"ข้าไม่รู้หรอกนะว่าพวกท่านเริ่มความสัมพันธ์มาแบบไหนหรือมากน้อยแค่ไหน แต่ความเชื่อใจกันและกัน คือความสัมพันธ์ที่ยืนยาวและมั่นคง ข้าเชื่อว่านางก็คิดเช่นเดียวกับท่าน...."
........
"นี่ท่านลงทุนไปขอโทษคุณชายเฟิงด้วยตัวเองเลยรึ"
"อื้ม...เพราะข้ารู้ว่าข้าผิด ที่ทำตัวงี่เง่าเอาแต่ใจ "
"รู้ตัวก็ดีว่าท่านเป็คนงี่เง่าเอาแต่ใจ คนบ้า! ท่านรู้ไหมข้ารอให้ท่านมาง้อข้านานแค่ไหน"
จากนั้นมือใหญ่ค่อยดันหัวของหญิงสาวให้มาซบที่ไหล่เขาอย่างช้าๆ
"ซานซาน เ้าเป็คนแรกที่ทำให้ข้ารู้สึกสับสนกระวนกระวายมากรู้ไหม ั้แ่วันนั้นข้าอยากจะขอโทษเ้า อย่างจะวิ่งไปดึงเ้ามากอดมากแค่ไหน "
"แต่ท่านก็ไม่ทำ "
"ข้าขอโทษ ที่ต้องทำให้เ้ามารอ และยังมาาเ็เช่นนี้ ข้าเป็สามีเ้าที่ไม่ได้เื่เอาเสียเลย ปกป้องเ้าก็ไม่ได้ "
"เื่าเ็นี่ มันเป็เื่ที่ไม่เป็เื่ ปล่อยผ่านไปเถอะ "
"ฝีมืออิงหลานใช่ไหม !"
"จะใช่หรือไม่ใช่ มันก็ผ่านมาแล้ว ข้าไม่อยากสร้างเื่อีก ถ้าท่านไปหาเื่นาง นางก็จะมาหาเื่ข้าอีก ข้าขอให้จบเพียงแค่นี้ ได้ไหมลี่หยาง"
"ซานซาน เ้าก็เป็ซะแบบนี้ ยอมไปเสียทุกเื่ ครั้งที่แล้วก็ครั้งหนึ่งแล้ว เ้าจำไม่ได้รึ ครั้งที่แล้วข้าคงลงโทษเบาเกินไป ข้าขึ้นชื่อว่าเป็สามีนางแต่นางไม่เชื่อฟัง ข้าคงต้องจัดการนางอย่างจริงจัง"
"ลี่หยาง ท่านจะทำอะไร อิงหลานเป็ภรรยาท่านนะ อีกอย่างเป็หลานของเสนาบดีเก่าแก่ของฝ่าา ท่านกำลังจะทำอะไรแผงๆใช่ไหม"
"เ้าอย่าได้กังวลไปเลย ข้าไม่ได้จะฆ่าแกงนางเสียสักหน่อย นางถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจั้แ่เด็กจนเสียนิสัย ข้าแค่จะสั่งสอนนางเล็กๆน้อยก็แค่นั้น"
"ท่านไม่กลัวว่าท่านจะได้ขึ้นชื่อว่าเป็สามีใจร้ายรังแกภรรยาตัวเองงั้นรึ"
"ข้าไม่สนหรอกนะว่าใครจะมองข้าเป็แบบไหน ข้าสนใจแค่เ้าเพียงคนเดียว"
"ไม่ต้องมาปากหวานใส่ข้า หากท่านใจร้ายกับข้าอีกข้าคงทนไม่ไหว"
"ไม่มีวันเป็แบบนั้นเป็อันขาด ข้าสัญญา"
จากนั้นลี่หยางค่อยก้มประทับริมฝีปากลงหน้าผากของซานซานอย่างช้าๆ
ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็เช่นไร จะต้องเจออุปสรรคอีกมากแค่ไหน ยอมเชื่อเขาสักครั้งนึงก็คงไม่เป็ไร ....เพราะตอนนี้ในหัวใจของเธอมีเขาอยู่เต็มหัวใจไปแล้ว...<3
3K
