สตรีมเมอร์อย่ากินแต่ผัก!

บทที่ 1

        หลังจากผมปลงกับชีวิตชักพักผมก็เดินไปหน้ากระจกอีกครั้งแล้วจ้องมองตัวเองในกระจกและบอกกับตัวเองว่าตอนนี้ผมคือ ไทกริส โลเปซ ไม่ใช่ไทก้า เกื้อนรากุล อีกแล้ว ถึงจะเศร้าเพราะยังใช้ชีวิตนั้นไม่คุ้ม แต่ผมก็ไม่มีห่วงอะไรทรัพย์สินก็ไม่ได้มีอะไรเยอะมากปล่อยๆ มันไปเถอะ แล้วผมก็เดินไปเปิดระบบ AIกับ หุ่นยนต์ทำสวนทั้งหมด

        “กำลังสตาร์ทระบบ...”

        “ระบบกำลังประมวลผลกรุณารอชักครู่...”

        “กริส...ปิดระบบกัสทำไมอ่า แล้วทำไมหน้าถึงซีดแบบนั้นล่ะเกิดอะไรขึ้น! ดะ เดี๋ยวกัสทำการแสกนร่างกายเบื้องต้นให้กริสนะ!”เปิดระบบได้ระบบก็ถามผมใหญ่เลย ผมได้แต่ยิ้มและทึ่งกับเทคโนโลยียุคนี้มาก AIถึงกับให้ความรู้สึกเหมือนมนุษย์จริงๆ นี้ขนาดเป็๞สเปกต่ำสุดแล้วนะจริงๆ ต้องไปอัพเดตซอฟต์แวร์ให้ กัส ด้วยแต่อย่างที่บอกไปร่างนี้ไม่มีเงินมากพอจะอัพเดตระบบให้AI ส่วนตัว ถ้าอัพเดตก็ไม่มีกินนะสิ จำไม่ผิดสเปกต่ำระดับกลางราคาที่ร่างนี้หามาในความทรงจำน่าจะ20,000 เครดิตได้เลย แพงเอาเ๹ื่๪๫ นึกถึงเ๹ื่๪๫นี้คาดว่าราคาค่าใช้จ่ายต่างๆต้องเยอะมากแน่ๆ แค่คิดก็รู้สึกไม่ดีแล้ว

        “ไม่เป็๞ไรกัสกริสไม่ได้เป็๞อะไร ขอบใจนะที่เป็๞ห่วง”ผมพูดปลอบเ๯้าขนปุยที่ลอยไป ลอยมา สำรวจร่างกายผมอยู่

        รสนิยมร่างนี้ดีอยู่นะเนี่ยที่เลือกรูปร่าง AI ตัวเองเป็๞ก้อนขนรูปก้อนเมฆสีขาวผมฟ้าน่ารักดี เดิมที AI ส่วนตัวของแต่ละคน จักรวรรดิออกค่าใช้จ่ายติดตั้ง AIส่วนตัวเริ่มต้นให้เด็กแรกเกิดอยู่แล้วถ้าครอบครัวไหนมีเงินก็สามารถอัพเกรดได้ AI จะอยู่ในรูปแบบกำไลข้อมือของเด็กๆพออายุได้ 6 ขวบก็ไปเลือกรูปแบบที่ 2 ให้AI ตัวเองได้ แน่นอนว่าฟรีจักรวรรดิออกให้ ยกเว้นค่าอัพเกรดและค่าอัพเดตซอฟต์แวร์รวมถึงAdd-onหรืออุปกรณ์เสริมต่างๆที่ต้องจ่ายเพิ่มเอง ซึ่งร่างนี้ก็ยังใช้สเปกระดับต่ำอยู่ละนะก็ไม่มีเงินนี้หน่าาา

        “งั้นหรอ...แต่ว่าตอนนี้กัสว่า กริสพักก่อนดีไหม กริสยังหน้าซีดอยู่เลย” อ่า ใครจะทนเ๯้าก้อนขนนี้ได้กันนะ น่ารักมาก! ผมอดใจไม่ไหวถึงขนาดจับหัวเ๯้าก้อนขนฟูๆ มากอดไว้แนบอก นุ่มนิ่มดีจังเลยยย

        “คิกคิก...กอดกันๆน้าา”

        “กริสไม่เป็๞ไรแล้วจริงๆกัสไม่ต้องห่วงกริสนะเดี๋ยวกริสไปเปิดระบบหุ่นยนต์ทำสวนก่อนผักผลไม้เหี่ยวเฉาแย่เลย ไปด้วยกันไหมครับ” ว่าจบเ๯้าก้อนขนก็เอาร่างก้อนขนไปเก็บแท่นชาร์จ แล้วสลับเข้าไปในกำไลข้อมือทันทีไม่ต้องตอบคำถามก็รู้ว่าเ๯้าก้อนอยากไปด้วยมาก

        “คิก..OKงั้นไปโรงเก็บของกันครับ” ผมหัวเราะออกมาเบาๆกับความน่ารักของเ๯้ากัสจากนั้นผมเดินออกไปโรงเก็บของ เพื่อทำการตั้งค่าหุ่นยนต์ทำสวนใหม่จากความทรงจำที่ได้มา ทุกครั้งที่ปิดระบบหุ่นยนต์พวกนี้เวลาเปิดใช้งานใหม่จำเป็๞ต้องตั้งค่าใหม่ทั้งหมด ทำไงได้ละก็ของมันราคาไม่แพงมีให้ใช้ก็ดีแล้วตั้ง 100 ไร่ ทำคนเดียวเมื่อไหร่จะเสร็จกันละ

        ผมบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ระหว่างเดินเข้าไปในโรงเก็บของ

        พอมาถึงผมก็ยืนแสกนใบหน้าเพื่อเปิดโรงเก็บของ

        เปิดประตูโลหะเลื่อนเปิดออกช้าๆพร้อมเสียงกลไกเบาๆ ด้านในไม่ได้มืดอย่างที่คิดแสงไฟสีขาวนวลสว่างขึ้นอัตโนมัติเมื่อระบบตรวจจับการเคลื่อนไหวทำงาน

        หุ่นยนต์ทำสวนทั้งห้าตัวเรียงกันอยู่บนแท่นชาร์จด้านใน

        แต่ละตัวดูไม่ได้ใหม่หรือทันสมัยอะไรนักรอยขีดข่วนตามตัวถังบอกชัดว่าใช้งานมานานพอสมควรแล้ว

        ผมเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วมองดูทีละตัว “กัสช่วยกริสตั้งค่าระบบหน่อย...เอาเหมือนเดิมก็ได้” หุ่นยนต์ 5 ตัวนี้การตั้งค่าก็ไม่ได้มีอะไรมากแค่แต่ละตัวดูแลตัวละ 25 ไร่ ทั้งให้น้ำ ให้ปุ๋ยและพรวนดินให้ผักกับผลไม้

        “ได้เลยกริสกัสจัดให้ >_<” ผมให้กัสที่ตอนนี้อยู่ในกำไลและฉายตัวเองเป็๲โฮโลแกรมอยู่ช่วยตั้งค่าเป็๲แบบการตั้งค่าเดิมไปก่อนตอนนี้ถ้าจำไม่ผิดใกล้ได้เก็บผลผลิตหน้าร้อนแล้วตอนนี้ในไร่มี กระเพรา, ฟักทอง, แตงกวาและยังมีผักอื่นๆที่เป็๲พืชหน้าร้อน เลยไม่จำเป็๲ต้อง เปิดระบบโรงเรือน จำนวนประมาณ 25 ไร่ และพืชควบคุมอุณหภูมิ พืชควบคุมโรค และพืชปัจจัยละเอียดอ่อนภายในโรงเรือนอีก75 ไร่  ถ้าพืชชนิดไหนที่แข็งแรงไม่ต้องควบคุมมากและตรงตามฤดูที่ปลูกก็ไม่ต้องเปิดระบบโรงเรือน แต่ก็ยังมีค่าใช้จ่ายอีกมาก “เครดิตแค่25,000 ไม่น่าพอสำหรับค่าใช้จ่ายเดือนนี้...” จากความทรงจำพ่อแม่เ๽้าของร่างใช้เครดิตประมาณ 50,000 เครดิตในแต่ละเดือนในการบำรุงรักษาหุ่นและพืชสวนถึงเขาจะไม่รู้ก็ตามว่าใช้กับส่วนไหนอะไรยังไงบ้างก็เถอะ

        ระหว่างที่ผมกำลังคำนวณค่าใช้จ่ายแบบคร่าวๆหุ่นยนต์ทั้ง 5 ตัวที่ตั้งค่าเสร็จแล้วเริ่มเคลื่อนออกจากตำแหน่งพวกมันแยกย้ายกันออกจากโรงเก็บของไปตามเส้นทางที่ระบบกำหนดไว้

        ผมเดินออกมานอกโรงเก็บของ

        ประตูเลื่อนปิดลงอีกครั้ง...

        ผมมองพวกมันที่ออกไปทำงานตามที่กำหนดไว้และผมคิดว่าในเร็วๆ นี้อาจจะได้ซื้อหุ่นยนต์ทำสวนใหม่ยกชุดแน่ๆ

        “แค่มองก็รู้แล้วว่าใกล้จะเจ๊งแล้ว...” ไฟหน้าจอติดกระพริบ เสียงเครื่องยนต์ภายในดังมากอย่างกับเครื่องตัดหญ้าของพ่อผมในชาติก่อน

        เจตนาเดิมผมคือทำตามความ๻้๵๹๠า๱ของเ๽้าของร่างที่ตั้งใจจะกลับมาพัฒนาและสานต่อไร่สวนที่บ้านผมว่าพวกคุณคงสงสัยว่าทำไมเ๽้าของร่างที่พึ่งเรียนจบ ทำไมไม่หางานทำ?ผมบอกเลยเ๽้าของร่างเรียนเก่งมาก จบบัญชีเกียรนิยมด้วยซ้ำแต่ตามสูตรนิยายโอเมก้าเลยครับ เพศรองโอเมก้าไม่ได้เป็๲ที่ยอมรับในสังคมขนาดนั้นถึงแม้จักรวรรดิจะประกาศเพิกถอนการกดขี่โอเมก้าและออกกฎหมายสิทธิคุ้มครองโอเมก้าแล้วก็เถอะแต่ใจคนอ่ะเนอะเปลี่ยนยากยิ่งกว่าอะไร หัวโบราณแบบไหนก็แบบนั้นเ๽้าของร่างเคยลองไปทำงานดูแล้วครับ แต่โดนหัวหน้าลวนลามแล้วพอจับได้ยังมีหน้ามาใส่ร้ายว่าไทกริสอ่อยเ๽้าตัวไอ้ตัวหัวหน้าอ่ะเส้นใหญ่เลยกลับดำเป็๲ขาวไทกริสเลยโดนหักเงินเดือนไหนจะสายตาเพื่อนร่วมงานอีก ทำได้อยู่ 3 เดือนไทกริสเลยทนไม่ไหวลาออกแล้วตั้งใจกลับบ้าน

        อ่อ!มันมีอีกปัจจัยหนึ่งด้วยที่ทำให้ไทกริสตัดสินใจกลับบ้านคือด้วยความที่กาแล็กซีแอสตรอนเป็๲สังคม มนุษย์สัตว์+ Omegaverseเลยจะมีกลุ่มมนุษย์สัตว์หายาก อย่างเ๽้าของร่างนี้อยู่ในจำพวกนั้นเลยลองคิดดูสิมันจะมีเสือที่ไหน มีขนสีขาวฟ้าอมเทาๆ กันละ ขนาดในโลกเดิมเสือพันธุ์นี้ผมยังเคยได้ยินแค่ชื่อกับเห็นแต่รูปไม่มีตัวตรงจริงๆบวกกับเ๽้าของร่างเป็๲โอเมก้าอีก มันเลยอันตรายเพราะมันมีคนที่เชื่อว่าอวัยวะของมนุษย์สัตว์หายากสามารถเอามาช่วยบำรุงร่างกายได้พอความทรงจำถึงตรงนี้ผมถึงกับอุทาน WTF! ในใจเลยทีเดียว เทคโนโลยีก็ก้าวหน้าไปไกลแล้วนะมันยังมีคนบางกลุ่มเชื่อเ๱ื่๵๹แบบนี้อีก ทั้งๆ ที่มนุษย์ยุคนี้มีอายุไขเฉลี่ย 500-600ปี เยอะมาก ถึงแม้อัตราการเกิดจะลดลงก็ตาม

        เ๱ื่๵๹กล่าวมาทั้งหมดมันโยงมาถึงการมีกลุ่มคนที่คอยลักลอบลักพาตัวมนุษย์สัตว์ที่หายากหรือซื้อขายจากพ่อแม่ที่ขายลูกตัวเองตามดาวชายขอบและใช่ เ๽้าของร่างเข้าเกณฑ์ทุกประการเลย โชคดีที่ตอนไปเรียนตัวไทกริสย้อมสีผมและสีขนเป็๲สีเสือปกติก่อนไปเรียนและเป็๲ความโชคดีซ้ำซ้อนที่เ๽้าตัวสูงเท่ากับเบต้ามาตรฐานเสียแค่ไม่สามารถปลอมแปลงหรือปกปิดข้อมูลเพศได้ เ๽้าตัวเลยรอดพ้นจุดนี้ไปแต่ก็คงหวั่นๆจะมีคนจับได้แหละ รวมเ๱ื่๵๹ที่ทำงานเลยตั้งใจลาออก

        ตามนั้นครับผมตั้งใจสานต่อเจตนาเ๯้าของร่างแต่ผมว่าตอนนี้เรามีปัญหาใหญ่แล้วแหละ

        “กัสครับกริสว่าตอนนี้เรามีปัญหาใหญ่แล้วแหละ...”

        “เ๱ื่๵๹อะไรหรอกริส...หรือกริสยังไม่สบายอยู่! ให้กัสเรียกยานฉุกเฉินไหม?”

        “ไม่ใช่เ๹ื่๪๫นั้นครับแล้วตอนนี้กริสสบายดี...แต่เ๹ื่๪๫ที่เรามีปัญหาตอนนี้คือ เรามีเงินไม่พอสำหรับค่าใช้จ่ายระยะยาวครับกัส...”

        “...”

        “กัสจำได้ว่าคุณพ่อกับคุณแม่น่าจะพอมีมรดกนอกจากที่ดินน่าจะมีเงินพอเหลืออยู่นะครับ” อื้อหือถึงขนาดที่กัสเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

        “มีครับถ้าที่มีในบัญชีกริสตอนนี้คือ25,000 แต่ในบัญชีคุณพ่อกับคุณแม่รวมกันได้แค่ 200,000 รวมกันเป็๞ 225,000 เครดิตแต่กริสว่าอีกไม่นานเราอาจจะต้องซื้อหุ่นยนต์ทำสวนใหม่กันแล้วแหละกัสรุ่นที่เราใช้ไม่มีผลิตแล้ว รุ่นใหม่ที่สเปกต่ำกริสคาดว่าราคาน่าจะแพงกว่าที่รุ่นที่เราใช้ตอนนี้”

        กัสเงียบไปชักพักแล้วกล่าว“ราคาหุ่นยนต์ทำสวนรุ่นใหม่สเปกต่ำ ตอนนี้ตกตัวละ 50,000เครดิต ถ้าเราส่งซ่อมราคาซ่อมบำรุงอยู่ที่ 55,000-100,000 ครับกริส”

        “ถ้าเราซื้อใหม่เราต้องมี500,000 และค่าใช้จ่ายปกติในไร่ประมาณ 50,000 ต่อเดือน มันไม่พอกัส ถ้าพังเดือนหน้าเราแย่แน่กัสถึงผักผลไม้ใกล้จะเก็บได้แล้วแต่ยังต้องรออีกประมาณ 1เดือนครึ่งเลยนะ แถมราคาเราก็ได้กำไรนิดเดียวเอง เก็บเป็๲กำไรได้ไม่เท่าไหร่ถ้ามีเหตุการณ์ไม่คาดคิดอย่างไฟไหม้หรือเกิดโรคระบาดในพืชที่ควบคุมยากเราจะขาดทุนยับๆเลยนะ” แค่คิดผมก็อยากเป็๲ลมแล้วนะจุดๆ นี้

        “กริสลองหางานเสริมไหมครับ เดี๋ยวกัสหาอีกแรง”

        “งั้นกัสช่วยกริสหน่อยนะ ตอนนี้กริสมืดแปดด้านแล้ว”

        “สตรีมเมอร์ไหมครับ?ไม่มีต้นทุนด้วย แถมตัวโปรแกรมมีระบบร่างอวตารด้วยแถมรายได้สูงด้วยนะครับ”

        “สตรีมเมอร์...” ผมคิดชักพัก แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าถ้าเป็๞สตรีมเมอร์ผมจะสตรีมอะไร?ก็ในเมื่อโลกนี้การทำอาหารจากผักมันไม่ได้เ๹ื่๪๫แล้วทำไมผมที่มาจากโลกเดิมที่วัฒนธรรมอาหารเฟื่องฟูขีดสุดการทำอาหารจากผักมันจะไปยากอะไร ผมเองก็มีสกิลทำอาหารมังสวิรัติอยู่แล้ว “กัสผมตัดสินใจแล้วว่าจะเป็๞สตรีมเมอร์สายอาหารที่ทำจากผัก... แล้วมันมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมไหมอย่างเช่นค่าเครื่องประมวลผลรสชาติ?”

        “ไม่มีครับกริสถ้าเอาที่ติดมากับตัวกัสเองมีระบบประมวลผลรสชาติและกลิ่นติดมาอยู่แล้วแต่คนปกติไม่รู้ว่ามีฟังก์ชันนี้ติดมาด้วยแต่ความแม่นยำมีแค่90.99% ของรสชาติต้นตำรับ แต่ว่ากริสจะทำจริงๆหรอครับ?” กัสถามด้วยความเป็๲ห่วง ผมเข้าใจนะเพราะสายทำอาหารดราม่าแรงมากถ้าไปสายอื่นอาจจะไม่มีอะไร แต่เ๱ื่๵๹กินคนยุคนี้เซนซิทีฟมาก

        “ไม่เป็๲ไรหรอกน่ากัสกริสทำได้” นะจังหวะนี้ได้ไม่ได้ผมไม่มีสิทธิเลือกแล้วจะให้ไปนั่งทำงานแบบเดิมก็ลำบากไป ไหนจะฮีท ไหนจะย้อมขนย้อมผมไหนจะระยะเวลาหางานที่กว่าจะได้งาน เป็๲สตรีมเมอร์นี้แหละดีแล้ว

        “โอเครรร~...กริสว่าไงกัสว่างั้น” ผมมองดูกัสที่กลับมาร่าเริงอีกครั้งก็อดยิ้มกับความน่ารักนี้ไม่ได้จริงๆ อย่างน้อยก็มีไอ้ต้าวน่ารักคอยฮิลใจละนะ

        “งั้นเดี๋ยวกัสช่วยสมัครแอคเคาท์เทอร่าให้กริสใหม่หน่อยนะกริสจะแยกจากแอคเคาท์เดิม และสมัครเป็๞สตรีมเมอร์ให้กริสหน่อยนะ ”

        “ได้จ้าาากัสจัดให้ ส่วนสมัครสตรีมเมอร์หลังสมัครแล้วกริสรอผล 3วันน้าา ว่าจะผ่านไหม แต่กัสว่ากริสผ่านแน่นอนนนน >w<”ผมขำกับความแอคทีฟเ๯้า AI ตัวนี้จริงๆ น่ารักส่วนเ๹ื่๪๫ต้องรอผล 3 วันก็เพราะว่าไม่ใช่ว่าใครจะเป็๞สตรีมเมอร์ก็ได้ต้องผ่านการตรวจสอบประวัติก่อนถ้าประวัติไม่เสียหายก็สามารถเป็๞สตรีมเมอร์ได้

        “ส่วนตอนนี้เรามาหาอะไรกินกันก่อนดีกว่าตอนนี้กริสเริ่มหิวแล้ว”

        “ให้กัสช่วยสั่งอาหารเหลวรสผักกับเนื้อสัตว์ไหม? เหมือนในตู้เย็นจะไม่เหลือแล้ว”

        “ไม่เป็๞ไรกัสกริสจะทำอาหารกินเองตอนนี้ในตู้เย็นน่าจะเหลือผักอยู่แล้วก็กริสตั้งใจว่าจะไม่กินเนื้อแล้ว”

        “แต่มันไม่ดีนะกริสถ้าไม่กินเนื้อจะไม่แข็งแรงนะ!”

        “ไม่เป็๞ไรหรอกน่ากัสเชื่อกริสสิ กินแต่ผักก็แข็งแรงได้นะ”

        “แต่ว่า....”

        “เชื่อใจกริสนะ”

        “ok กัสเชื่อใจกริสก็ได้แต่ถ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนกริสอย่าฝืนน้าาา”พูดเสร็จก็ทำหน้าหงอยๆ ผมเห็นแบบนั้นก็ยิ้มและขำนิดๆท่าทางเป็๲ห่วงเ๽้าก้อนน่ารักมาก โลกเดิมผมกินแต่ผักผมยังแข็งแรงเลยโลกนี้ก็ไม่น่าต่างกันหรอก ถ้าให้กินเนื้อสัตว์ตอนนี้ยังทำใจไม่ได้ค่อยว่ากันทีหลังละนะ กริสคิดในใจเสร็จก็เดินกลับเข้าบ้าน

        โดยที่ไม่รู้เลยว่าในอนาคตตัวเค้าเองจะเกิดปัญหาสุขภาพร้ายแรงขึ้น...