บทที่ 1
เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้น กลิ่นสมุนไพร จางชิงหลินบอกกับตัวเองว่าตอนนี้นางยังไม่ตาย นางหัวใจเต้นแรงขึ้น เมื่อภาพสุดท้ายที่นางจำได้คือ ลูกชายเพียงคนเดียวเดินจากไป ทิ้งนางไว้กับความเ็ปแหลกสลาย
ก่อนที่สติจะดับลงอย่างช้า ๆ ในความมืด ข้าตายไปแล้วไม่ใช่หรือ จางชิงหลินใช้นิ้วที่สั่นเล็กน้อยแตะลงบนผ้าห่มอย่างช้า ๆ อยากไม่อยากจะเชื่อว่านี่เป็เื่จริง ทันใดนั้นประตูตำหนักก็ถูกเปิดออกด้วยเสียงเบา ๆ
"เสด็จแม่เป็อย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ" หลงอันจวิ้นที่รู้ว่าจางชิงหลินไม่สบายก็รีบมาหาทันทีด้วยความเป็ห่วง น้ำเสียงของลูกชายยังคงสุภาพอ่อนน้อมเช่นเดิม
"แม่ไม่เป็อะไรหรอก แค่นอนพักผ่อนสักครู่ก็หายดีแล้ว ฝ่าามีอะไรหรือเปล่า" จางชิงหลินชักมือที่ถูกหลงอันจวิ้นกอบกุมเอาไว้มาจับไว้ด้วยกัน
"ฝ่าาหรือพ่ะย่ะค่ะ" หลงอันจวิ้นถามด้วยความแปลกใจ สิบกว่าปีที่ผ่านมา แม้เขาจะได้รับการแต่งตั้งเป็ฮ่องเต้ั้แ่เด็ก แต่จางชิงหลินไม่เคยเรียกเขาว่าฝ่าาเลย มันทำให้หลงอันจวิ้นรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา ใจมันหวิว ๆ อย่างไรไม่รู้
"แน่นอนสิ ตอนนี้ฝ่าาอายุสิบเจ็ดแล้วอีกไม่นานก็จะอภิเษกมีฮองเฮาคู่บัลลังก์ เป็แม่เองที่ยังยึดติดว่าฝ่าายังเป็เด็กน้อยอยู่ บอกธุระของฝ่าามาเถอะว่ามีอะไรถึงได้มาหาแม่ได้" จางชิงหลินถามขึ้นนางนอนเอนตัวไปกับพนักพิง
"เสด็จแม่โกรธอะไรกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ ทำไมถึงได้ดูห่างเหินกับกระหม่อมเช่นนี้" หลงอันจวิ้นถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ ทำไมเสด็จแม่ถึงได้แสดงความห่างเหินออกมา
"เมื่อกี้แม่ฝันน่ะ เพราะความฝันนั้นทำให้แม่ต้องปรับเปลี่ยนความคิดใหม่" จางชิงหลินยิ้มออกมาบาง ๆ
"ฝันหรือพ่ะย่ะค่ะ"
"ใช่ มันเหมือนเป็แค่ฝันอย่างหนึ่งแต่สำหรับแม่แล้วมันไม่ใช่แค่ความฝันแต่มันคือความจริง เอาล่ะ เราไม่คุยเื่นี้แล้วฝ่าาพูดมาเถอะว่าที่มาหาแม่มีเื่อะไรจะคุย" จางชิงหลินตัดบทเอ่ยถามถึงเหตุผลที่ทำให้หลงอันจวิ้นต้องเดินทางมาถึงท้ายวังเช่นนี้
แม้ตำหนักเฉียนหนิงจะเป็ที่ประทับของตำหนักฮองไทเฮา แต่เพราะตำหนักแห่งนี้เคยเป็ตำหนักของหลงเจิ้นอี้ตอนที่เป็องค์ชาย พอได้เป็ฮ่องเต้และฮองเฮาที่ประทับของทั้งสองจึงเลือกที่จะพักที่เดิมแม้จะห่างไกลจากตำหนักใหญ่ก็ตาม
"กระหม่อมเลือกผู้หญิงที่จะมาเป็ฮองเฮาได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ นางเป็ผู้หญิงที่อ่อนหวาน และสดใสมาก นางเข้าใจกระหม่อมในทุก ๆ เื่ เสด็จแม่ แม้ตระกูลของนางจะไม่ใหญ่โตอะไร แต่นางคือผู้หญิงที่กระหม่อมรัก กระหม่อมจะแต่งตั้งนางเป็ฮองเฮา หวังว่าเสด็จแม่จะเห็นด้วยกับกระหม่อม" หลงอันจวิ้นพูดออกมา แม้รู้ว่าเื่นี่จะไม่ง่าย แต่เขาก็อยากได้รับการสนับสนุนจากจางชิงหลินผู้เป็มารดา
"เอาตามแต่ใจที่ฝ่าา้าเถอะ จะแต่งตั้งใคร ก็เอาตามที่ฝ่าาเลือกเลยแม่ไม่มีความคิดเห็นเป็อย่างอื่น" จางชิงหลินตอบ เหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่ไม่เคยเกิดขึ้น ในตอนนั้นนางทำยังไงนะ อ๋อ นางปฏิเสธไปทันที และสั่งห้ามให้หลงอันจวิ้นพูดถึงนางอีก และหลังจากนั้นก็มีการทะเลาะกันเรื่อย ๆ ระหว่างนางและลูกชาย
"อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ เสด็จแม่ไม่คัดค้านหรือ อย่างน้อยก็น่าจะสอบถามหน่อยว่านางเป็ใครตระกูลไหน" หลงอันจวิ้นถามออกมาด้วยความใเพราะไม่คิดว่าจะได้คำตอบแบบนี้ สิ่งที่เขาคิดเอาไว้มันจะง่ายเช่นนี้
"นี่เป็เส้นทางของฝ่าา ฝ่าาโตแล้ว แม่จะไปตัดสินใจแทนฝ่าาทุกเื่ได้อย่างไรเล่า และอีกอย่าง แม่จะคืนอำนาจให้กับฝ่าาทั้งหมด ฝ่าาโตแล้ว แม่ไม่ควรสำเร็จราชการแทนอีก
แม่จะออกราชโองการคืนอำนาจให้กับฝ่าา ต่อไปฝ่าามีอะไรฝ่าาตัดสินใจเองได้เลย เพียงแต่ แม่มีเื่ที่อยากจะขอฝ่าา แม้จะหลายเื่หน่อย แต่แม่ก็อยากให้ฝ่าารับปาก" จางชิงหลินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ราวกับว่าสิ่งที่นางพูดออกมาไม่ได้สำคัญอะไร
"พ่ะย่ะค่ะ เสด็จแม่บอกมาได้เลยกระหม่อมพร้อมที่จะทำตามประสงค์" หลงอันจวิ้นพูดออกมาด้วยความตื่นเต้นและดีใจจนไม่เก็บอาการ จนลืมว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันผิดปกติ
"ดีใจขนาดนั้นเลยหรือฝ่าา" จางชิงหลินถามด้วยรอยยิ้ม แววตาของนางไม่ได้แสดงอะไรออกมาว่านางกำลังอยู่ในอารมณ์ไหน
"ไม่ใช่เช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ เสด็จแม่อย่าเพิ่งเข้าใจผิด" หลงอันจวิ้นที่เผลอแสดงความรู้สึกออกมารีบพูดปฏิเสธ แม้ใจเขาจะดีใจมากแค่ไหนก็ตาม
"ไม่หรอกแม่จะเข้าใจผิดอะไรกัน มันเป็เื่ที่ถูกต้องแล้ว" จางชิงหลินยิ้มออกมา สบตากับหลงอันจวิ้นแววตาของนางไม่มีความโกรธอยู่เลย "ถึงเวลาที่แม่ต้องคืนอำนาจให้กับฝ่าาแล้ว แม่เป็คนฝ่ายในจะยึดอำนาจของฝ่าามาปกครองได้อย่างไร
ข้อแม้ของแม่มีไม่มากหรอก แค่ไม่กี่ข้อ ข้อแรก ให้แม่ออกจากวังเถอะ แม่อยากไปอยู่กับเสด็จพ่อของฝ่าา แม่ปล่อยให้เขารอนานแล้ว
ข้อสอง ปลดขุนนางเก่าที่เป็คนของแม่ออกให้พวกเขากลับบ้านเกิดไป
ข้อสาม องครักษ์ที่เป็คนของเสด็จพ่อ ถ้าพวกเขาไม่ทำผิดร้ายแรงถึงขั้นก่อฏแม่ขอให้ฝ่าาไว้ชีวิตพวกเขา
เพียงแค่สามข้อเท่านั้นที่แม่้า ฝ่าาให้แม่ได้หรือไม่"
"ข้อหนึ่งและข้อสองมันเป็เื่ที่กระหม่อมต้องคิด เสด็จแม่เป็ฮองไทเฮาจะออกไปเฝ้าสุสานได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ และอีกอย่างขุนนางของเสด็จแม่ ถ้าปลดพวกเขาออกจะมีใครมาทำงานแทน แล้วพวกเขาจะยินยอมอย่างนั้นหรือ" หลงอันจวิ้นพูดออกมาอย่างคิดหนัก โดยไม่คิดถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น
"ไม่อย่างนั้นก็ปลดแม่ออกจากตำแหน่งซะ แม่จะได้กลับไปเป็คนธรรมดาไปอยู่กับเสด็จพ่อของฝ่าา ส่วนเื่ขุนนาง ฝ่าาไม่ต้องกังวลแค่ฝ่าามีราชโองการลงไปพวกเขาพร้อมที่จะทำทันที แม่จะพูดคุยกับพวกเขาเอง
และอีกอย่างนี่ไม่ใช่เื่ยากสำหรับฝ่าาด้วยซ้ำ ฝ่าาเตรียมคนเอาไว้แล้วไม่ใช่หรือ ขุนนางผู้ภักดีต่อฝ่าา ผู้ที่จะสนับสนุนผู้หญิงคนนั้น คนที่จะมาเป็ฮองเฮาของฝ่าา" จางชิงหลินพูดด้วยรอยยิ้มอย่างรู้ทันความคิดของหลงอันจวิ้น
"เสด็จแม่" หลงอันจวิ้นพูดออกมาด้วยความใ เมื่อได้ยินสิ่งที่จางชิงหลินพูด เพราะไม่คิดว่านางจะรู้เื่ที่เขาเตรียมขุนนางเอาไว้แล้ว เขาจำเป็ต้องมีขุนนางเป็ของตัวเอง
"ฝ่าาไม่ต้องใไป แม่เข้าใจ จะเรียกว่านี่คือการแลกเปลี่ยนก็ได้ ในสามข้อที่แม่เรียกร้องไป ถ้าฝ่าามีราชโองการมาแม่จะมอบราชโองการให้เช่นกัน" ใบหน้าของจางชิงหลินยังประดับไปด้วยรอยยิ้ม
"กระหม่อมต้องใช้เวลาคิด" หลงอันจวิ้นบอกนี่มันเื่ใหญ่เกินไปที่จะใช้เวลาคิดเพียงชั่วครู่
"ไม่เป็ไร แม่ไม่รีบ แต่แม่อยากให้ฝ่าาคิดได้ก่อนแต่งตั้งฮองเฮา"
"ทำไมล่ะพ่ะย่ะค่ะ ถ้าเสด็จแม่ไม่อยู่ ชาวบ้านจะมองฮองเฮาคนใหม่อย่างไรที่แม่สามีไม่อยู่ในวังเพื่อรับสะใภ้" หลงอันจวิ้นถามออกมาด้วยความไม่พอใจนิด ๆ
"ฝ่าา" จางชิงหลินมองไปที่หลงอันจวิ้นด้วยสายตาเรียบนิ่ง พูดออกมาเบา ๆ "แม่ยอมให้กับฝ่าาขนาดนี้แล้ว ฝ่าาจะยอมให้แม่ไม่ได้หรือ"
"เสด็จแม่ เพราะอะไรกันแน่ทำไมถึงทำให้เสด็จแม่เปลี่ยนไปขนาดนี้" หลงอันจวิ้นถามออกมาอย่างไม่เข้าใจหรือนางจะมีแผนการอะไรซุกซ่อนอยู่
"เพราะแม่ไม่อยากเ็ปอีกต่อไปแล้ว วังหลวงแห่งนี้คือคุกที่กักขังแม่เอาไว้ แม่้าออกไปจากที่นี่ แม่รู้ว่าฝ่าาไม่้าที่จะอยู่ภายใต้อำนาจของแม่ ซึ่งนั่นก็เป็เื่ดี เป็ฮ่องเต้ที่อยู่เหนือผู้คนจะมาอยู่ใต้คนคนเดียวได้อย่างไร" จางชิงหลินพูดออกมา
"เสด็จแม่พูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ หรือมีใครมาพูดกับเสด็จแม่"
"ไม่มีหรอก แม่คิดเองได้ ฝ่าาปล่อยแม่ไปเถอะ เพราะถึงแม่อยู่ที่นี่ก็ไม่มีความสุข มันดีต่อฝ่าาไม่ใช่หรือ แม่รู้ ฝ่าาคงไม่สบายใจนักหรอก ที่ถูกพูดว่าเป็ฮ่องเต้ที่ไม่มีอำนาจ ต้องอยู่ใต้อำนาจของฮองไทเฮา
ฝ่าา นี่คือเป็สิ่งที่ฝ่าา้ามาตลอดไม่ใช่หรือ โอกาสมาถึงแล้วทำไมฝ่าาไม่คว้าเอาไว้เล่า
นี่ถือเป็โอกาสดีที่สุดแล้ว เพราะถ้าเกิดแม่เปลี่ยนใจขึ้นมา สิ่งที่แม่พูดมาก่อนหน้านี้ก็เป็อันยกเลิกทั้งหมด หรือฝ่าาจะเอาอย่างนั้น
ฝ่าาอย่าลืมว่าตอนนี้อำนาจทั้งหมดยังอยู่ในมือแม่ หรือถ้าฝ่าายังกังวลอยู่ว่าถ้าแม่ออกจากวังไปแล้วอำนาจยังมีอยู่ ฝ่าาจะต้องกังวลอะไรก็ในเมื่อฝ่าาได้แทรกคนของตัวเองครบทุกกรมแล้ว
คนที่ยังเหลืออยู่ ก็แทบจะไม่มีอำนาจอะไรที่จะต่อต้านฝ่าาด้วยซ้ำ เราอย่าถึงขั้นแตกหักกันเลยนะ แม่ยอมฝ่าาขนาดนี้แล้ว ฝ่าาให้สิ่งที่แม่ขอได้หรือไม่" จางชิงหลินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเ็าในเมื่อพูดกันดี ๆ ไม่เข้าใจก็คงต้องแตกหักกันแล้วล่ะ
"เป็ไปตามประสงค์พ่ะย่ะค่ะ" หลงอันจวิ้นตอบกลับมา
"ขอบพระทัยเพคะฝ่าา แม่จะส่งจดหมายให้กับพวกขุนนางของแม่ให้พวกเขาเตรียมตัวรับราชโองการของฝ่าา และก่อนที่จะส่งไปให้พวกเขาแม่จะให้ฝ่าาได้อ่านก่อนแน่นอน
ส่วนพวกองครักษ์ถ้าฝ่าาไม่้าพวกเขาก็ปลดพวกเขาออก แม่จะคุยกับพวกเขาให้ อยู่ที่ฝ่าาจะเลือกว่าจะเลือกเส้นทางไหน" จางชิงหลินยิ้มออกมาอีกครั้งหลังจากที่ได้ฟังคำตอบที่นาง้า
"ถ้าอย่างนั้นพวกองครักษ์กระหม่อมก็ไม่มีความจำเป็ที่จะเก็บเอาไว้ เสด็จแม่รับตัวพวกเขาไปด้วยเลยก็ดีพ่ะย่ะค่ะ พวกเขาจะได้ไปรับใช้เสด็จแม่ กระหม่อมขอตัวก่อน" หลงอันจวิ้นพูดจบก็จากไปทันที
3K
