ั้แ่เช้าที่สนามหลวงศูนย์กลางจัดการชุมนุมพบปะประชาชนโดยมีเลขาธิการศูนย์และพี่ๆจากมหาวิทยาลัยต่างๆเข้ามาพูดคุยและปราศรัยซึ่งคนที่มาฟังการปราศรัยครั้งนี้มันก็เยอะมากแต่เรากับลูกแก้วก็ไม่ได้ตัดสินใจเข้าไปเพราะเหตุการณ์มันดูแปลกๆ
ลูกแก้ว : ปายเราจะไม่เข้าไปจริงๆหรอ?
ปาย : เราว่าอย่าดีกว่ามันดูมีอะไรไม่ชอบมาพากลน่ะ
ลูกแก้ว : ยังไงอ่ะ?
ปาย : ดูสิกลุ่มคนที่ยืนตรงพระแม่ธรณีมีแต่กระทิงแดงทั้งนั้นเลยแล้วดูท่าทางก็แปลกๆด้วย
ลูกแก้ว : ใช่จริงด้วย ถ้างั้นเรายืนอยู่ตรงนี้ดีกว่าเนาะ
ปาย : อืม
เรากับลูกแก้วก็ยืนที่หน้าประตูทางเข้ามหาวิทยาลัยเหมือนกับคนอื่นๆแต่ส่วนใหญ่ก็รีบเข้าไปข้างในเพราะเริ่มจับกลิ่นผิดปกติได้แต่เรากับลูกแก้วก็ยังตัดสินใจที่จะยืนฟังปราศรัยต่อไปแต่ผ่านไปสักพักเราก็ได้ยินเสียงะโจากคนกลุ่มนั้นที่เขยิบเข้ามาใกล้เวทีปราศรัยเรื่อยๆ
ฝข. : น้อง น้องที่ยืนอยู่ตรงประตูน่ะ
ปาย : ค่ะ?
ฝข. : รีบเข้าไปข้างในเร็ว อย่าหาว่าไม่เตือนรีบเข้าไปซะ
เรากับลูกแก้วเลยตัดสินใจเข้าไปในมหาวิทยาลัยตามคำแนะนำของพี่คนนั้นแต่ทว่าหลังจากนั้นเราก้ได้ยินเสียงะเิฟิล์มดังจากทางสนามหลวงซึ่งเราก็เห็นยามรีบปิดประตูทันทีที่เกิดเสียง เรากับลูกแก้วเลยตัดสินใจที่จะกลับหอเพราะเราเดาสถานการณ์ว่าหากยังอยู่ตรงนี้อาจจะเกิดเหตุการณ์ความรนแรงที่เราสองคนอาจโดยลูกหลงได้ เราหาทางออกจากทุกทีก็ไม่สามารถออกได้เพราะกำลังมีการปะทะกันที่หน้ามหาวิทยาลัยเราสองคนเลยออกทางออกสุดท้ายคือประตูหลังตึกโดมหรือหลังองค์การแล้วไปที่ท่าเรือเพื่อกลับหอ
/////
" อเมริกามันปล้นชาติเรา "
.
.
.
" จงคืนเอกราชให้คนไทย "
.
.
.
" ออกไปพวกไอ้กัน "
แม้ว่าฝ่ายขวาจะมองวันนี้เป็วันปกติแต่พวกเรากลับมองเป็วันสำคัญวันหนึ่ง ด้วยความที่ลูกแก้วอยากไปดูนิทรรษการต่อต้านอเมริกาที่มหาวิทยาลัยเราเลยพาลูกแก้วไปถึงแม้ว่ามันจะเป็วันหยุดก็ตาม
ลูกแก้ว : เราว่าศูนย์นิสิตทำข้อมูลออกมาน่าสนใจนะ ปายว่าป่ะ?
ปาย : เราว่าก็ดีนะแต่ข้อมูลดูหลวมๆไปนิด
ลูกแก้ว : ก็จริง เราไปดูปราศรัยกันดีกว่า
ปาย : อืมไปกัน
หลังนั้นเราสองคนก็เดินไปที่เวทีปราศรัยที่เชิงสะพานซึ่งข้อมูลที่ทำก็ดูน่าสนใจและลูกแก้วก็ดูและฟังอย่างจริงจัง แกนนำปราศรัยก็เริ่มกล่าวถึงกิจกรรมหนึ่งและกำลังหาสมาชิกอาสาทำกิจกรรมเงียบ
ลูกแก้ว : ปาย........
ปาย : อย่าบอกนะว่า
ลูกแก้ว : ไปเป็เพื่อนหน่อยสิ
ปาย : แต่มันอันตรายนะลูกแก้วจะไปจริงหรอ?
ลูกแก้ว : ไม่ลองไม่รู้หรอกปายแต่ว่าไปเถอะนะ
ปาย : เอ่อ.........
ลูกแก้ว : นะ นะ นะ
ปาย : เออก็ได้ ไปก็ได้
ลูกแก้วิ : เย้รักปายที่สุดเลย
ด้วยสายตาแบบนั้นยิ่งทำให้เราใจอ่อนและยอมไปทำกิจกรรมเงียบกับลูกแก้วในที่สุด ระหว่างนั้นก็มีกลุ่มต่อต้านเข้ามาก่อกวนอยู่เรื่อยๆทั้งเรากับลูกแก้วเลยตกลงกันกลับเข้าไปในมหาวิทยาลัยอีกครั้งภายในมหาวิทยาลัยก็มีการปราศรัยของศูนย์กลางแต่เรากับลูกแก้วไม่ได้สนใจเนื้อหาของการปราศรัยมากนักเพราะเนื้อหาเหมือนเกันกับข้างนอก เราเลยเดินไปที่ตึกโดมซึ่งเป็ที่ทำการองค์การเพราะว่าที่องค์การออกหนังสือใหม่พอดีชื่อ
" อเมริกัน อันธพาลโลก " ซึ่งเราทั้งสองก็ทำการจับจองอย่างสนใจ
สรรค์ : น้องสองคนนี่เรียนคณะไหนกันหรอ?
ลูกแก้ว : พวกหนูอยู่คณะนิติศาสตร์ค่ะ
สรรค์ : ออ พี่ชื่อสรรค์นะ อยู่คณะนิติศาสตร์ปีสาม คือ่นี้องค์การกับศูนย์กลางกำลังขาดคนทำงานเลยอยากได้คนมาช่วยงานไม่ทราบว่าน้องสองคนพอว่างที่จะมาทำงานช่วยไหม?
ปาย : ก็น่าสนใจนะคะ
สรรค์ : นี่ใบสมัคร ถ้าสนใจก็เอามาให้พี่พรุ่งนี่ที่องค์การนะ
/////
ลูกแก้ว : นี่ปาย แกจะไปสมัครที่องค์การกับเราป่ะ?
ปาย : เราสนใจอาสาศูนย์กลางมากกว่านะสิ
ลูกแก้ว : จะไม่ไปกับเราจริงหรอ?
ปาย : ก็เราไม่ชอบงานเอกสารเหมือนกับลูกแก้ว
ลูกแก้ว : ก็ได้แล้วแต่ปายแล้วกัน
เราสองคนก้เดินทางกลับหอพักประมาณบ่ายสองกว่าๆ สีหน้าของลูกแก้วก็ออกจะตื่นเต้นที่จะได้สมัครเข้าช่วยงานองค์การส่วนเราก็รู้สึกเฉยๆเพราะเราก็รู้จักกับรุ่นพี่ในศูนย์กลางก็หลายคนและอีกอย่างเราก็เคยช่วยงานมาก่อนเลยไม่ค่อยตื่นเต้นมากและสุดท้ายเราก็จบวันด้วยกิจวัตรประจำวันของเราตามปกติ
1K
