ท้องนภาอันกว้างใหญ่ปรากฏเป็ปีกสีดำขนากั์กางออก เ้าของปีกทมิฬกำลังโบยบินอยู่บนนภาเหนือราชอาณาจักรเทพมันกลายเป็จุดดึงดูดความสนใจเพียงพริบตา ผู้อาศัยนับพันล้านภายในราชอาณาจักรเงยมองดูอย่างพร้อมเพรียง ทุกสิ่งมีชีวิตล้วนแข็งค้างราวกับทุกสิ่งบนโลกถูกผนึกโดยสมบูรณ์
เด็ก ผู้ใหญ่หรือวัยชราก็ล้วนจับจ้องมองสิ่งนั้นตาไม่กระพริบก่อนบรรยากาศจะกลายเป็อึดอัด เสียงของการร่ำไห้และเสียงก่นด่าดังทั่วทุกหนแห่ง ประชากรนับพันล้านกำลังวิ่งหนีตายราวกับมดหนีน้ำ
ก่อนชายชราเผ่ามนุษย์จะเงยมองท้องนภาตาไม่กระพริบ "ในที่สุดก็ถึงเวลาแล้วเรอะ" เสียงเรียบเฉยทว่าใบหน้าปรากฏอาการราวกับคนอยากตายเต็มที
"หนีเร็ว!!!!"
"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่จริง!!"
"ทำไมต้องเป็ตอนนี้!!!"
"อ๊ากกกกก...อย่างน้อยข้าขอเจอหน้าลูกสาวก่อนเถอะ!!!!"
วูบบบบบบ
คลื่นเสียงบางอย่างได้เชื่อมต่อกับทุกชีวิตทั้งโลกหล้าก่อนผู้ปีกทมิฬจะเริ่มเอ่ย "ถึงพวกเ้าประชากรของโลกต้นกำเนิด ข้า! ราชันย์แห่งความว่างเปล่าจะทำการตัดผ่านสู่โลกของเหล่าราชันย์ อาาาา....เหล่าประชากรของข้า ราชอาณาจักรเทพเอ๋ยว่าตามพันธสัญญาที่เราได้ตกลงกันไว้ ยามข้าถึงเวลาตัดผ่านสู่โลกราชันย์ ราชอาณาจักรเทพจะต้องถูกลบทิ้งโดยบัดดล!!" น้ำเสียงเย็นะเืให้ความรู้สึกเย็นเยียบสุดขั้วหัวใจ
ราชันย์สูงสุดได้ส่งคลื่นเสียงไปทั่วทั้งโลกต้นกำเนิด ทุกสิ่งมีชีวิตล้วนรับรู้ได้ถึงคำกล่าวของมันทว่าใบหน้าของผู้คนแห่งราชอาณาจักรเทพกลายเป็ซีดขาวยิ่งกว่าภูติผีในตำนาน!
ราชันย์สูงสุดพลันฝ่าชูมือขึ้นเหนือฟ้าก่อนปรากฏคลื่นประหลาดสีขาวใสภายในกำปั้น เพียงพริบตาที่ราชันย์สูงสุดแบมือออก
ฟิ้ว~
วูบบบบบบบบบบบบบบบบ
อาณาบริเวณนับแสนล้านตารางกิโลเมตรหายวับในพริบตาพร้อมกับสิ่งมีชีวิตนับพันล้านภายในราชอาณาจักร มันหายไปจนราวกับไม่เคยมีที่แห่งนี้อยู่ พื้นที่ปรากฏให้เห็นแค่ดินสีน้ำตาลทอดยาวนับแสนล้านตารางกิโลเมตร ไม่มีสิ่งมีชีวิตหรือต้นไม้ใดๆปรากฏให้เห็นแม้แต่น้อย
ราชันย์แห่งความว่างเปล่าพลางเพ่งมองในห้วงอากาศอันว่างเปล่า ปีกทมิฬกำลังกระพือราวกับปักษา ก่อนมันจะบินเข้าสู่ห้วงอากาศไป...
...
กาติรัสเด็กหนุ่มผู้พร์ 'จักรพรรดิผู้สรรสร้าง' เป็หนึ่งในพร์ระดับตำนาน เขาคือความหวังของครอบครัวและหากเด็กหนุ่มได้เติบโตขึ้น เขาจะสามารถสลักชื่อของตนไว้ในฐานะของจอมเวทย์ระดับตำนานได้อย่างแน่นอน! ทว่า...ภาพตรงหน้าต้องทำให้เขากรีดร้องออกมาอย่างทุกข์ทรมาน
"อ๊ากกกกกกกกกกกก"
เสียงร่ำร้องของชายหนุ่ม มันมีนามว่า กาติรัส บุรุษผู้นี้เป็เพียงเด็กหนุ่มอายุสิบห้าปีเขาเป็หนึ่งในเผ่าพันธุ์มนุษย์ทว่าครอบครัวของเขาในตอนนี้ ได้อาศัยอยู่ในราชอาณาจักรเทพภายใต้การปกครองของราชันย์สูงสุดในขณะที่กำลังเดินทางกลับจากการฝึกฝน คลื่นเสียงของราชันย์ได้ผุดขึ้นมา ก่อนภาพตรงหน้าจะปรากฏเป็ดินสีน้ำตาลยาวไกลสุดลูกหูลูกตา
กาติรัสพลันเข่าล้มพับลงในทันที แววตาทั้งสองจ้องมองราชอาณาจักรเทพที่กลายเป็ความว่างเปล่าอย่างแข็งค้าง ก่อนพลังเวทย์จะดิ่งลงราวกับตกเหว ความรู้สึกโศกเศร้าที่อัดแน่นอยู่เต็มอกจนไม่อาจสงบสติอารมณ์เอาไว้ได้
"ข้ากำลังฝันไป!!...ไม่จริงสิ...มันต้องไม่ใช่เื่จริง!!! ไม่จริง..."
เพียงอึดใจั้แ่การจากไปของราชันย์แห่งความว่างเปล่า เผ่าพันธุ์ต่างๆก็เริ่มเคลื่อนไหวโดยมิได้นัดหมาย พวกมันทั้งหมดถูกปลดปล่อยให้เป็อิสระจากการปกครองนับห้าร้อยกว่าปีของราชันย์สูงสุด
ก่อนท้องนภาจะปรากฏสัตว์ประหลาดขนาดั์เกล็ดสีแดงเข้มราวกับโลหิต มันกำลังบินอยู่เหนือพื้นดินเพียงสามร้อยเมตร แววตาคมกริบกำลังจ้องมองลงมายังเด็กหนุ่ม ปากพลันอ้ากว้างออกก่อนความร้อนภายในร่างกายจะพุ่งสูงทวีคูณ
โฮกกกกกกกกก
"ั!!!" กาติรัสเพิ่งฟื้นคืนสติหลังจากเริ่มััได้ถึงความร้อนอันแปลกประหลาด อุณหภูมิของพื้นที่โดยรอบกำลังเพิ่มสูงขึ้นอย่างผิดธรรมชาติ ทว่าเมื่อรู้ตัวก็สายเกินไป ลมหายใจัอยู่ห่างกับเด็กหนุ่มเพียงสิบเมตร ท่ามกลางความหวาดกลัวและตกตะลึงทำให้ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็หิน
ตู้มมมมมมมมมมมมมมม
พื้นที่โดยรอบกลายเป็ทะเลเพลิงเมื่อลมหายใจัได้กระทบตกสู่พื้น เด็กหนุ่มถูกความร้อนอันสูงล้ำเผาไหม้จนกลายเป็เถ้าถ่าน ไม่ทันได้ััถึงความรู้สึกเ็ปนอกจากรู้สึกร้อนแล้วก็ไม่มีสิ่งใดอีกร่างกายสลายหายไปไม่เหลือแม้เถ้า
สิ่งนี้เป็สัญญาณเตือนบอกถึงการจากไปของราชันย์แห่งความว่างเปล่า เผ่าพันธุ์ต่างๆเมื่อได้พานพบสิ่งมีชีวิตต่างเผ่าพันธุ์ พวกมันก็จะทำการสังหารเพื่อนร่วมโลกต่างเผ่าพันธุ์ได้อย่างไม่ลังเล ไม่มีผู้ปกครองสูงสุดอีกแล้ว โลกแห่งต้นกำเนิดได้กลับไปสู่มหาาอันยาวนานอีกครั้ง
....
ภายในห้องสีขาวโพลนมีโต๊ะและเก้าอี้ตัวหนึ่ง ปรากฏให้เห็นชายชรากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พลางกุมมือทั้งสองวางบนโต๊ะราวกับผู้ทรงอำนาจ เผ้าผมหรือเคราล้วนเป็สีขาวล้วนแม้กระทั่งผ้าอาภรณ์หรือผิวพรรณ ดวงตานั้นหรี่จวนจะปิดทว่ากลับรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าชายชรากำลังจ้องมองเด็กหนุ่มอยู่
กาติรัสพลางเปิดตาขึ้นก่อนภาพตรงหน้าปรากฏให้เห็นชายชรา ทั้งคู่พลันสบตากัน ก่อนทั่วร่างของเด็กหนุ่มจะแข็งทื่อและพลันขนลุกซู่! เด็กหนุ่มรู้สึกต่ำต้อยอย่างบอกถูก เป็ความต่างชั้นอย่างแต่จริง ชายชราตรงหน้าเป็สิ่งที่ไม่อาจเทียบเคียงได้เลย ร่างกายแข็งทื่อประดุจถูกสาป เด็กหนุ่มใช้ความกล้าทั้งหมดเพื่อจะเปิดปากถามว่า
"ท่านเป็ใคร?"
603K
