ตอนที่ 2 ย้อนอดีต
เฮือก!
นี่มันอะไรกัน ที่นี่ไม่ใช่ห้องของข้าหรอกหรือ ข้าตายแล้วตายในวังหลวงด้วยฝีมือของคนผู้นั้นไม่ใช่หรอกหรือ เหตุใดข้าถึงกลับมาที่นี่ได้ แล้วเห็นใดข้าถึงอยู่ในจวนนี้ ไม่ใช่ว่าข้าแต่งเข้าวังหลวงแล้วไม่ใช่หรือ
หรือนี่จะเป็สิ่งที่์มอบให้ข้า ให้ข้าได้แก้ไขในสิ่งที่ตัวเองก้าวเดินผิดไปในชาติที่แล้ว ถ้าเป็เช่นนั้นจริงต่อไปนางจะแก้ไขให้ดีและเดินในทางที่ถูกต้องไม่ทำในสิ่งที่ผิดต่อผู้อื่นอีก
"คุณหนูท่านตื่นแล้ว"
ถิงถิง! นางยังไม่ตาย นางยังมีชีวิตอยู่จริงๆ ใช่สินางต้องมีชีวิตอยู่แน่เพราะถิงถิงตายก่อนที่ข้าจะเข้าวังไม่กี่วัน ดีจริงๆ เช่นนี้ก็ดียิ่งนัก
"คุณหนูหน้าข้ามีสิ่งใดหรือเ้าคะ" ถิงถิงมองคุณหนูของนางที่จ้องใบหน้านางด้วยสายตาแปลกๆ
"เ้า...เ้ามีอะไรงั้นเหรอ"
"คุณหนูคืนนี้มีงานเลี้ยงที่หอบุปผาเหล่าคุณหนูคุณชายสูงศักดิ์ล้วนมาคุยเล่นกันหรืออีกนัยหนึ่งคือการดูตัวหาผู้ที่ถูกใจ คุณหนูจะไปหรือไม่เ้าคะ หากไม่ไปอีกพวกคุณหนูพวกนั้นคงลือไปต่างๆ อีก"
หอบุปผา...จำได้ว่าชาติที่แล้วนางก็ไปและได้เจอกับองค์ชายซีห่าวที่นั่น เจียงซูหนิงในชาติก่อนหวังจะเข้าไปใช้ความงามให้องค์ชายลุ่มหลงและมันก็เป็ดั่งที่นางคิด นางสมปรารถนาและตายอย่างเดียวดายในวังหลัง ชาตินี้นางจะไม่เฉียดเข้าใกล้คนผู้นั้นอีกเด็ดขาด
"ข้าไม่ไปได้หรือไม่"
"คงไม่ได้เ้าค่ะ เพราะคุณหนูรองซูเม่ยก็ไปด้วย ถ้าคุณหนูไม่ไปนางต้องเอาเื่ไม่ดีของคุณหนูไปป่าวประกาศอีกแน่"
ซูเม่ย...น้องสาวต่างมารดาของนางผู้นี้อิจฉาริษยาที่พี่สาวอย่างนางทำสิ่งใดก็เป็ที่พอใจไม่มีผู้ใดกล้าต่อว่านาง ไม่ว่าสิ่งใดก็ล้วนแต่เป็ของดีๆ ที่ให้แก่พี่สาวเสมอมา
เจียงซูหนิงไม่ชอบน้องสาวต่างมารดาผู้นี้เพราะอดีตแม่ของซูเม่ยเป็เพียงบ่าวรับใช้ในจวน แต่พอแม่ของเจียงซูหนิงล้มป่วยสาวใช้นางนั้นก็ปีนขึ้นเตียงพ่อของนางและทำให้แม่นางตรอมใจตายในที่สุด
และซูเม่ยคือสตรีที่เจียงซูหนิงยกให้เฟยหลงเป็ฮูหยินของเขา เพียงเพราะเฟยหลงได้ย้ายไปประจำที่ชายแดนด้วยคำสั่งของนางเลยอยากให้น้องสาวไปตกระกำลำบากและตายอยู่ที่นั่น
"งั้นก็เตรียมตัวเถอะ "
"เ้าค่ะ "
ยังไงก็ต้องไปดูเสียหน่อยว่าในเวลานี้ทุกอย่างเป็เช่นไร ชาติที่แล้วนางสร้างบุพเพรักกับองค์ชายที่นั่น ชาตินี้นางจะต้องตัดสัมพันธ์กับเขาให้สิ้น เพราะหลังจากพยายามอยู่นานจนขึ้นเป็พระมเหสีนางถึงได้รู้ว่าตลอดมาองค์ชายผู้นี้รักนางลึกซึ้งมาั้แ่สมัยที่นางตามบิดาไปงานเลี้ยงน้ำชาสมัยเยาว์วัย
หอบุปผา
ที่นี่เป็ที่นักกวีและเหล่าบัณฑิตรวมถึงคุณหนูคุณชายในเมืองหลวงมารวมตัวกันละเล่นดื่มกิน ไม่แปลกที่สถานที่แห่งนี้จะเป็ที่ดูตัวเลือกคู่ครองกัน
เมื่อเจียงซูหนิงก้าวเข้ามาในงานสายตาทุกคู่ก็มองมาที่นางอย่างไม่ต้องสงสัย ความงดงามของคุณหนูใหญ่เป็ที่หมายตาต้องใจบุรุษทั่วทั้งเมือง แม้นางจะทำตัวเย่อหยิ่งและไม่เคยก้มมองคุณชายที่ศักดิ์ต่ำกว่านางก็ตาม
คุณชายทุกคนก็เพียงหวังได้ยลโฉมงามสักคราก่อนจะออกเรือน ตำแหน่งกั๋วกงที่บิดานางดำรงอยู่ใช่ว่าจะมีผู้ใดกล้าก้าวล่วงนางได้
ตำแหน่งกั๋วกงทำให้นางได้มีโอกาสใกล้ชิดองค์ชายและอีกไม่นานจะขึ้นเป็องค์รัชทายาทต่อไป แต่ตำแหน่งนี้ของบิดาก็เหมือนดาบสองคม เป็ที่นับหน้าถือตาต่อทั่วทั้งใต้หล้าแต่ก็อยู่จุดที่สูงเกินไปจนเป็ที่หมายตาสำหรับผู้ที่หมายจะควบคุมอำนาจยิ่งใหญ่ไว้ในมือ
ชาติที่แล้วบิดาของนางตายไปก่อนที่นางจะขึ้นเป็มเหสีได้ไม่นานเพราะมีคนอยากยึดอำนาจนาง แม้คนผู้นั้นจะช่วยนางตามที่นางร้องขออยู่หลายคราแต่ก็ไม่อาจทำให้สิ่งที่นางทำผิดพลาดไปกลับคืนมาได้
นางหวาดระแวงเขาและเข้าร่วมมือกับพวกเสนาบดีชั่วขับไล่เขาออกจากวังหลวง นางทำสำเร็จโดยใช้อำนาจของผู้สำเร็จราชการแทนฮ่องเต้ที่เริ่มประชวรและอาจอยู่ได้อีกไม่นาน
แต่พอสมใจนางแล้วก็ไม่ได้เป็ดั่งที่คิด พวกเสนาบดีเฒ่ารับมือยากเมื่อไม่มีเขาอยู่ นางก็ถูกยึดอำนาจและทำให้เมืองหลวงตกเป็เมืองสำหรับฏที่หวังยึดครองมานาน นางถูกหลอกใช้เช่นกัน จนในที่สุดเขาผู้นั้นก็ทนไม่ไหวกลับมาชิงอำนาจอีกครั้งและเขาก็ทำมันสำเร็จ
ใช่สิ...มันต้องสำเร็จอยู่แล้วในเมื่อเขาเก่งเพียงนั้น เป็นางที่ทำร้ายจิตใจเขาและโยนทิ้งความรักของเขาจนไม่มีที่ยืนให้เขา ทำแม้กระทั่งมอบพระราชทานงานแต่งให้เขากับน้องสาวทั้งที่รู้ว่าหัวใจของเขาอยู่ที่นางเพียงผู้เดียวตลอดมา นางเป็ผู้หยิบยื่นดาบนั้นให้เขาเอง
"คุณหนูคิดสิ่งใดอยู่เ้าคะ " ถิงถิงเห็นอาการของคุณหนูแล้วนึกเป็ห่วง นางดูครุ่นคิดเช่นนี้สักพักแล้ว
"ข้าเพียงแต่คิดถึงอดีตที่เคยทำผิดพลาดเท่านั้น"
"ไม่คิดว่าพี่หญิงใหญ่จะมาร่วมงานที่แสนจะต่ำต้อยเช่นนี้กับเขาด้วย"เสียงของสตรีที่มาใหม่ทำให้เจียงซูหนิงหยุดความคิดอื่นๆ ลงแล้วหันไปสนใจนาง
"ข้าจะมาหรือไม่เกี่ยวอะไรกับน้องรองงั้นหรือ หรือเพราะข้ามาอาจทำให้เ้าดูไม่โดดเด่นอย่างที่เ้าพยายาม"
"เ้า! "ซูเม่ยแสดงสีหน้าไม่พอใจเมื่อเจียงซูหนิงพูดแทงใจดำนาง
"ข้าจะไปที่ใดก็ย่อมได้ แต่ที่ที่ข้าจะไม่ไปอยู่เลยคือเตียงของบุรุษที่มีภรรยาแล้วดั่งเช่นแม่ของเ้า"
"เ้า! "
ซูเม่ยแค้นใจและไม่อาจเอ่ยสิ่งใดออกมาได้เมื่อสิ่งที่เจียงซูหนิงเอ่ยมาล้วนแต่เป็เื่ที่ทั่วทั้งเมืองต่างรู้ดีว่ามารดาของนางปีนขึ้นเตียงของบิดาในตอนที่ฮูหยินคนเก่าป่วยกระเสาะกระแสะ
"งานที่หอบุปผาในครานี้คงทำให้คุณหนูใหญ่เจียงสนใจไม่น้อยถึงได้ยอมปรากฏตัว" คุณหนูเหมยลี่เข้ามาช่วยสหายรักเมื่อเห็นว่าคุณหนูใหญ่ผู้นี้รังแกผู้อื่นอีกแล้ว
เจียงซูหนิงมองสตรีตรงหน้าที่เป็หนึ่งในผู้ที่เจียงซูหนิงสั่งปะานางเพียงเพราะสตรีผู้นี้ชมชอบเฟยหลงและตามติดเขาจนนางทนไม่ไหว ที่ไม่ชอบหน้านางก็คงเพราะกลัวว่านางจะแย่งเฟยหลงไปเพราะรู้ว่านางและเฟยหลงมีสัญญาหมั้นหมายกันั้แ่วัยเยาว์แม้จะเลือนรางหายไปในคำสัญญาไปแล้วก็ตาม
"ที่หอบุปผาแห่งนี้ก็ไม่ได้ติดป้ายว่าข้าเข้าไม่ได้ ข้าไม่ติดที่จะเข้าไปนั่งดื่มสุราดอกท้อเพื่อมองดูพวกเ้าส่งสายตาให้กับพวกคุณชายพวกนั้นหรอกนะ"
"เ้า! " เป็เหมยลี่เองที่ถูกรังแก นางไม่อาจตอบโต้สตรีปากร้ายผู้นี้ได้จริงๆ คอยดูนางจะต้องหาทางเอาชนะให้ได้
"ข้าว่าเราไปนั่งตรงศาลาในสวนดอกไม้ดีกว่าถิงถิง ข้าว่าที่ตรงนี้เหม็นกลิ่นอะไรแปลกๆ "
"เ้าค่ะคุณหนู "
ถิงถิงยิ้มรับก่อนจะเดินตามคุณหนูของนางไป ในเมื่อคุณหนูของนางไม่สนใจอาการดิ้นเร่าด้วยความโกรธของคุณหนูพวกนั้นนางเองก็หาได้สนใจไม่
3K
