เนลนอนนิ่งหายใจรวยริน ร่างกายเสียเืจากการต่อสู้ด้วยร่างกายที่สะบักสะบอม บูลก็ไร้การตอบสนองเปลวเพลิงสีฟ้าดับสนิท หมาป่าตัวนั้นยังไม่ตายมันแค้นโมโห ลุกออกมาจากกองไฟนั้นมันสะบัดขนจนเศษขี้เถ้าฟุ้งกระจาย และค่อยๆเดินมาอย่างใจเย็น มาที่ร่างของเนลที่นอนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ทันใดนั้นก็มีลูกธนูสีขาว ยิงใส่หมาป่าั์นั้น ปักเข้าที่ตาซ้ายของมัน มันสะดุ้งเพราะความเ็ปและเมื่อมันเห็นท่าไม่ดี มันคิดว่าต้องเอาชีวิตให้รอดเพื่อแก้แค้นให้ได้ มันจึงวิ่งหนีเข้าป่าไป จากนั้นเ้าของลูกธนูออกมา เป็ชายผมสีขาวตาสีฟ้า สูง หน้าตาคมราวกับภาพวาดงดงาม
"เรามาไม่ทัน" ชายปริศนากล่าว
ผู้หญิงที่เนลช่วยไว้"ได้โปรดช่วยน้องข้าด้วย เขามาช่วยข้า ข้าไม่อยากให้เขาต้องเป็อะไร ได้โปรดได้โปรดเถอะ"
"น้องเ้ารึ? ข้าช่วยไม่ได้แล้วละ เสียใจด้วยจริงๆ" ชายปริศนาพูดแล้วส่ายหน้าเบาๆ
ชายปริศนากำลังจะเดินออก จู่ๆ เปลวเพลิงสีฟ้าก็ลุกโชติทั่วร่างของเนลที่นอนแน่นิ่งอยู่ าแจากหมาป่าก็ค่อยๆ จางหายไป เนลเริ่มหายใจ แล้วลืมตาขึ้นมา เขาก็ลุกพรวดขึ้นมาตั้งท่าเพื่อเตรียมต่อสู้แล้วก็ล้มลง
ชายปริศนาใส่ลูกธนูพร้อมที่จะยิง
"เดี๋ยว!!! เขาเป็มนุษย์ เขาเป็น้องของข้า อย่าทำแบบนี้เลย"หญิงสาวพูดนํ้าตานองหน้ายืนขวางลูกธนู
"ไม่มีเหตุผลอะไรที่ข้าจะไว้ชีวิตพวกเ้าจะฆ่าทิ้งทั้ง2คนซะตอนนี้ยังได้"ชายปริศนาพูด สายตาจ้องตรงมาที่เนล
หญิงสาวเห็นท่าทางของชายปริศนาไม่ยอม ก็ล้มลงกอดเนลไว้ ชายปริศนายิงธนูออกไปหมายจะเอาชีวิตของ2พี่น้อง ทันใดนั้น ก็มีโล่อันใหญ่สีฟ้า มีลวดลายสวยงามอยู่บนโล่นั้นปรากฏบังลูกธนู หญิงสาวหวาดกลัวและใสุดขีดจึงสลบไป
"นะ.!!!..นั้นมันหรือว่า"ชายปริศนาแสดงอาการใ
เนลตื่นมาด้วยท่าทางงุนงงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของตัวเอง พบกับชายปริศนาที่นั่งอยู่ตรงหน้าของเนลและพี่สาวที่นอนอยู่ข้างเนลอย่างแน่นิ่ง ชายปริศนา ทำหน้านิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่จ้องมาที่เนลอย่างไม่ละสายตา
"นายเป็ใคร แล้วนายได้ลูกไฟสีฟ้านั้นมาจากไหน?" ชายปริศนาถาม พลางจ้องมาที่บูลที่อยู่กับมือขวาของเนล
"เราพบกันในถํ้าเหนือหมู่บ้าน ส่วนฉันชื่อเนล เขาชื่อบูล"เนลตอบและยิ้ม
"บูล นายคุยกับลูกไฟนั้นได้รึ ถึงตั้งชื่อให้ ?" หนุ่มปริศนาพูดนํ้าเสียงนิ่ง
"ใช่ เราคุยกัน แต่ตอนนี้ไม่รู้ บูลเงียบไปเลยั้แ่สู้กับหมาป่าตัวนั้น"เนลพูดนํ้าเสียงเศร้า
"แล้วนายเอามันมาทำไม?"ชายปริศนาถาม
"บูลอยากออกมา"เนล
"นายรู้ตัวไหมตอนนายไม่ได้สตินายทำอะไรบ้าง"ชายปริศนาถาม
"ไม่รู้เลย"เนลตอบทันใด
"นายรู้ไหม สิ่งที่นายมีทำอะไรได้ แล้วมันคืออะไร นายรู้มันจะทำให้แผ่นดินของพวกเราถูกทำลายในไม่ช้าด้วยการตื่นของมัน นายทำอะไรลงไป นายมันโง่สิ้นดี เอาของแบบนี้ออกมา นายไม่คิดหรือว่าทำไมมันไปอยู่ที่นั่น แล้วทำไมต้องผนึกไว้แบบนั้น"ชายปริศนาพูดเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าท่าทางของชายปริศนาโกรธมาก "การตื่นของมันจะทำให้คนมากมายต้องตายลง"ชายปริศนาจับคันศรเพื่อที่จะฟาดใส่เนลแต่ก็หยุดไว้ได้โดยพี่สาวของเนล
"เบล" เนลพูดด้วนนํ้าเสียงดีใจที่พี่สาวปลอดภัย
"นายจะทำอะไร พอแล้วพวกฉันไม่รู้อะไรแล้วเนลบอกไปหมดแล้ว นายไม่คิดจะบอกส่วนที่นายรู้บ้างรึไง?" เบลพูดด้วยนํ้าเสียงเข้มใส่
"ฉันไม่มีอะไรต้องบอกพวกเธอ"ชายปริศนาบอกพร้อมกับจ้องมาที่เบล
ชายปริศนาตั้งสติแล้วบอกกับ2พี่น้องว่า "เอาละ......นี้คือที่ฉันรู้ สิ่งที่น้องเธอเจอฉันไม่แน่ใจว่ามันคือเพลิงราชันรึเปล่า? จะหาคำตอบให้แต่นายต้องให้ฉันเอามันไปให้ผู้เฒ่าที่อยู่เมืองของข้าดู" ชายปริศนายื่นข้อต่อรองกับความอยากรู้ของ2พี่น้อง
"ไม่ ถ้าบูลอันตรายเราเก็บบูลไว้..แต่เราจะไปด้วย"เนลบอกด้วยเสียงหนักแน่น
"ใช่"เบลยํ้าอีกครั้ง
"ชั้นไม่มั่นใจในความปลอดภัยของพวกเ้านะ แต่ในเมื่อพวกนายมั่นใจขนาดนั้นฉันพาไปตายเอง"ชายปริศนาพูดเสียงนิ่งและยิ้ม
"งั้นไปตอนนี้เลย"เนลบอกด้วยนํ้าเสียงตื่นเต้น
"ชั้นชื่อ ทารัน จำเอาไว้อย่าห่างฉันมากละ เราเดินทางตอนตะวันตกดิน"ชายปริศนาพูดแล้วเดินออกไป
ในระหว่างเดินไปได้สักพัก
"เบลคนในหมู่บ้านเราไปไหนหมดละ"เนลถามอย่างตั้งใจ
"ทุกคนหนีออกไปหมด แต่ฉันเป็ห่วงเธอเลยออกตามหาจนเจอหมาป่าตัวนั้น นั่นล่ะ แต่แปลกจังทำไมเราไม่เจอใครสักคนที่หนีมาเลย"เบลยังงงกับเื่ที่เกิดขึ้น ทันใดนั้น ทารันก็หยุดนิ่งทำให้2พี่น้อง ต้องหยุดตามไปด้วย ทารันชี้ไปเบื้องหน้า ก็เจอตัวปัญหา หมาป่าตัวเดิม แต่มันใหญ่ขึ้น ดูน่ากลัวขึ้นคมเขี้ยวสีแดงฉาน ทำให้ทารันไม่อยากไปใกล้มันมาก 2พี่น้องภาวนาไม่ให้มันพบพวกเขา ภายใต้ภวังเหมือนเวลาหยุดนิ่ง หมาป่าตัวใหญ่สีดำ ค่อยๆเดินผ่านๆ 2พี่น้องโล่งอกแต่ทันใดนั้น เ้าหมาป่าสีดำตัวนั้นก็วิ่งเข้ามาด้วยความเร็วกัดทารันจมเขี้ยวเข้าที่แขนที่ถือธนู แล้วสะบัดจนธนูกระเด็นออกไป และตัวทารันกระเด็นออกไปจากแรงสะบัด เนลผลักเบลออกไปจากแนวโจมตีของหมาป่าตัวนั้น หมาป่ากัดที่ขาของเนลแล้วลากตัวเนลออกห่างจากจุดที่ ทารันกับเนลอยู่ออกไปเรื่อย จากนั้นหมาป่าก็สะบัดเนลออกจากปาก
"ไง เ้าตัวแสบ ทำข้าเจ็บมากนะ " หมาป่าพูด
"เ้าพูดได้ โอ้ย!!"เนลใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และเจ็บแผลจากที่มันกัด
จากนั้นเหตุการณ์จู่ๆหมาป่าตัวนั้น ก็โดนหมาป่าตัวสีขาวใหญ่กว่ามากนัก อีกตัวโจมตี งับที่คอของหมาป่าสีดำสะบัดไปมาเหมือนเศษผ้าที่ขาด ไม่นานหมาป่าตัวสีดำก็นิ่งไป
"ในฐานะ จ่าฝูงเ้าสมควรโดนลงโทษด้วยความตาย"หมาป่าตัวสีขาวพูดด้วยนํ้าเสียงแหบแห้ง
"เ้าหนุ่มกลับไปหาพวกของเ้าซะ รีบไป"หมาป่าตัวสีขาวตะคอกใส่
เนลรีบพาตัวเองออกไป ทุลักทุเล ใช้เวลาไม่นานก็กลับเข้ากลุ่มกับทารันได้
"เนล นายพาปัญหามาให้อีกแล้ว" ทารันพูดด้วยนํ้าเสียงเข้มเมื่อหันมองรอบๆตัว
เงาสีดำที่อยู่ในป่า คือ ฝูงหมาป่า6-7ตัว
"มันหลอกให้นายพามาเพื่อกินพวกเราทั้งหมด"ทารันพูดเสียงเข้ม
"นายต้องปลุกบูลขึ้นมา ทำยังไงก็ได้ รีบทำเร็ว"ทารันะโใส่เนล
"บูล เฮ้!!! บูล นายช่วยพวกเราด้วย นายเป็อะไรบูล"นิ่งไม่มีการตอบสนองจากเปลวเพลิงสีฟ้า
ทันใดนั้นหมาป่าหมาป่าก็กระโจนใส่เนลแบบไม่ทันตั้งตัว แต่จู่ๆเปลวเพลิงสีฟ้าก็พวยพุ่งไปรอบๆ ไล่ฝูงหมาป่าออกไปให้ห่างจากนั้นก็หุ้มตัวทั้ง3คนไว้
"รีบเดินออกไปจากที่นี่"บูล พูดด้วยนํ้าเสียงจริงจัง
"ไปเถอะ"เนลบอก
แผลที่โดนหมาป่าโจมตีค่อยๆหาย อาการเหนื่อยล้า ค่อยๆหายไป เนล ทารันเละเบล ฝูงหมาป่า ค่อยๆถอยออกไป
"ครั้งหน้าพวกแกไม่รอด" หมาป่าตัวสีขาวที่เป็จ่าฝูงพูด แล้วหายไปในเงามืด
"เพราะนายเรียกฉันเลยตื่น ว่าแต่นายเป็ยังไงบ้างเนล"บูลถามด้วยนํ้าเสียงเป็ห่วง
"ไม่เป็ไร เพราะนายช่วยไว้ไง พวกเราเลยรอด ว่าแต่ทำแบบได้ยังไง" เนลถาม
"นี้ละความสามารถของ อาภรณ์ราชันย์"ทารันพูดแทรกด้วยนํ้าเสียงนิ่งราวกับรู้ว่ามันจะเกิด
"ไม่ว่าจะเจ็บป่วยหรือาเ็ขนาดไหน จะรักษาให้หายได้ในพริบตา "ทารันกล่าวด้วยนํ้าเสียงนิ่งอีกครั้ง
"บูล นายเป็แบบที่ทารันบอกรึเปล่า?"เนลถามด้วยความอยากรู้
"ฉันไม่รู้ รู้แค่ว่าจะช่วยนายแค่นั้น มันออกมาเอง แต่ฉันไม่ไว้ใจเขาเลยท่าทางไม่น่าไว้ใจเลย"บูลพูดด้วยนํ้าเสียงระแมวง
"ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนนาย"เนลพูด
"ฉันเบลพี่ของเนล ขอบคุณนะบูล ที่ช่วยพวกเรา"เบลพูดด้วยนํ้าเสียงยินดี
"อืม" บูลกล่าวด้วยนํ้าเสียงยินดี
"อีกไม่นานก็เช้าเราจะเดินไปถึงหมู่บ้านข้างหน้าแล้วอาศัยรถม้าพ่อค้าไปเมืองของข้า"ทารันพูดแทรกและวางแผนการเดินทาง
"เราจะไปที่ไหน" เบลถามด้วยความสงสัย
"วาดิช เมืองของข้า ถ้าเ้ามีคำถามอะไร ที่นั่นจะมีคำตอบให้เ้า" ทารันพูด
เข้าสู่รุ่งเช้า บนรถม้า
"พวกเ้าไปไหนกันมา" พ่อค้าถาม
"ข้าจะพาหลานสาว หลานชายข้าไปส่งที่วาดิช"ทารันพูดแกล้งปลอมเื่ราว
"พวกเ้าโชคดีนะ แถวนี้ มีทหารเยอะไปหมด พวกสัตว์ดุร้ายมากมายเต็มไปหมด ทำร้ายผู้คน ทำลายหมู่บ้าน ปราบไม่หมดสักที"พ่อค้าพูด
"มันจากไหนครับ ลุง"เนลถาม
"พวกมัน น่าจะหนีมาจากดินแดนาของราชันย์เปลวเพลิงสีนิลกับราชันย์เปลวเพลิงสีเืรึเปล่า ข้าก็ไม่แน่ใจ หลายวันก่อน ก็มีกลุ่มคนหนีออกมาจากป่าแบบพวกเ้านี้ แต่ไปกับทหารหมดแล้วน่าจะปลอดภัยนะ" พ่อค้ากล่าว
"ราชันย์เปลวเพลิงคืออะไร" บูลถามเนลด้วยความสงสัย
"ราชันเป็......"ไม่ทันได้จบคำถาม รถม้าก็หยุด สีหน้าของพ่อค้าแปลกไป เนลมองออกไปพบกับฝูงหมาป่าตัวเดิม มันพุ่งเข้ามาโจมตีรถม้าที่เนล ทารัน เบล นั่งอยู่ ด้วยสัญชาตญาณของม้า มันก็วิ่งสุดชีวิตเพื่อเราตัวรอด หมาป่าก็ตามไม่ลดละ
ทารันจับธนูเตรียมเล็ง แล้วก็ยิงออกไป
"สายลมเอ๋ย ด้วยนามของข้าทารันจงตอบรับและทำลายศัตรูของข้าให้ราบคาบ"ทารันพูดแล้วกำมือยื่นออกไปข้างหน้า ลูกธนูเปล่งแสงสีเขียว
" ริส" ลูกธนูกลายเป็ ลมพายุขนาดใหญ่ พัดฝูงหมาป่าลอยไปคนละทิศละทาง
"คงถ่วงเวลาให้สักพัก รีบไป " ทารันพูด พลันหันหลัง หมาป่าสีขาวตัวใหญ่ งับเข้าที่แขนทารัน อย่างจัง มันกัดและสะบัดดึงตกรถม้า ต่อหน้าต่อของเนลเเละเบล
"หยุดก่อน..."เนลร้องสุดเสียง
"ไม่!!!!รีบไป!!ปล่อยข้า ไปหาผู้เฒ่าไปซะ" ทารันะโสุดเสียงกับใบหน้าที่เ็ปที่โดนหมาป่ากัดที่แขนไม่ยอมปล่อย
รถม้าวิ่งห่างออกไปๆเรื่อยๆ จบลับตา มองไม่เห็นทารันอีกเลย
876
