เช้าวันใหม่เข้ามาแทนวันเก่า วันนี้วันเสาร์วันหยุดของใครหลายๆคนรวมทั้งฉันกับพี่หมอด้วย จากที่คิดจะนอนตื่นสายๆ ลูกน้อยที่นอนคั้นกลางพ่อแม่กลับตื่นั้แ่เช้าตรู่
"วีนัสค่ะ อย่าซนลูกเดี๋ยวตกเตียง"
"กินๆ" ลูกหิว! แม่อย่างฉันต้องข่มความี้เีเอาไว้แล้วลุกขึ้นจากที่นอนเพื่ออุ้มลูกน้อยออกมาข้างนอก สภาพตอนนี้ก็จะป้าๆหน่อยวุ่นวายสุดๆกว่าจะปรับตัวกับอะไรหลายๆอย่างได้ก็คงอีกสักพัก
เดินมาถึงก็วางเ้าตัวแสบไว้กับเก้าอี้ทานข้าวเด็กที่พี่หมอซื้อมาให้เมื่อวานแล้วรีบไปทำโจ๊กใส่หมูให้กิน
"หม่ำๆ กินๆ" เสียงลูกน้อยบ่นหิวดังขึ้นมาไม่ขาดสาย จนแม่อย่างฉันหยิบจับผิดๆถูกๆ สักพักกลิ่นโจ๊กหอมๆก็ลอยฟุ้งเต็มห้อง เป็อันว่าเสร็จสิ้นกินได้
"กินๆ"
"แปปหนึ่งคะ แม่เป่าก่อนมันร้อน"
เป่าจนหายร้อนแล้วเอามาป้อน นางก็อ้าปากเอาๆ กินจนเกลี้ยงแสดงว่าแม่ทำอร่อย
"หม่ำน้ำก่อนค่ะ" ป้อนน้ำให้ลูกแล้วเช็ดปากที่เปื้อนโจ๊กออกให้ตัวน้อย นางก็ใช่ว่าจะอยู่เฉยๆ เห็นเราเช็ดก็เช็ดตามจนเปื้อนไม้เปื้อนมือไปหมด ต้องจับมือแล้วเช็ดให้ถึงจะเช็ดสอาด ดื้อสมกับที่เป็เด็กจริงๆ
"ข้าวหมดแล้วเราไปปลุกป๊ากันดีกว่าเนาะ"พูดเสร็จก็อุ้มพาลูกน้อยเดินเข้าห้องมา พี่หมอก็ยังคลุมโปงอยู่กับที่นอนเหมือนเดิม เสียงเราแม่ลูกออกจะดังป่านนั้นคุณชายก็ยังไม่ตื่น
"วีนัสปลุกป๊าสิลูก"
เ้าลูกสาวเหมือนรู้งาน ปีนขึ้นไปอยู่บนตัวป๊า ตีๆแล้วก็หัวเราะ
"โอ้ยๆ ป็าเจ็บๆ ฮื่อๆ" พี่หมอแกล้งร้องไห่จนลูกน้อยหยุดชงัก แล้วจะร้องตาม
"พี่หมออย่าแกล้งลูก"
"โอ๋ๆ ป๊าไม่แกล้งแล้วครับ อย่าร้องๆ"
"พี่หมอเอาลูกไปอาบน้ำนะ เมจะออกไปทำข้าวเช้า"
"รับทราบครับ "
เดินออกจากห้องนอนมายืนดูของในตู้เย็นวันนี้จะทำอะไรกินดีน๊าา ทอดไข่กับผัดกระเพราแล้วกัน คิดได้ดังนั้นก็ขนของออกมาจัดการทำ ทำจนเสร็จสองพ่อลูกก็ยังไม่พากันออกมา ฉันจึงเดินเข้าไปดู สภาพที่เห็นคือพ่อนอนกรนอยู่บนเตียงกว้างโดยมีลูกน้อยนอนเล่นตุ๊กตาอยู่ในอ้อมแขนด้วยชุดใหม่ ลูกก็ดีจริงๆ นอนให้พ่อกอดไม่งอแงอะไรเลย
ฉันจึงเดินเลี่ยงออกมาหยิบผ้าเช็ดตัว แล้วเข้าไปอาบน้ำ ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ
"พี่หมอตื่นๆ"
"ฮื้ออ"
"ไม่ต้องฮื้อค่ะ ไปกินข้าวกัน ลุกเร็วเมหิวแล้ว"
ฉันเดินเข้าไปอุ้มลูกน้อยออกมา โดยมีพี่หมอเดินตามก้นออกมาติดๆ ไม่ต้องให้พูดมาก นางรู้งานดีจึงเลื่อนเอาเก้าอี้เด็กมาวางไว้ข้างๆโต๊ะกินข้าว พอวางตัวน้อยลงพี่หมอก็ทำหน้าที่พ่อที่ดีโดยการไปเอาตุ๊กตามีเสียงให้ลูกเล่น
กินไปได้สักพักก็มีเสียงโทรศัพท์ฉันดังขึ้น เลยรีบลุกไปกดรับ
"โหล ว่าไงเจน"
"เมแกเปิดดูไลน์กลุ่ม" ฉันเปิดเข้าไปตามเพื่อนบอก 35ข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน ฉันไล่อ่านั้แ่แรกจนจบ ฉิบหายละ!! งานเข้า เลยวิ่งไปหาพี่หมอที่ยังกินข้าวอยู่ที่โต๊ะอาหาร
"พี่หมอดูนี่"ฉันยื่นโทรศัพท์ไปให้พี่หมอดูข้อความในไลน์ที่เพื่อนส่งมา
"กดเข้าไปดูเพจนี้ในเฟสบุ๊กที่เพื่อนเมแชร์ลิ้งมาค่ะ"
《ทายาทเ้าสั่วอนงค์ เ้าของร้านทอง ทองคำเพชร เปิดตัวภรรยาและลูกน้อย งานนี้สาวๆเห็นคงพากันอิจฉากันทั้งประเทศ"
พร้อมรูปที่เราสามคนไปเที่ยวห้างกันเมื่อวาน
"พี่หมอ ที่บ้านเมจะรู้มั้ย เมไม่อยากให้พ่อกับแม่กังวลเื่เม "
"ใจเย็นครับ เดี๋ยวพี่โทรบอกคุณพิมพ์ปิดข่าวให้"
"ก๊อกๆ" เสียงประตูดังขึ้นจนฉันสดุ้ง ใครกันมาตอนนี้ ถ้าพวกยายเจนก็ไม่น่าใช่เพราะคุยไลน์กันเมื่อกี้ ดังนั้นฉันจึงเก็บความสงสัยไว้แล้วเดินออกไปเปิดประตู
"มาหาใครค่ะ"
"เ้าสั่ว คุณนาย" ฉันหันไปมองพี่หมอที่ะโออกมา เ้าสั่ว คุณนาย? แสดงว่าสองท่านที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันคือ ป๊ากับม๊าพี่หมออะดิ
"สวัสดีค่ะ" พนมมือไหว้อย่างนอบน้อมแล้วขยับมาทางข้างๆประตู
"ดีจ๊ะ ม๊าเข้าไปได้มั้ย"
"เชิญค่ะ" ฉันกับพี่หมอเดินนำท่านทั้งสองเข้ามาข้างในห้อง แล้วพาไปนั้งที่โซฟา
"น้ำค่ะ"
"ป๊ากับม๊ามาได้ไงครับ"
"เหาะมามั้งเ้าลูกคนนี้ถามได้ แกทำอะไรไว้ละ จนม๊าแกร้อนใจลากป๊ามาเนี้ย "
ป๊าพี่หมอพูดแล้วโยนนิตยาสารบันเทิงดังฉบับหนึ่งออกมาวางไว้ที่โต๊ะ พี่หมอกับฉันไม่หยิบขึ้นมาดูก็พอรู้ว่าสิ่งที่ป๊าพูดนั้นคืออะไร เพราะฉันพึ่งใและกังวลกับเื่นี้ก่อนหน้านี้นี่เอง
"แม๊ะๆ ฮื่อๆๆ" เสียงน้องวีนัส! ตายละมัวแต่กังวลจนลืมลูก ฉันรีบวิ่งไปอุ้มลูกจากทางครัว ออกมา
"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะค่ะ เด็กดีไม่ร้องนะ"
ฉันเดินเข้ามาหาพวกท่านพร้อมลูกน้อยที่อยู่ในอ้อมแขน สายตาท่านทั้งสองต่างมองมาทางฉันกับลูกอย่างไม่กะพิบ
"สรุป ข่าวไม่ได้มั่วหรือยังไง ใครจะอธิบายม๊าได้"
"ผมเองครับ คือนี่เมแฟนผม และนี่น้องวีนัสลูกสาวบุญธรรมผมกับเมครับ"
"ลูกบุญธรรม ตอนแรกที่ม๊าเห็นในข่าวคิดว่าเป็ลูกของพี่รึของคนอื่น แล้วคิดยังไงถึงไปเป็พ่อแม่ให้เค้า เราก็อายุยังน้อยอยู่กันทั้งคู่ จะพากันเลี้ยงไหวรึ"
"ไหวครับ เงินผมก็มี ความรับผิดชอบผมก็มี ความรู้เื่เด็กผมก็ไปศึกษามา แค่นี้สบายมากครับ ป๊ากับม๊าไม่ต้องเป็ห่วง"
"หึความรับผิดชอบ ขนาดมีแฟนมีลูกยังไม่พาไปแนะนำ ปล่อยให้ฉันกับม๊าแกรู้จักกับข่าว"
"ผมขอโทษครับ ก็กะว่าอีกสักพักจะพาไปแนะนำอยู่ ไปตอนนี้กลัวท่านเ้าสั่วความดันขึ้น 555"
"ไม่ตลกเลยญู ม๊ากับป๊าซีเรียสนะ หนูชื่อเมใช่มั้ยลูก เป็คนที่ไหน"
"เพชรบูรณ์ค่ะ "
"ไกลเหมือนกันนะ ว่างๆเดี๋ยวม๊ากับป๊าจะไปเที่ยวหาพ่อกับแม่นะ"
"ค่ะ"
"เป็ไงม๊าชอบแฟนญูละสิ "
"ก็ถือว่าแกตาถึงอยู่ ถูกใจม๊าดีไม่เหมือนคนก่อนๆของแกที่เคยเจอ"
"ม๊าอะ พูดแบบนี้ หาเื่ให้ญูหรอ"
"พอๆทั้งม๊าทั้งลูก ไหนหนูเม ขอปู่อุ้มหลานหน่อยสิ" ฉันอุ้มลูกเข้าไปหาป๊าพี่หมอ ตอนแรกคิดว่าจะร้องไห่เพราะเห็นคนแปลกน่า แต่ไม่เลย ไม่ร้องแถมยังยกมือขึ้นเหมือนจะให้ป๊าพี่ญุอุ้มอีก
"555 ออเซาะเก่งเหมือนป๊าแกจริงๆ" ฉันมองลูกน้อยในอ้อมแขนในป๊าพี่หมอ โดยมีม๊าคอยยอกและเล่นด้วย ดูจากสายตาคำพูดและการกระทำ เหมือนพวกท่านทั้งสองก็จะเอ็นดูน้องวีนัสอยู่มาก ถึงจะไม่ใช่สายเืจริงๆก็เหอะ