ทะลุมิติมาทั้งตระกูลด้วยสกิลเพิ่มพูนความเป็นเศรษฐี 【จบ】

        ซูอี้หว่านหลบซ่อนอยู่ในที่มืดเฝ้ามองภาพเหตุการณ์นั้น แทบจะร้องอุทานออกมา

        อย่างไรก็ตามนางก็ตระหนักดีว่าหากไม่ลงมือเสียตอนนี้เกรงว่าเซียวจวิ้นอันคงต้องจบชีวิตลงที่นี่เป็นแน่

        นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆซูอี้หว่านจึงหยิบแผ่นไม้ไผ่ออกมาจากอกเสื้อใช้มันเป็นอาวุธลับขว้างไปยังทิศทางของเหล่ามือสังหาร

        นางลงมืออย่างรวดเร็วใช้ข้อมือออกแรงอย่างชำนาญ แผ่นไม้ไผ่ที่ดูเหมือนจะไม่มีพิษสงกลับแปรเปลี่ยนเป็นศาสตราวุธที่คมกริบ แทงเข้าใส่ร่างของเหล่ามือสังหารสร้างความเสียหายไม่น้อย

        "มีคนซุ่มโจมตี!"

        มือสังหารที่ถูกซูอี้หว่านโจมตีตอบสนองอย่างรวดเร็วหันไปมองยังจุดที่นางซ่อนตัวอยู่

        คนเหล่านั้นคาดการณ์ว่าเซียวจวิ้นอันและหลี่ชิงคงจะโดนพิษเข้าไปแล้วกลายเป็นเพียงธนูที่หมดลูก จึงไม่รีบร้อนที่จะจัดการพวกเขากลับพุ่งตัวไปยังทิศทางที่ซูอี้หว่านซ่อนตัวอยู่

        เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้เป็นยอดฝีมือที่มีวรยุทธ์สูงส่งใช้ท่าร่างวิชาตัวเบา ไม่นานก็จะถึงตัวซูอี้หว่าน

        ซูอี้หว่านรู้ว่าถึงแม้จะหนีไปตอนนี้ก็คงถูกคนเหล่านี้จับตัวได้อยู่ดี สู้ช่วยเหลือเซียวจวิ้นอันและพวกก่อนอาจจะมีทางรอด

        เมื่อคิดได้ดังนั้นนางก็ไม่ซ่อนตัวอีกต่อไป วิ่งออกมาจากมุมอับ พุ่งไปยังทิศทางที่เซียวจวิ้นอันอยู่

        เดิมทีเซียวจวิ้นอันและหลี่ชิงต่างก็ประหลาดใจใครกันที่ให้ความช่วยเหลือพวกเขาเมื่อเห็นว่าเป็นซูอี้หว่านก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

        "หว่านหว่าน เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่!"

        เซียวจวิ้นอันตกใจเป็นอย่างมากเมื่อเห็นว่าเหล่ามือสังหารพุ่งเป้าไปที่ซูอี้หว่าน ก็ทั้งโกรธทั้งร้อนใจอดไม่ได้ที่จะสำรอกเลือดออกมาอีกคำ

        "นายท่าน!"

        หลี่ชิงเห็นดังนั้นก็ตกใจเป็นอย่างมากเกรงว่าเซียวจวิ้นอันจะเป็นอะไรไป

        แต่ในเวลานี้เซียวจวิ้นอันจะยังสนใจร่างกายของตนเองได้อย่างไรเขาพยายามที่จะฝืนลุกขึ้นเพื่อลงมือ

        "อย่าขยับ!"

        ซูอี้หว่านหลบหลีกเหล่ามือสังหารพร้อมกับพยายามเข้าใกล้เซียวจวิ้นอันเมื่อเห็นท่าทีของเซียวจวิ้นอันก็เข้าใจความคิดของเขาทันทีตะโกนเสียงดังเพื่อหยุดการกระทำของเขา

        ถึงแม้นางจะไม่เคยฝึกฝนวิชาตัวเบาแต่ฝีมือของนางก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร

        ท้ายที่สุดแล้วนางก็เป็นคนที่เคยผ่านการต่อสู้ในยุคสิ้นโลกมาแล้วแต่ละท่วงท่าล้วนเฉียบขาด เมื่อลงมือแต่ละครั้งแผ่นไม้ไผ่จะโจมตีไปยังศีรษะของเหล่ามือสังหารอย่างแม่นยำมือสังหารที่ถูกโจมตีจะล้มลง และสิ้นลมหายใจในทันที

        เหล่ามือสังหารก็ไม่ได้คาดคิดว่าสาวน้อยร่างผอมบางตรงหน้าจะมีฝีมือเช่นนี้เมื่อเห็นว่าเพียงชั่วพริบตาเดียว สหายร่วมรบหลายคนก็ถูกซูอี้หว่านสังหารไปไม่น้อยจึงเริ่มระมัดระวังตัว

        ซูอี้หว่านกวาดสายตามองไปยังเหล่ามือสังหารที่นอนอยู่บนพื้นเห็นว่าคนเหล่านี้สวมใส่เสื้อผ้าธรรมดาคล้ายกับชาวบ้านทั่วไปบนร่างกายไม่มีเครื่องประดับที่สามารถบ่งบอกตัวตนได้ มองไม่ออกว่าเป็นใครเหตุใดจึงต้องมาสังหารเซียวจวิ้นอัน

        "ระวัง!"

        ทันใดนั้นเซียวจวิ้นอันก็ตะโกนเสียงดังรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีดึงซูอี้หว่านเข้ามาในอ้อมกอด

        ในขณะเดียวกันแสงสีเงินก็วูบไหว เห็นเพียงมีดบินปักลงไปในจุดที่ซูอี้หว่านยืนอยู่เมื่อครู่นี้

        "ยังมีคนซุ่มโจมตีอีก!"

        เมื่อเห็นดังนั้นดวงตาของซูอี้หว่านก็หรี่ลงอย่างอันตราย

        เห็นเพียงคนที่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืดทยอยเดินออกมาจากมุมอับทีละคนด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยวเห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่คิดที่จะปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ!

        แต่ซูอี้หว่านกลับไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อยกลับก้มศีรษะลงดมกลิ่นกายของเซียวจวิ้นอันเบาๆ

        "เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?"

        เซียวจวิ้นอันไม่รู้ว่านางกำลังทำอะไรแต่ในเวลานี้เมื่อมองไปยังเหล่ามือสังหารที่กำลังคืบคลานเข้ามาเขาก็ไม่สามารถคิดอะไรได้มากนัก เร่งเร้าให้ซูอี้หว่านรีบจากไป

        "พวกเขาพุ่งเป้ามาที่ข้า เจ้าหาโอกาสหนีไป พวกเขาจะไม่..."

        "กลืนมันลงไป!"

        ยังไม่ทันที่เซียวจวิ้นอันจะพูดจบซูอี้หว่านก็ฉวยโอกาสที่เขาพูดอยู่ ยื่นมือป้อนยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งให้เขาในทันทีพร้อมกับโยนอีกเม็ดให้หลี่ชิง

        "นี่คือยาถอนพิษสามารถขจัดอาการไม่พึงประสงค์ในร่างกายของพวกท่านได้อย่างรวดเร็วส่วนพิษที่ตกค้างในร่างกาย ต้องรอจัดการคนพวกนี้ให้หมดเสียก่อนถึงจะว่ากันอีกที!"

        ซูอี้หว่านไม่ได้คิดที่จะพูดจาไร้สาระกับพวกเขาหันกลับไปจ้องมองเหล่ามือสังหารตรงหน้าอย่างระมัดระวังประเมินอย่างรวดเร็วว่าจะกำจัดคนเหล่านี้ให้หมดไปได้อย่างไรในเวลาที่สั้นที่สุด

        "ไอ๊หยา คิดไม่ถึงเลยว่าท่านจะตกต่ำถึงเพียงนี้ ต้องให้เด็กสาวตัวเล็กๆมาปกป้อง?"

        เหล่ามือสังหารที่มาทีหลังเห็นซูอี้หว่านก็เริ่มเยาะเย้ย

        "ต่อให้เป็นเด็กสาวตัวเล็กๆ ก็ปล่อยไปไม่ได้ พวกที่นอนตายอยู่บนพื้นดินเราจะไม่แก้แค้นให้พวกเขาได้อย่างไร? ฆ่าพวกมันให้เกลี้ยง!"

        คนที่อยู่ข้างๆได้ยินคำรำพึงของสหายร่วมรบ ก็ตะโกนออกมาอย่างไม่พอใจพร้อมกับเงื้อกระบี่พุ่งเข้าหาซูอี้หว่าน

        ในชั่วพริบตาทุกคนก็พุ่งเป้ามาที่ซูอี้หว่าน

        เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้รู้สึกว่าซูอี้หว่านจัดการได้ง่ายกว่าเซียวจวิ้นอันพวกเขาจึงคิดที่จะกำจัดภัยคุกคามที่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระนี้เสียก่อนแล้วค่อยจัดการเซียวจวิ้นอันและพวกก็ยังไม่สาย

        "บัดซบ!"

        เซียวจวิ้นอันเห็นว่าคนเหล่านั้นกำลังพุ่งเข้าหาซูอี้หว่านก็สบถเสียงต่ำ หันกลับไปจ้องมองหลี่ชิง

        "ยังไม่รีบลงมืออีก!"

        ในเวลานี้หลี่ชิงก็เพิ่งจะรู้สึกตัวกลืนยาถอนพิษลงไปในปาก จากนั้นก็หยิบกระบอกไม้ไผ่ออกมาจากอกเสื้อดึงเชือกที่อยู่ด้านล่างออก ฉับพลันก็ปรากฏแสงพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้าพร้อมเสียงแหลมบาดหู

        "ขอความช่วยเหลือหรือ? ข้าว่าพวกเจ้าคงรอไปถึงตอนนั้นไม่ได้แล้ว!"

        คนกลุ่มนั้นเห็นการกระทำของหลี่ชิงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังๆไม่ใส่ใจกับการกระทำของเขาแม้แต่น้อย

        ในสายตาของพวกเขากว่าที่พวกเขาจะจัดการเซียวจวิ้นอันและพวกจนหมดสิ้น กองหนุนคงจะยังมาไม่ถึง

        "ข้าว่าพวกเจ้าต่างหากที่กำลังรอกองหนุนมาเก็บศพให้พวกเจ้า!"

        "ไร้สาระ!"

        ซูอี้หว่านได้ยินคำเยาะเย้ยของคนผู้นั้นก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเย็นชา

        "จะสู้ก็สู้ จะพูดจาไร้สาระมากมายไปทำไม? หรือว่าไม่กล้าแล้ว?"

        "เจ้าเด็กปากเสีย!"

        เมื่อได้ยินว่าซูอี้หว่านกล้าที่จะโต้ตอบกับตนเองสีหน้าของมือสังหารก็เปลี่ยนไปในทันที เงื้อกระบี่พุ่งเข้าหานาง

        เพียงแต่เขาไม่มีทางรู้ว่าสิ่งที่ซูอี้หว่านทำทั้งหมดนี้เป็นเพียงการจงใจยั่วยุเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเข้ามา นางก็หลบหลีกไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่วจากนั้นก็ยกเท้าเตะเข้าที่ข้อมือของอีกฝ่ายพร้อมกับฉวยโอกาสขว้างแผ่นไม้ไผ่ที่แหลมคมไปยังดวงตาของคนผู้นี้

        มือสังหารพลันร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดกระบี่ในมือก็ไม่อาจถือไว้ได้อีกต่อไป ร่วงลงสู่พื้นทันที

        ซูอี้หว่านฉวยโอกาสนี้กระโดดขึ้นใช้เท้าเขี่ยกระบี่ขึ้นมา จับกระบี่แล้วฟาดไปข้างหน้าตัดศีรษะของมือสังหารทันควัน

        โลหิตพลันทะลักออกมาเปื้อนพื้นเป็นวงกว้าง

        แต่ซูอี้หว่านตอบสนองได้เร็วกว่าเมื่อเลือดยังไม่ทันได้กระเด็นมาเปรอะเปื้อน นางก็ถอยหลังไปหลายก้าวฟันมือสังหารอีกคนที่กำลังลอบทำร้ายนางอย่างรวดเร็ว

        "ยังจะยืนบื้อกันอยู่ทำไม?"

        ซูอี้หว่านเห็นว่าเซียวจวิ้นอันและหลี่ชิงต่างก็ยืนมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกตะลึงและยังไม่ได้สติก็อดไม่ได้ที่จะจ้องเขม็งไปยังพวกเขาด้วยความขุ่นเคือง

        "ประเสริฐยิ่ง"

        ในเวลานี้เซียวจวิ้นอันรู้สึกตกตะลึงอย่างมากแม้ว่าเขาจะมองออกว่าครอบครัวตระกูลซูไม่ได้ธรรมดาแต่ไม่คิดว่านางจะห้าวหาญถึงเพียงนี้...

        ซูอี้หว่านนางมิใช่สาวชาวบ้านธรรมดาหรือไร?

        เหตุใดนางจึงลงมืออย่างเด็ดขาดและโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้?

        ซูอี้หว่านในยามนี้ไหนเลยจะมีแก่ใจไปสนใจสายตาของผู้อื่นอีกถึงกระนั้นในใจนางก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้างอย่างไรเสียเหล่ามือสังหารเหล่านี้ก็เป็นมนุษย์แตกต่างจากซอมบี้ที่ไร้ซึ่งความรู้สึก

        แต่หากนางอ่อนแอก็คงเป็นพวกนางเองที่จะต้องมาจบชีวิตลง!