ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์เป็วันเกิดของฉินหวังชื่อเฟย ตำแหน่งพระชายารอง นางมีนิสัยนุ่มนวลเอนอ่อนลู่ตามลม ใครชนะนางก็เข้าพวกกับคนนั้น เมื่อก่อนเคยสนิทกับจินฟูเหรินมารดาของเฟิงมี่ ที่สนิทกันเพราะจินฟูเหรินเป็คนโปรด พอนางตายก็มาเข้าพวกกับชินหวังเฟย ในงานวันเกิดจัดแค่ภายในครอบครัวเท่านั้น ท่านอ๋องไม่อยู่และเหล่าท่านชายติดตามไปด้วย ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ในงานจึงมีแค่สตรีในจวน
“ของขวัญวันเกิดของน้องหญิงข้าเตรียมไว้ให้แล้ว” ชินหวังเฟยกล่าว พร้อมกับให้นางกำนัลยกของขวัญไปให้ เป็หินแกะสลัดรูปเ้าแม่กวนอิมปางประทานบุตร หินสีขาวเนื้อเนียนละเอียดสวยงาม แกะสลักโดยช่างตระกูลสือ เป็ช่างแกะสลักชื่อดังในเมืองหลวง
และคนอื่นๆ ก็ทยอยมอบของขวัญ เรียงลำดับตามฐานะ จนมาถึงตาของเฟิงมี่
“นี่คือของขวัญของหม่อมฉัน ขอให้ฉินหวังชื่อเฟยจงสุขเกษมสำราญ” เฟิงมี่กล่าว พร้อมกับให้นางกำนัลยกของขวัญไปให้ เป็แจกันหยกพร้อมกิ่งหลิวทอง ซึ่งของขวัญมีความหมายโดยนัยว่า ไม่มีจุดยืน
แต่! สิ่งที่ทุกคนสังเกตเห็นคือ แจกันหยกเนื้อดี กับกิ่งหลิวทองคำ ถึงแม้ไม่ใช่ของหายากแต่มีราคาที่สูง เฟิงมี่ได้ของขวัญนี้มาจากนางกำนัลทู่จื่อ ซึ่งเฟิงมี่มาเห็นในงานว่าราคาของขวัญแพงเกินไป แต่ด้วยเวลากระชั้นชิดทำให้เปลี่ยนของขวัญใหม่ไม่ทัน ทุกคนในงานเห็นต่างพากันจ้องจับผิด
“ขอบคุณท่านหญิงมากๆ ที่ให้ของขวัญให้ข้า” ฉินหวังชื่อเฟยกล่าวขอบคุณพร้อมยิ้มให้แบบเจื่อนๆ
พวกนางสนมอนุชายาของชินอ๋องต่างเข้าพวกกับชินหวังเฟยทั้งหมด พวกนางต่างหาวิธีมาเล่นงานเฟิงมี่เพื่อที่จะได้ทำความดีความชอบไปเอาใจชินหวังเฟย
“ท่านหญิงเฟิงมี่ ท่านให้ของขวัญล้ำค่าถึงเพียงนี้ เอาแหล่งเงินซื้อจากที่ใดกัน” เพ่ยฟูเหรินกล่าว อย่างอิจฉา
“เพราะท่านพ่อทรงรักและเอ็นดูข้า จึงให้เงินข้าไว้ไม่น้อย ส่วนของขวัญล้ำค่า ข้าอยากมอบให้ฉินหวังชื่อเฟยเก็บไว้ เพราะพระนางเคยสนิทกับแม่ข้า” เฟิงมี่ตอบ
ของขวัญนี้นางกำนัลทู่จื่อเป็คนจัดเตรียมให้เฟิงมี่ ซึ่งก่อนหน้านี้นางใช้ให้ทู่จื่อไปซื้อแจกันเครื่องเคลือบกับกิ่งหลิวประดิษฐ์มา แต่นางกำนัลทู่จื่อไม่รู้ความ ทำเกินหน้าที่ นางซื้อขวัญที่มีราคาสูงเกินไป นางกำนัลทู่จื่อคิดว่ายิ่งแพงยิ่งดี โดยเงินที่ใช้ซื้อมาจากตระกูลโหย่ว
“แหม แม้แต่ข้าที่เป็ท่านหญิงสายตรง ยังไม่ได้เงินเยอะขนาดนี้ เ้าบอกมาได้เงินจากที่ใดกัน” ท่านหญิงหนิงเหอเอ่ยถามซักไซ้ เหมือนรู้เื่เฟิงมี่จากมารดาของนางชินหวังเฟย
“บางทีการรักบุตร ก็ไม่สนชาติกำเนิด ท่านพ่อรักข้า จะให้เงินข้าเยอะเป็พิเศษแปลกตรงไหน” เฟิงมี่พูดตอกกลับ
“ท่านหญิงเล่าเื่ที่ท่านหายไปให้พวกข้าฟังได้หรือไม่ พวกข้าอยากรู้ว่าสตรีที่หายไปจะรักษาความบริสุทธิ์ได้อย่างไร เผื่อวันไหนพวกข้าเจอกับตัวจะได้เอาตัวรอดได้บ้าง” หวาชื่อ อนุชายาชั้นล่างกล่าว หวังจุดประเด็นสร้างผลงานต่อหน้าชินหวังเฟย
“ถ้าเื่การหายออกไปแล้ว ถูกผู้ชายทำให้มิดีมิร้ายเกิดมลทินสำหรับเื่นี้ไม่ได้เกิดกับข้า เพราะท่านพ่อส่งคนไปช่วยข้าไว้ พูดถึงการผ่านผู้ชายมาแล้วมีมลทินมัวหมอง หวาชื่อเองก็เคยผ่านผู้ชายมาก่อนดังนั้นก็ต้องมีมลทินมัวหมองด้วยเช่นกันใช่หรือไม่” เฟิงมี่ตอบแบบกระแทกแดกดัน
“เอาละ วันนี้วันเกิดของฉินหวังชื่อเฟย พวกเ้าพูดอะไรกัน ทำเยี่ยงนี้นางอาจรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจได้” ชินหวังเฟยกล่าว
“ถ้าพูดถึงความน้อยเนื้อต่ำใจ ควรเป็ข้ามากกว่า ที่มารดาข้าถูกสังหาร ยังไม่สามารถจับตัวคนร้ายมาลงโทษได้” เฟิงมี่พูดด้วยน้ำเสียงกระด่างกระเดื่อง
“ที่มารดาของเ้าตายเพราะโจรดักฆ่ากลางทาง หาได้เกี่ยวกับฉินหวังชื่อเฟยไม่” ชินหวังเฟยกล่าวโกหกหน้าตาย
“หาได้เป็เช่นนั้นไม่ ที่มารดาของข้าตายไม่ใช่ฝีมือโจร ถ้าเป็โจรจริงเหตุใดพวกมันถึงตามไล่ล่าข้าไปไกลถึงเมืองเถี่ย” เฟิงมี่เถียงะโเสียงดัง
“ใครก็ได้พาท่านหญิงกลับไปห้อง นางเสียสติไปแล้ว” ชินหวังเฟยรีบสั่งให้คนพาเฟิงมี่ออกไปเพราะกลัวจะเป็เื่
“ไม่ต้อง ข้ากลับเองได้” เฟิงมี่พูด แล้วเดินหันหลังกลับห้องทันที
งานเลี้ยงวัดเกิดฉินหวังชื่อเฟยเต็มไปด้วยคำเหยีดหยันจากเหล่าสนม ด้วยความที่เฟิงมี่มีจิตใจที่เข้มแข็งจึงเอาตัวรอดมาได้ สนมทุกคนต่างรุมไปที่นาง โดยมีชินหวังเฟยคอยสั่งการอยู่เื้ั เพื่อที่จะขุดเื่เก่าๆ ให้นางพูด หวังสร้างความอับอายแต่ไม่เป็อย่างที่พวกนางคิด
พอมาถึงที่ห้อง เฟิงมี่ไม่ได้ต่อว่าหรือลงโทษนางกำนัลทู่จื่อ แต่พูดกับนางด้วยความเข้าใจเพราะเดิมทีนางกำนัลทู่จื่อเป็เพียงบ่าวจากจวนพ่อค้า เวลาเหล่าวาณิชย์ออกงานมักจะซื้อของแพงๆ มาอวดกัน แตกต่างจากชนชั้นสูงเวลามอบของให้กันจะเน้นความล้ำค่าของสิ่งของ เน้นงานศิลปะ ชื่อเสียงเื่ราวของวัตถุมากกว่าเื่ราคา ซึ่งราคาเป็แค่เื่รองเท่านั้น
“ขออภัยด้วยเ้าค่ะ ท่านหญิง ต่อไปข้าน้อยจะไม่ทำพลาดอีก” นางกำนัลทู่จื่อพูด พร้อมกับคุกเข่า
“คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด แต่หากพลาด เราอาจแพ้ได้ ลุกขึ้นเถิด” เฟิงมี่กล่าว
“ขอบพระทัยเ้าค่ะ ท่านหญิง” นางกำนัลทู่จื่อตอบ
จริงๆ แล้วเฟิงมี่สามารถเลือกนางกำนัลเก่งๆ ในจวนมาติดตามนางได้ แต่นางกลัวว่าจะเป็คนของชินหวังเฟย ดังนั้นคนสนิทข้างกายควรเป็คนที่ไว้ใจได้ และค่อยๆ ให้เรียนรู้กันไป
“ข้าอยากให้เ้าเรียนรู้ สังคมในชนชั้นสูง เ้าต้องรู้ตำแหน่งของพวกนางทุกคน ต้องรู้ธรรมเนียมปฏิบัติที่ถูกต้อง เราถึงจะอยู่รอดในจวนแห่งนี้ได้” เฟิงมี่กล่าว
“ท่านหญิง โปรดสั่งสอนข้าน้อยด้วยเ้าค่ะ” นางกำนัลทู่จื่อกล่าว
“ข้าจะให้เ้าไปเรียนรู้กับคนเก่าแก่ในจวน เรียนรู้ได้ แต่ห้ามไว้ใจพวกนาง” เฟิงมี่บอก
“เ้าค่ะ ข้าน้อยจะไม่ทำให้ผิดหวัง” นางกำนัลทู่จื่อตอบรับ
“ข้ามีแผนขั้นต่อไปแล้ว เ้าไปเรียนรู้งานเถิด” เฟิงมี่กล่าว
หลังจากนั้นนางกำนัลทู่จื่อก็ออกมาเรียนรู้เื่ในจวนจากนางกำนัลาุโ นางต้องเรียนรู้เื่ มารยาท ธรรมเนียมปฏิบัติ และที่สำคัญนางต้องจดจำตำแหน่งของเ้านายในจวนทุกคนให้ได้
ตำแหน่งพระชายาและอนุชายาของชินอ๋อง
· หวังเฟย คือตำแหน่ง พระชายาเอก ฐานะเป็นายหญิงใหญ่ของจวน มีได้ 1 คน ผู้รับตำแหน่งคือ - เหว่ยชินวังเฟย
· หวังชื่อเฟย คือตำแหน่ง พระชายารอง ฐานะเป็นายหญิงรองของจวน มีได้ 2 คน ผู้รับตำแหน่งคือ - ฉินหวังชื่อเฟย ส่วนอีกตำแหน่งหวังชื่อเฟยอีกคนยังว่าง
· ซูฟูเหริน คือตำแหน่ง อนุชายาชั้นกลาง ฐานะเป็นายหญิงเล็กของจวน ไม่จำกัดจำนวน ผู้รับตำแหน่งคือ – เพ่ยฟูเหริน หว่านฟูเหริน เจียวฟูเหริน เซี่ยฟูเหริน
· ซื่อ คือตำแหน่ง อนุชายาชั้นล่าง ฐานะเป็นางกำนัลรับใช้แต่สามารถปรนนิบัติพระสวามีได้ ผู้รับตำแหน่งคือ หวาซื่อ จือซื่อ เอินซื่อ กว้านซื่อ ลวี๋ซื่อ เถียนซื่อ
จวนฉินอ๋องมีพระชายาและอนุชายารวมทั้งหมด 12 คน และมีโอรสและธิดารวม 6 คน ได้แก่
โอรสและธิดาสายตรงที่เกิดจากพระชายาเอก
· ชินหวังเฟย ให้กำเนิด ท่านชายใหญ่ตงหยาง ท่านชายสามตงกวน ท่านหญิงห้าหนิงเหอ
โอรสเและธิดาสายรองที่เกิดจากพระชายารองและอนุชายา
· จินหวังชื่อเฟย ให้กำเนิด ท่านหญิงสี่เฟิงมี่
· ฉินหวังชื่อเฟย ให้กำเนิด ท่านชายรองตงเจียง
· เพ่ยฟูเหริน ให้กำเนิด ท่านหญิงหกลี่หลิน
โอรสกับธิดาที่เกิดจากพระชายาเอกจะมีฐานะที่สูงกว่าโอรสและธิดาที่เกิดจากพระชายารองและอนุชายา หรือจะพูดง่ายๆ คือ เอกกับอนุแตกต่างกันชัดเจน เวลาแต่งงานเกี่ยวดองกันระหว่างชนชั้นสูงส่วนใหญ่ก็จะเลือกจากโอรสและธิดาสายตรง แต่ถ้าจวนไหนมีอำนาจสูงจนตระกูลต่างๆ อยากเกี่ยวดองด้วย แม้แต่โอรสและธิดาสายรองก็มีโอกาสถูกเลือกแต่งงานด้วยเช่นกัน
ด้วยความที่ว่าชินอ๋องเป็พระเ้าอาของฮ่องเต้ ได้รับความไว้วางใจจากฝ่าาสูง เป็เสาหลักของแคว้น อีกทั้งยังชำนาญการรบ เคยมีความดีความชอบในการออกรบชนะศึกจนได้รับป้ายทองอาญาสิทธ์ ซึ่งเป็ที่แน่นอนว่าตระกูลสูงศักดิ์ต่างๆ ก็อยากเกี่ยวดองด้วย ต่อให้เป็โอรสธิดาสายรองก็มีค่าควรเมือง
145
