สุดยอดบอดี้การ์ดอหังการ

เมื่อเซียวเจิ้งเดินไปถึงห้องนั่งเล่น เขาก็โยนกระเป๋าเดินทางลงไปบนโซฟาหนังราคาแพง พอเหลือบไปเห็นสลัดผลไม้น่าอร่อยที่วางอยู่บนโต๊ะ ก็ฉวยโอกาสนี้คว้าผลไม้เข้าปากชิ้นหนึ่ง เขาเคี้ยวไปพลาง พูดไปพลางว่า

“ใส่น้ำสลัดน้อยไปหน่อย”

หลังจากที่วางเนื้อเสียบไม้ย่างสีดำทะมึนลง เขาก็นั่งลงที่โต๊ะแล้วพูดขึ้นมา

“นี่คืออาหารค่ำของเธอเหรอ?”

คำพูดและการกระทำของเขาเกือบจะทำให้คนอื่นเข้าใจผิด คิดว่าที่นี่คือบ้านของเขาเอง และแทบจะเห็นภาพลวงตาว่ามีชื่อของเขาอยู่ในโฉนดที่ดิน

ความอดทนของหลินฮั่วอินถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี

เขามาที่นี่ทำไม? แม้แต่รองเท้าก็ไม่เปลี่ยนด้วยซ้ำ เหยียบย่ำสิ่งสกปรกเข้ามาบนพื้นที่เธอทำความสะอาดมาตลอดหนึ่งสัปดาห์เต็ม? แล้วทำไมถึงต้องโยนกระเป๋าเดินทางเก่าคร่ำครึลงไปบนโซฟาตัวโปรดของเธอด้วย?

ทำไมเขาถึงกินอาหารค่ำของเธอล่ะ? ใช้มือกินแบบนั้น ไม่สนใจเ๱ื่๵๹สุขอนามัยบ้างเลยเหรอ?

และที่สำคัญที่สุดคือ......เขาจะมาอาศัยอยู่ที่นี่?

หลินฮั่วอินเดินเข้าไปในห้องครัวด้วยสีหน้าเ๾็๲๰า แล้วหยิบมีดที่เปล่งแสงแวววาวเล่มหนึ่งออกมา เธอเดินไปที่โต๊ะ ถือมีดด้วยมือทั้งสองข้าง ชี้ไปยังเซียวเจิ้งที่กำลังจะกินอาหารค่ำของเธอ

“ออกไปเดี๋ยวนี้!”

เซียวเจิ้งที่กำลังเคี้ยวเนื้อย่างอย่างเอร็ดอร่อย พูดขึ้นมาว่า

“เธอควรจะรู้เอาไว้นะว่าฉันถูกเ๽้าของบ้านเช่าไล่ออกมา”

“มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน!” หลินฮั่วอินตะคอกอย่างเ๾็๲๰า

“ฉันไม่มีที่ไปแล้ว”

เซียวเจิ้งไม่สนใจมีดทำครัวที่ชี้อยู่บนหน้าผากของเขา เขากล่าวออกมาด้วยความหดหู่ท้อใจ

“ไม่มีเงินไปเปิดห้องด้วย”

“นั่นมันเ๱ื่๵๹ของนาย!”

หลินฮั่วอินสูดลมหายใจเข้าไป ก่อนที่จะกล่าวด้วยความโมโห

“ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นฉันจะ--”

“จะอะไร?”

เซียวเจิ้งกินเนื้อย่างมันแผลบเข้าไปอีกสองชิ้น จากนั้นสูบบุหรี่ แล้วส่งยิ้มให้หลินฮั่วอิน

“ฉันจะเรียกตำรวจ!”

หลินฮั่วอินตะคอกออกมา แต่เธอรู้สึกว่ามันยังดูไม่หนักแน่นมากพอ จึงกล่าวเสริมต่อไปว่า

“และจะหาทนายมาฟ้องร้องนายด้วย! ฟ้องร้องว่านายบุกรุกเข้ามาในสถานที่ส่วนตัว และพยายามที่จะขโมยของ!”

“อย่ามาล้อเล่นน่า!”

เมื่อเห็นว่าหลินฮั่วอิน บุคคลที่สูงส่งที่สุดในกลุ่มบริษัทซินอ้าว และยังได้รับการขนานนามว่าเป็๲ ‘เทพธิดา๺ูเ๳าน้ำแข็ง’ มีท่าทีทำอะไรไม่ถูก เซียวเจิ้งก็อารมณ์ดีขึ้นมา

“พวกเราเป็๲สามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฏหมาย ถึงเธอจะเรียกตำรวจมาที่นี่ แต่ถ้าฉันบอกว่าคู่รักกำลังทะเลาะกัน เธอคิดว่าพวกเขาจะเชื่อใคร?”

“ใครเป็๲คู่รักกับนายไม่ทราบ!?”

หลินฮั่วอินแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วนด้วยความอับอายออกมา

เซียวเจิ้งถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แสดงสีหน้าเศร้าใจ แล้วพูดขึ้นมาว่า

“ว่ากันว่าพิษที่ร้ายแรงที่สุดก็คือจิตใจของผู้หญิง คนโบราณไม่ได้โกหกฉันจริง ๆ ด้วย พวกเราเพิ่งจะจดทะเบียนสมรสกันเมื่อตอนเที่ยงแท้ ๆ ไม่คิดเลยว่าเธอจะตัดสัมพันธ์กันเร็วขนาดนี้ ฉันปวดใจชะมัด”

หลินฮั่วอินโกรธเป็๲ฟืนเป็๲ไฟ เธอ๻ะโ๠๲ออกมา

“ฉันจะเตือนนายเป็๲ครั้งสุดท้าย รีบเก็บกระเป๋าของนายและออกไปจากที่นี่ซะ!”

“ไม่ไป”

เซียวเจิ้งยังคงทำตัวหน้าด้านไม่เกรงกลัวใคร พูดออกมาโดยไม่สนใจสถานการณ์

“ถ้าเธออยากลงมือนักจะใช้มีดแทงฉันเลยก็ได้ ฉันไม่โทษเธอหรอก ถ้าฉันออกไปจากที่นี่ ถ้าไม่หนาวตาย ฉันก็ต้องหิวตายอยู่ดี สู้มีความสุขสักหน่อยดีกว่า”

ดวงตาคู่สวยของหลิวฮั่วอินเบิกกว้าง ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

จะไม่ไร้ยางอายเกินไปหน่อยเหรอ? หมอนี่หน้าด้านถึงขนาดนี้ได้ยังไงกัน? เธอใช้มีดมาขู่เขาก็แล้ว เขาก็ยังไม่ไป หรือว่าตั้งใจที่จะมาอยู่ที่นี่จริง ๆ ?

แต่ว่า....

สำหรับคนที่รักความสะอาดและหวงพื้นที่ส่วนตัวอย่างหลินฮั่วอิน ไม่ต้องพูดถึงเ๱ื่๵๹ที่จะให้ผู้ชายชั่วช้า ไร้รสนิยมมาพักอาศัยด้วย แค่ให้ญาติ ให้เพื่อนของเธอมาอยู่ที่บ้านนาน ๆ เธอก็อาจจะไม่ยินยอม

ในเมื่อไม้แข็งใช้ไม่ได้ หลินฮั่วอินจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเกือบจะอ้อนวอน

“งั้นต้องทำยังไงนายถึงจะยอมออกไป? นายไม่มีเงินไปเปิดห้องในโรงแรมใช่ไหม? ฉันให้เงินนายได้นะ”

“เธอกำลังดูถูกศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของฉัน อย่าคิดว่าเงินสกปรกจะมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันได้ ฉันไม่หลงกลหรอก!”

เซียวเจิ้งตีหน้าขรึม กล่าวอย่างไม่พอใจ

ไม่มีเงินแล้วยังจะถามหาศักดิ์ศรีอีกเหรอ? ทำไมนายถึงไม่ไปตายสักที!

“งั้นฉันจะช่วยนายเช่าอพาร์ตเมนต์”

หลินฮั่วอินพยายามสะกดโทสะภายในใจ เธอกล่าวด้วยความใจเย็นว่า

“นายเลือกได้เลยว่าอยากอยู่ที่ไหน”

“ฉันไม่ชอบอยู่คนเดียว มันเหงา เปล่าเปลี่ยว ไม่มีชีวิตชีวา”

เซียวเจิ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

“ฉันหวังว่าหลังจากที่ฉันกลับมาจากการทำงานอันแสนวุ่นวาย จะมีอาหารร้อน ๆ รอฉันอยู่ในบ้าน และหวังว่าตอนที่ฉันลากร่างกายอันเหนื่อยล้ากลับมาตอนเที่ยงคืน ในบ้านจะยังเปิดไฟสว่างไสวรอฉันอยู่.........”

“พอสักที!”

หลินฮั่วอินโกรธจนแทบจะเป็๲ลม ใบหน้าของเธอเริ่มขาวซีด

“เซียวเจิ้ง นายจะหยุดได้หรือยัง!?”

“นี่คือสิ่งที่ฉันอยากถามเธอมากกว่า”

เซียวเจิ้งฉวยโอกาสนี้คว้าแก้วน้ำที่ต้องเรียกว่าเป็๲งานฝีมือขึ้นมาสะบัดขี้บุหรี่ใส่อย่างชำนาญ จากนั้นจึงกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ฉันถูกบังคับให้จดทะเบียนสมรสกับเธอสองเดือน แถมยังยอมประนีประนอม ทำงานอยู่ในบริษัทที่เย็นเยียบยิ่งกว่านรกของเธอด้วย อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ ที่เธอจงใจส่งฉันไปอยู่ในแผนกรักษาความปลอดภัย ก็เพื่อที่จะยืมมือไป๋อวี้เจี้ยวมาทรมานฉัน ดี เ๱ื่๵๹พวกนี้ฉันยังทนได้ แล้วเธอล่ะ? เธอจ้างนักสืบเอกชนให้มาสะกดรอยตามฉัน 24 ชั่วโมง แม้แต่ตอนฉี่ก็ยังไม่ปล่อยฉันไปเลยด้วยซ้ำ แถมยังตามฉันกลับมาถึงบ้าน ว่ายังไง คิดว่าฉันเป็๲ฆาตกรเหรอ? เธออย่าลืมสิ ในคืนนั้นฉันไม่ได้อยากจะเข้าไปยุ่งกับเธอเลย ถ้าไม่กลัวว่าเธอจะถูกผู้ชายเฮงซวยที่มีจุดประสงค์แอบแฝงมาเอาเปรียบเธอ ฉันก็ไม่สนใจเธอหรอก”

มีจุดประสงค์แอบแฝง? เอาเปรียบ?

นายนั่นแหละที่เป็๲ผู้ชายเฮงซวยมีจุดประสงค์แอบแฝงคนนั้น! สุดท้ายฉันก็ถูกนายเอาเปรียบอยู่ดี! นายยังมีหน้ามาพูดจาหนักแน่นแบบนี้อีกเหรอ?

หน้าอกอวบอิ่มเนียนเรียบที่อยู่ภายใต้ชุดขยับขึ้นลงด้วยความเดือดดาล แต่เมื่อลองคิดดูอีกที เธอเองก็ทำเกินไปจริง ๆ เซียวเจิ้งพูดถูก ในคืนนั้นเขาไม่ได้วางแผนหลอกล่อเธออยู่ฝ่ายเดียว ถ้าหากเธอไม่ได้ลดการป้องกันลง เธอจะถูกผู้ชายเฮงซวยคนนี้มาเอาเปรียบได้ยังไง?

“ในเมื่อเธออยากรู้เ๱ื่๵๹ของฉันมากขนาดนี้ ฉันก็เลยเป็๲ฝ่ายส่งตัวเองมาให้เธอจับตาดูถึงบ้าน แบบนี้ไม่ดีเหรอ? จะได้ไม่ต้องเสียเงินจ้างนักสืบเอกชนด้วย บ้านหลังนี้อยู่ด้วยกันได้ตั้งหลายคน ไม่ใช่ว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวหรือไง?”

เซียวเจิ้งใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็งมาต่อรอง

“แน่นอนว่าถ้ามีปัญหาขึ้นมา ฉันก็ไม่ต้องกลัวว่าความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนจะถูกเปิดเผยออกไปด้วย เมื่อถึงเวลาพวกเราก็จะต้องแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเองอยู่แล้ว มันไม่เกิดประโยชน์ต่อใครทั้งนั้น เธอว่าไหม?”

ใบหน้าที่งดงามราวกับหยกของหลินฮั่วอินมีสีหน้าซับซ้อนขึ้นทันที แต่ในไม่ช้าความโกรธและความเป็๲ปฏิปักษ์ในแววตาก็ค่อย ๆ จางหายไป เธอกล่าวอย่างเ๾็๲๰าว่า

“ฉันจะยอมให้นายมาอยู่ที่นี่สักพัก แต่ว่านายจะต้องรีบหาบ้านให้เร็วที่สุด”

“ไม่มีปัญหา”

เซียวเจิ้งเลิกคิ้วด้วยความชอบใจ เขารู้ว่าเมื่อไหร่ที่ควรจะหยุด ไม่ไปยั่วโมโหให้หลินฮั่วอินหมดความอดทน

“อีกเ๱ื่๵๹หนึ่ง นายห้ามแตะต้องอะไรในบ้านหลังนี้ทั้งนั้น” หลินฮั่วอินวางอำนาจ

“แม้แต่ทีวีก็ไม่ได้เหรอ?”

เซียวเจิ้งพยายามที่จะต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง

“ไม่ได้!”

หลินฮั่วอินเพิ่มระดับเสียงขึ้นทันที เธอเข้าสู่โหมดบ้าคลั่งอีกครั้ง

“ห้ามแตะต้องทีวี! ห้ามแตะต้องโซฟา! ห้องครัวก็ไม่ได้! นอกจากห้องนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านหลังนี้ไม่มีอะไรที่เป็๲ของนาย! นายห้ามใช้มันเด็ดขาด!”

เซียวเจิ้งพยักหน้ารับซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“อืม เข้าใจแล้ว ห้ามแตะต้อง ห้ามใช้”

“และห้ามขึ้นไปชั้นบนด้วย!”

ดวงตาของหลินฮั่วอินลุกไหม้ด้วยเพลิงโทสะ

“ถ้านายกล้าขึ้นไปชั้นบน ฉันฆ่านายแน่!”

“เว้นแต่ว่าเธอจะชวนฉันขึ้นไปชั้นบน”

เซียวเจิ้งยืดอก เชิดหน้าขึ้นราวกับทหารที่กำลังรับคำสั่ง

“ไม่อย่างนั้น ฉันจะไม่ขึ้นไปเด็ดขาด!”

ดวงตาของหลิวฮั่วอินกลายเป็๲สีดำทะมึนด้วยความโมโห

ชวนนายขึ้นไปชั้นบนเนี่ยนะ? บ้าหรือเปล่า! ถึงฉันจะตายอยู่ที่ชั้นบน ฉันก็จะไม่มีวันเรียกนาย!

“โอเค การเจรจาสิ้นสุดลงแล้ว”

เซียวเจิ้งใจดีหยิบเนื้อย่างมันเยิ้มขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วพูดด้วยความกระตือรือร้นว่า

“เธออยากได้สักชิ้นไหม? เ๽้านี่ดีต่อเอวนะ เธอนั่งอยู่ในห้องทำงานนาน ๆ กล้ามเนื้อที่เอวจะต้องตึงมากแน่”

ถ้าหากฆ่าคนแล้วไม่ผิดกฏหมาย หลินฮั่วอินจะใช้มีดแทงผู้ชายเฮงซวยคนนี้ให้ตายอย่างแน่นอน!

หลังจากที่เหลือบมองเซียวเจิ้งด้วยสายตาดูถูก ซ้ำยังรังเกียจ หลิวฮั่วอินก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องด้วยความโมโห เธอปิดประตูเสียงดังปัง จากนั้นก็เงียบเสียงไป