ลมอ่อน ๆ พัดผ่านตรอกลับหยิน ทำให้อับลอยเข้ามาแตะจมูกของลี่หยาและเสี่ยวลี่ขณะพวกนางก้าวเดินไปตามเส้นทางแคบ ๆ ที่ทั้งเงียบสงบและลึกลับ
แม้จะเป็ตอนกลางวัน แต่ตรอกนี้ก็มืดทึบด้วยเงาของอาคารไม้เก่าแก่ที่เรียงรายขนาบสองข้างทาง ผนังที่ดูเหมือนจะเสื่อมสภาพตามกาลเวลา ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำและฝุ่นผง
ลี่หยายกผ้าคลุมศีรษะขึ้นปกปิดใบหน้าที่งดงามดั่งบุปผา ด้วยเกรงจะมีผู้ใดจำได้ว่าเป็นาง นางรู้ดีว่าหากถูกจับได้ การเดินทางครั้งนี้จะไม่เพียงทำลายชื่อเสียงของตระกูล แต่ชีวิตของนางก็อาจจะพังทลายด้วยเช่นกัน
เสียงฝีเท้าของพวกนางสะท้อนตามผนังหินทราย เสี่ยวลี่ที่เดินตามอยู่ข้างหลังทำหน้าตาสงสัย ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ ว่า “คุณหนูเ้าคะ การสมรสเหมือนในนิยายที่คุณหนูอ่านไหมเ้าคะ?”
ลี่หยาหยุดเดินครู่หนึ่ง หันมามองเสี่ยวลี่ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ดวงตาคู่สวยนั้นส่องประกายแห่งความสิ้นหวัง “ไม่เลย...” นางเอ่ยเสียงแ่เบา “เขาไม่ยอมเข้าหาเลยสักนิดเดียว”
เสี่ยวลี่ขมวดคิ้วเบา ๆ ขณะก้าวเท้าตามเ้านายต่อ “หากเช่นนั้น ทำไมคุณหนูไม่ลองปรึกษาอาจารย์หลี่ ชิงเหยา เผื่อท่านจะมีสิ่งของที่ช่วยให้ชีวิตแต่งงานราบรื่นยิ่งขึ้นนะเ้าคะ?”
คำกล่าวของเสี่ยวลี่กระทบความคิดของลี่หยา นางเงียบงัน แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสับสน
นางมิใช่หญิงที่โง่เขลา นางรู้ว่าทางที่นางกำลังมุ่งหน้านี้เต็มไปด้วยความเสี่ยง แต่สิ่งที่หวังหยางไม่เคยสนใจในตัวนางทำให้นางรู้สึกสิ้นหวังยิ่งนัก ราวกับการสมรสครั้งนี้เป็เพียงข้อผูกพันที่ปราศจากความรัก
นาง้ามากกว่านี้ นาง้าหัวใจของเขา และหากต้องใช้วิธีใดก็ตามเพื่อให้ได้มาซึ่งความรักนั้น นางก็พร้อมจะทำ
เมื่อพวกนางก้าวเข้าสู่ตรอกลับหยินอย่างลับ ๆ เสียงกระซิบกระซาบของผู้คนที่เดินผ่านไปมาแว่วมาเป็ระยะ ๆ บ้างคุยกันถึงกิจการลับ บ้างก็กล่าวถึงเื่ราวที่ไม่ชอบมาพากล
แววตาของผู้คนรอบข้างเต็มไปด้วยความหวาดระแวง พ่อค้าริมทางที่วางแผงขายของบางรายส่งสายตามองมาอย่างมีเลศนัย ท่ามกลางบรรยากาศอันเย็นเยือกและชวนให้หวาดกลัวนี้ ลี่หยารู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยที่แฝงตัวอยู่ทุกมุม แต่เสี่ยวลี่กลับกระซิบอย่างร่าเริง “คุณหนูเ้าคะ...ท่านหลี่ บ้านชิงเหยาอยู่ด้านหน้าตรงนั้นเอง”
ลี่หยามองตามนิ้วของเสี่ยวลี่ และเห็นเรือนเก่าหลังหนึ่งที่ดูทรุดโทรมแต่มีเสน่ห์ลึกลับที่ลี่หยาเคยมาหลายครั้งอยู่ไม่ไกล ประตูไม้สีดำสนิทที่ดูเหมือนจะผ่านการใช้งานมาเนิ่นนาน เรียกให้นึกถึงความเร้นลับและความรู้ที่เก็บซ่อนอยู่ภายใน สายลมพัดผ่านทำให้ได้ยินเสียงกรอบแกรบของใบไม้ที่ลอยตามอากาศ ลี่หยายืดตัวขึ้น ดวงตาของนางเปล่งประกายความมุ่งมั่น “เราไปกันเถอะ”
พอเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องนั้นอากาศอับชื้น กลิ่นหอมฉุนของเครื่องเทศและสมุนไพรจีนลอยฟุ้งในอากาศ รอบ ๆ ตัวเต็มไปด้วยนิยายและม้วนนิยายเก่า ๆ ที่กองเรียงรายอยู่ตามชั้น เสียงกรอบแกรบของพัดกระดาษที่อาจารย์หลี่ ชิงเหยากำลังใช้เพื่อคลายร้อนดังเบา ๆ นางเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นลี่หยาและเสี่ยวลี่เข้ามา “โอ้ คุณหนูลี่ มิได้เจอกันนาน ยินดีที่ท่านมาเยี่ยมเยือนข้าอีกครั้ง”
ลี่หยาค้อมศีรษะเล็กน้อยด้วยความเคารพ “ข้ามาหาท่านด้วยธุระสำคัญ อาจารย์หลี่” น้ำเสียงของนางเคร่งขรึม แฝงด้วยความจริงจัง
อาจารย์หลี่ยิ้มบาง ๆ “ธุระสำคัญ? มิใช่เื่ของนิยายประโลมโลกที่เ้าชอบหรอกหรือ?”
ลี่หยาส่ายหน้าเล็กน้อย “วันนี้ข้ามิได้มาเพื่อนิยาย ข้ามาเพื่อขอความช่วยเหลือจากท่าน”
“ความช่วยเหลือหรือ?” อาจารย์หลี่เลิกคิ้ว ั์ตาเปล่งประกายด้วยความสนใจ “ท่าน้าสิ่งใดจากข้าล่ะ?”
ลี่หยาลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกมา “ข้า้าบางสิ่ง...ที่จะช่วยให้สามีของข้าหันมาสนใจข้า”
เสี่ยวลี่ที่ยืนอยู่ข้างหลังรีบเสริม “คุณหนูหมายถึงสิ่งที่ช่วยสามีขยันทำหน้าที่น่ะเ้าค่ะ”
อาจารย์หลี่หัวเราะเบา ๆ อย่างรู้ทัน “อา ข้าคิดว่าเื่นี้เป็เื่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับหญิงเช่นเ้า แต่เ้าแน่ใจหรือว่า้าใช้วิธีนี้?”
ลี่หยามองอาจารย์หลี่ด้วยสายตามุ่งมั่น “ข้า้าให้ชีวิตแต่งงานของข้ามีความหมาย ข้ายอมเสี่ยง”
อาจารย์หลี่ยิ้ม “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะให้เ้าสิ่งที่เ้า้า”
หลี่ ชิงเหยาหยิบถุงสมุนไพรสีเทาออกมาช้าๆ แววตาของนางเปล่งประกายด้วยความภาคภูมิใจ "นี่เป็สมุนไพรพิเศษ หายากมาก ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น ผสมในเครื่องดื่มเพียงเล็กน้อย สามีเ้าจะแข็งแรงเหมือนม้าศึก" นางหยุดมองลี่หยาก่อนจะยิ้มบางๆ "ไม่นานเ้าจะมีบุตรแน่นอน ข้าไม่ได้ขายให้ใครง่ายๆ ถ้าท่านไม่ใช่ลูกค้าที่ซื้อนิยายข้าเป็ประจำ ยากนักที่ข้าจะยอมขายให้"
ลี่หยามองถุงสมุนไพรตรงหน้าอย่างลังเล ก่อนจะหันไปมองเสี่ยวลี่ สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ
เสี่ยวลี่เบิกตากว้างด้วยความใที่ได้ยินราคา "100 ตำลึง!" นางกระซิบอย่างตื่นเต้น แต่ในใจกลับคล้ายมีบางอย่างดึงดูดใจ "นายหญิง ซื้อเถิดเ้าค่ะ ข้าอยากมีนายน้อย" สายตาเสี่ยวลี่เต็มไปด้วยความหวังและตื่นเต้น
ลี่หยารู้สึกเขินอาย แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกที่เหมือนจะถูกชักจูง นางสูดหายใจลึก ก่อนจะพยักหน้าให้เสี่ยวลี่
เสี่ยวลี่รีบหยิบถุงเงินออกมาจากแขนเสื้อ ส่งให้หลี่ ชิงเหยาด้วยมือสั่นๆ "นี่เ้าค่ะ เงิน 100 ตำลึง" นาง กล่าวด้วยเสียงแ่เบา
หลี่ ชิงเหยารับเงินไปอย่างสงบ พร้อมกับมอบสมุนไพรให้กับลี่หยา "ขอให้เ้าโชคดีนะ" บัณฑิตกล่าวเบาๆ ก่อนจะโบกมือลา
ลี่หยาและเสี่ยวลี่โค้งลาอย่างสุภาพ แล้วทั้งคู่ก็เดินออกจากบ้านหลี่ ชิงเหยาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ในใจของลี่หยานั้นเต็มไปด้วยความหวังที่ถูกจุดประกายขึ้นใหม่
329
![[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1665458723_61137173.webp)
