ขนาดเห็นๆกันอยู่ว่าเมฆาลากตัวตรีวราออกไปจากห้องงานเลี้ยงแบบฉุดกระชากลากถู ยังมีเพียงแค่ศักดากับวุฒิที่ลังเลว่าจะตามออกไปดีหรือไม่
“ไอ้เมฆ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”
“ปล่อยทามมมไม นี่มันจะเที่ยงคืนแล้ว”
“โหยยย! ไอ้เวร เป็บ้าอะไรของแกวะ! เลิกบ้าบอกับเกมเมื่อกี้ได้แล้ว”
ตรีวราทั้งด่าทอและขัดขืนสุดตัว สาวห้าวใช้บาทารั้งตัวเองยั้นขอบประตูห้อง จนทำให้อีกฝ่ายหมุนตัวมาช้อนคนถ่วงเวลาขึ้นพาดบ่า
“ไอ้เมฆ! ฉันบอกให้ปล่อย!”
เมฆายืดขาไปถีบประตูดังโครม มันปิดและล็อกจบในคราวเดียวพร้อมทั้งโยนคนบนร่างทิ้งลงที่นอนตามคำขอ
ไม่วายะโตามไปล้มทับคนที่พยายามตวัดตัวลุกให้หงายเงิบไปอีก
“จะไปไหนไอ้ตรี” เ้าของชื่อเบือนหน้าหนีเพราะกลิ่นแอลกอฮอลล์คลุ้งจัด
“มึงเมาแล้ว!” เมฆาแสยะยิ้ม ยกตัวมากักคนร่างเล็กกว่าจนดิ้นไม่หลุด
“เกมบ้าบอ”
“..!..”
“บ้าบอหรือเปล่าม่ายยยยรู้แต่คนก่อควรรับผล..ไม่ใช่ฉัน!”
“ไอ้เชี่ย! อย่าบ้านะโว้ย! ฉันรังเกียจ..ออกไป!” คนฟังเค้นหัวเราะ
“ฉันก็เกลียด! เลยต้องเมาไงถึงจะเอาลง”
“แต่กูไม่เมา! และกูก็ไม่เอาด้วย..มึงปล่อยยยย!” เมฆาดันตัวนั่งคร่อมพร้อมกระชากขวดเหล้ามากรอกปากคนโวย
“งั้นกิน! กินให้แม่งเมาไปด้วยกันนี่แหละ แค่เซ็กส์อย่างที่แกว่า..จายากอารายยยวะเพราะฉันก็ไม่ได้พิศวาสแก ม่ายยยชอบผู้ชายเว้ยยย!”
“ไอ้สาสสสส! แต่กูผู้หญิง” คนฟังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“อย่างมึงจาท้องเหรอมดลูกฟ่อรูตันหมดแล้วม้างงงง จาแทงเข้าป่าวยังม่ายรู้ ถ้าไม่เข้ากูเสียบช่องล่างแทนละกัน”
“ไอ้เชี่ยยย! อืมมมมม....” คนรำคาญจะฟังกระดกน้ำเมาเข้าปากตัวเองแล้วประกบป้อนมันซะเลย
ตรีวรากลืนยาแรงลงคอจนสำลึกดูเหมือนอีกฝ่ายตั้งใจให้หมดขวด..ไม่ใช่แค่อึกสองอึกอย่างที่คิด ครั้งแล้วครั้งเล่ากว่าอีกฝ่ายจะเลิกวุ่นวายกับช่องปากกันและกันจนแทบทำให้คนตกเป็เบี้ยล่างเกือบหยุดหายใจ
ระไออุ่นจัดราดรดอยู่แถวซอกคอคนนอนนิ่งเมื่อเมฆาทิ้งร่างพักหัวเอาลมเข้าปอดด้วยเช่นกัน
“เมาหรือยางงงงล่ะเมิง”
ตรีวรากะพริบตายากเย็นกับคำถามหรือว่าที่ได้ยินจะแค่หลอนก็ไม่รู้มันแว่วๆ อยู่ข้างหูนี่เอง และรอบตัวเหมือนเหวี่ยงคว้างไปหมด
ใครหมุนโลกเล่นตอนนี้วะ
จะเมาหรือยังน่ะไม่แน่ใจหรอกแต่ที่ยอมให้อีกฝ่ายเกยก่ายอยู่นี่เพราะว่าขยับตัวไม่ได้เลย รู้สึกชาไปหมด..แขนขาหนักอึ้ง
เมฆาพ่นลมหายใจแรงไม่ได้ดั่งใจคล้ายรอฟังคำตอบแต่อีกฝ่ายดันเงียบเขางัวเงียผงกหัวขึ้นมอง
“หึ! กูว่าเมิงมาววววแล้วล่ะ”
คนที่ยังคงปรือตามองคนบนร่างต้องยอมจำนนกับแอลกอฮอล์ที่เข้าไปออกฤทธิ์อยู่ข้างในเพราะขนาดอีกฝ่ายกดริมฝีปากทับมาอีกครั้งยังไม่รู้สึกถึงน้ำหนักสักนิดว่าหนักหรือเบา
“ฮืออออ..”
เสียงครางในลำคอของจำเลยไม่ทำให้โจทย์ยอมผ่อนผันอะไรมือแกร่งข้างหนึ่งที่กักข้อมืออีกฝ่ายไว้เริ่มคลายออก แล้วค่อยๆ เลื่อนลงจับ่เอว
เมฆาย่นคิ้ว สติส่วนที่เหลืออยู่น้อยเต็มทีรู้สึกประหลาดใจว่าคนที่ดูห้าวจัดเวลาทำงานด้วยการแต่งกายแบบทะมัดทะแมงเฉกเช่นผู้ชายเนื้อแท้จะมีทรวงทรงองค์เอวกับเขาเหมือนกัน
มือหนาสอดเข้าใต้เสื้อแล้วลากลูบไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายราวกับอยากพิสูจน์ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาอยากจะทำอย่างนี้จริงๆ หรือเป็เพราะอาการร้อนระอุจากข้างในที่แผ่ซ่านจนรู้สึกว่าเสื้อผ้าของกันและกันมันเกะกะ
ชายหนุ่มโยนผ้าหลากขนาดลงข้างเตียงทีละชิ้นร่างเปลือยขาวเนียนที่เห็นทำให้เขาต้องสะบัดหัวไปมาพลางขยี้ตาอย่างเหลือเชื่อ
เพิ่งรู้สึกว่ามันเป็ผู้หญิงก็วันนี้
ถ้าเห็นอย่างนี้แต่แรกคงไม่ต้องอาศัยความเมาเข้าช่วยหรอกมั้งในที่สุดก็ทนความกระสันอยากตามธรรมชาติอันเกิดจากสันดานดิบไม่ไหว
ริมฝีปากชื้นดูดซับตามเนื้อตัวเรียบเนียน พอๆ กับสองมือหนาที่คอยลูบขย้ำเคล้นคลึงวนเวียนเน้นเล่นแถวยอดอกเนินเล็กแต่กลมกลึง
ลิ้นอุ่นเลียตุ่มไตที่ตั้งชูชันอย่างละเมียดละไมและไม่รีบร้อนแต่กลับทำให้คนใต้ร่างเริ่มออกอาการกระสับกระส่าย
“อืยยยยยยย..”
ไม่มีใครหยุดใครและไม่มีใครห้ามใครแม้กระทั่งตัวเองคล้ายมันเป็เสียงเรียกร้องทางอารมณ์ที่ต่างฝ่ายต่าง้า
คนที่เมามันกับเรือนร่างขาวสะอาดดูจะโงหัวไม่ขึ้นเมื่อเอาหน้าไปซุกเล่นตรงหว่างขาแล้วแกล้งทรมานอีกฝ่ายช้าๆด้วยการตวัดลิ้นชอนไชรัวๆ เข้าซอกกลีบนุ่ม
ตรีวราเสียวซ่านจนตัวโยนเมื่อถูกริมฝีปากตอดจนดังจ๊วบจ๊าบ
“โอ่วววววว..ฮือออออ...”
คนตัวเล็กกว่าครางยาวพร้อมบิดเร่าด้วยความทรมาน นี่คือบทลงโทษของคนที่เกลียดกันหรืออย่างไร
มือกำเกร็งจิกลงบนหมอนและผ้าปูที่นอนจนยับย่นยอมรับว่านี่คือความแปลกใหม่ที่ตัวเองไม่เคยเจอมาก่อน เื่ธรรมชาติของมนุษย์โลกที่ใครๆมักพูดกันว่ามันเป็เื่อย่างว่า..
เป็อย่างนี้นี่เอง
“อ่ะ! อึ้ยยยย..เจ็บบบบ..” ตรีวราแทบขาดใจเมื่อเมฆาจับสองขาเรียวแยกออกจนกว้างสุดแล้วพยายามดันแท่งดุ้นที่ขยายตัวเต็มขนาดเข้าไปในช่องแคบ
“โอ๊ยยย! มันเจ็บบบบบ!”
“ฮืมมมม!” เมฆาครางออกมาบ้างเมื่อความคับคั่งทำเสียววาบทั่ว่ท้องช่องชื้นที่บีบแน่นช่างท้าทายแก่นชายให้เบียดลึก
ดัน แทรก และแยงลึกจนสุดลำ
“โอ่ยยยย!”
ตรีวราต้องร้องออกมาเพราะความเจ็บหนึกแล่นร้าวไปทั้งตัวเมื่ออีกฝ่ายรุกเข้าจนถึงข้างใน
จะฆ่ากันให้ตายหรือไง!
เมฆาถึงกับตัวร้อนฉ่าราวไฟรุม ไม่รู้แล้วว่าตัวเองเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถึงได้ตวัดสองแขนมายึดร่างอีกฝ่ายไม่ให้เคลื่อนหนีเขาเริ่มขยับสะโพกเข้าออกอย่างเชื่องช้า แต่นั่นก็ทำให้คนใต้ร่างแทบไม่ได้หยุดปากครวญคราง
ทรมานใช่ไหม ร้องขอชีวิตสิ!
ตรีวราเจ็บร้าวแสนสาหัสจนน้ำตาไหล..มันกลั้นไว้ไม่อยู่จริงๆ ยิ่งอีกฝ่ายไม่ยอมลดราวาศอกให้เลยยิ่งทำให้เสียวสะท้านทั้งตัวแรงโถมกระทุ้งเข้าออกนับไม่ถ้วนช่างดุเดือดจนทำสองกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
เมื่อไหร่มันจะหยุดทำบ้าๆ สักที!
สองมือหนากระชับสองขาเรียวไว้มั่นราวตั้งหลัก ก่อนจะดึงแท่งร้อนออกมาเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้าไปสุดแรง
“อ่ะ! อึยยยยยย....โอ่ย!”
มันคงถึงวาระความสาแก่ใจแล้วละมัง เมฆาถึงไม่ยั้งที่จะอัดใส่อีกฝ่ายถี่ยิบอย่างสุดกำลังคล้ายะเิความอัดอั้นภายในจนไหลหนืดเป็ทางเมื่อเขาดึงออก
“ฮู่วววว..ดีจัง..”
355
