บทที่ 22 มหาวิทยาลัยในหนึ่งร้อยอันดับแรก หัวหน้าใหญ่ของภูมิภาคฉู่หนาน!
ความหมายแฝงของคนทั้งสองนั้นชัดเจนมาก
หากไม่มีเงื่อนไขที่ดีพอ ก็อย่าได้มาแย่งคนของผู้อื่นเลย!
แม้ทั้งสองจะบาดหมางกันอยู่บ้าง แต่ก็ยังเป็คนจากเมืองเอสเหมือนกัน
ตอนนี้เมื่อจ้าวกังปรากฏตัวขึ้น พวกเขาย่อมต้องรวมกำลังกันเพื่อต่อต้านคนนอก
"สหายหลี่มู่..."
เมื่อเห็นสีหน้าของหลี่มู่ จ้าวกังก็รู้สึกหนักใจทันที เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า
"ฉันสามารถให้ทุนการศึกษากับนายเพียงสองล้านเท่านั้น และไม่สามารถทุ่มเทกำลังทั้งมหาวิทยาลัยเพื่อฝึกฝนนายได้"
"แต่ฉันสามารถขอสัตว์อสูรสภาพดีให้นายได้หนึ่งตัว! ในอนาคตมันจะกลายเป็แขนและซ้ายขวาของนาย! และคอยอยู่เคียงข้างนายไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน!"
"และสิ่งอำนวยความสะดวกในการฝึกฝนต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยพวกเรา ก็เหนือกว่ามหาวิทยาลัยท้องถิ่นของนายเป็อย่างมาก!"
เสียงอันทรงพลังของจ้าวกังเพิ่งจะดังขึ้น
จู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นมา
"หึ... สัตว์อสูรสภาพดีก็กล้าเอาออกมาอวดอ้างให้ขายหน้าด้วยเหรอ?"
ชายวัยกลางคนที่ถักเปียยาว และมีสีหน้าไม่ค่อยดีค่อย ๆ เดินเข้ามาในห้องรับรอง
เขาแต่งกายเรียบง่าย กระทั่งยังมีคราบดินและสิ่งสกปรกติดอยู่
แต่เพียงก้าวเข้ามาในห้อง ก็มีพลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมา
หากกล่าวว่าท่าทางของจ้าวกังนั้นราวกับเสือร้าย
เขาก็เปรียบเสมือนสัตว์ร้ายโบราณที่พร้อมจะเลือกเหยื่อและกัดกิน
บรรยากาศน่าหวาดกลัวนั้นมาพร้อมกับกลิ่นอายแห่งการสังหาร
รวมถึงเจตจำนงอันแข็งกร้าวในการต่อสู้
ชั่วขณะนั้นทุกคนในห้องรับรองต่างรู้สึกว่า มีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาบนแผ่นหลังโดยไม่รู้ตัว
ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง
แม้แต่สีหน้าของจ้าวกังก็ยังเปลี่ยนเป็เคร่งเครียดอย่างที่สุด
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาถึงกับสั่นเทาเล็กน้อย
ผู้มาเยือนไม่สนใจคนอื่น เพียงพยักหน้าให้กับหลี่มู่
"ฉันมาจากมหาวิทยาลัยนักรบขวางเลี่ย หัวหน้านักล่าลำดับที่หก ชางมู่!"
"คุณ… สบายดีนะครับ"
หลี่มู่หรี่ตาลงเล็กน้อย แม้เขาจะไม่ได้ถูกโจมตีโดยตรง แต่ก็รู้สึกถึงแรงกดดันอันมหาศาล
ความกดดันนี้ไม่เกี่ยวกับความกล้าหาญ
มันเป็ปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของร่างกาย!
นั่นคือการกดทับอย่างสมบูรณ์!
ดวงตาของชางมู่ฉายแววชื่นชม
แม่ทัพระดับสี่ทั่วไปแทบจะพูดไม่ออกภายใต้แรงกดดันของเขา!
"ระดับหก… แม่ทัพชั้นยอด!" จ้าวกังพูดออกมาอย่างสั่นเทา
"ระดับหก!"
ภายในห้องรับรองตกอยู่ในความเงียบสนิท และมีเพียงเสียงหายใจหนัก ๆ ดังขึ้นเป็ระยะ
ระดับหก!
สำหรับนักเรียนเหล่านี้ ระดับดังกล่าวเป็เพียงตำนานเท่านั้น!
ในเมืองเอสทั้งหมด แม่ทัพระดับหกนั้นสามารถนับได้ด้วยนิ้วมือ!
แต่ละคนล้วนเป็บุคคลสำคัญที่เพียงแค่ย่ำเท้า ก็ทำให้เมืองเอสสั่นะเืได้ถึงสามครั้ง!
คนธรรมดาอาจไม่มีโอกาสได้พบระดับแม่ทัพสักคนตลอดชีวิต!
แต่ตอนนี้พวกเขาซึ่งเป็นักเรียนที่เพิ่งจบการศึกษา กลับได้พบกับแม่ทัพระดับหกที่มีชีวิตจริง ๆ!
"แม่ทัพระดับหก... ทำไมถึงปรากฏตัวที่นี่!"
นอกจากความใและะเืใจแล้ว ส่วนใหญ่ทุกคนในห้องรับรองยังรู้สึกสงสัย
หลังผ่านไปพักหนึ่ง หลี่มู่ก็ถอนหายใจยาว ในที่สุดก็หลุดพ้นจากพลังของแม่ทัพระดับหกแล้ว
ดวงตาของชางมู่เต็มไปด้วยแววชื่นชมมากขึ้น เขาลดพลังลงเล็กน้อย มุมปากยกขึ้น
"มหาวิทยาลัยนักรบขวางเลี่ยของฉัน ไม่ใช่มหาวิทยาลัยนักรบในภูมิภาคฉู่หนาน"
"แต่สิ่งสำคัญคือ ตอนนี้มหาวิทยาลัยนักรบขวางเลี่ยของฉัน อยู่อันดับที่ห้าสิบเจ็ดของประเทศ!"
"และใน่ที่รุ่งเรืองที่สุด เคยติดยี่สิบอันดับแรกด้วยซ้ำ!"
"หัวหน้านักล่าเป็ตำแหน่งพิเศษของมหาวิทยาลัยนักรบขวางเลี่ยของฉัน หัวหน้านักล่าต้องนำทีมล่าออกไปกำจัดสัตว์อสูรในป่า และรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์อสูร"
"ฉันจึงบังเอิญลาดตระเวนมาใกล้เมืองเอส และได้รับข้อมูลของนาย"
"หลี่มู่ ถ้านาย้าเป็นักรบที่แท้จริง ้าเป็นักสู้ที่ผ่านเืและการต่อสู้!"
"มหาวิทยาลัยนักรบขวางเลี่ยของฉันคือตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับนาย!"
"ความก้าวหน้าของนักรบ ไม่ใช่การฝึกฝนอยู่แต่ในห้องปิดตายเท่านั้น"
"มีเพียงการต่อสู้และการสังหารเท่านั้น ที่เป็ยาที่สุดสำหรับการเติบโตของนักรบ!"
"และนายต้องเข้าใจว่าที่มหาวิทยาลัยนักรบขวางเลี่ย ตราบใดที่นายแข็งแกร่งพอ นายจะไม่มีวันขาดแคลนเงินทอง!"
"ยิ่งไปกว่านั้น ฉันสัญญาว่าจะมีาาแห่งนักรบมาสอนนาย!"
"นี่!..."
ในครั้งนี้หลี่มู่รู้สึกหวั่นไหวอย่างแท้จริง
เขาสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจน ถึงเจตจำนงอันแข็งกร้าวและกลิ่นอายแห่งการสังหาร ที่แผ่ออกมาจากร่างกายของชางมู่
นี่คือคุณสมบัติที่จะได้รับการบ่มเพาะก็ต่อเมื่อ ผ่านประสบการณ์ชีวิตและความตายในสนามรบอย่างแท้จริงเท่านั้น
บางทีนักรบอาจควรเป็เช่นนี้!
"มหาวิทยาลัยนักรบขวางเลี่ย!"
"อันดับห้าสิบเจ็ดของประเทศ!!!"
ผู้คนทั้งหมดในห้องรับรองต่างตกตะลึง
ไม่ต้องพูดถึงนักเรียนธรรมดาอย่างต้วนจื่อหาน
แม้แต่เฮ่อฉางเจียง สวี่เหวินไห่ จ้าวกัง หรือแม้กระทั่งโจวป๋อก็ยังควบคุมตัวเองได้ยาก!
นี่คือมหาวิทยาลัยนักรบที่ติดอันดับห้าสิบเจ็ดของประเทศเลยนะ!
'มหาวิทยาลัยนักรบขวางเลี่ยถึงกับมาเชิญหลี่มู่ด้วยงั้นเหรอ?'
ต้วนจื่อหานกัดฟัน
ใบหน้าของเขาแดงก่ำและกำมือแน่น อีกทั้งยังเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ!
มหาวิทยาลัยนักรบขวางเลี่ย อันดับที่ห้าสิบเจ็ด!
นี่คือมหาวิทยาลัยที่เขายากจะเอื้อมถึงได้ในชีวิตนี้
'หรือว่า... หลี่มู่เป็นักรบระดับสามจริง ๆ?'
'ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาแกล้งทำเป็หมูเพื่อจับเสือมาตลอดเหรอ?'
ในใจของเขารู้สึกตกตะลึงและยากที่จะเชื่อ!
แต่… ดูเหมือนว่าจะเป็ไปไม่ได้ที่จะเป็เื่โกหก?
สีหน้าของเขาดูไม่ดีเป็อย่างยิ่ง
ในอดีต เขาเคยดูถูกและมองว่าอีกฝ่ายเป็เพียงตัวละครเล็ก ๆ ที่ไร้ค่าราวกับฝุ่นผง
แต่เพียงพริบตาเดียว อีกฝ่ายกลับกลายเป็อัจฉริยะระดับสูงที่เขาไม่อาจเอื้อมถึงได้!?
เื่นี้จะให้ต้วนจื่อหานยอมรับได้อย่างไร!
แต่แม้แต่นักรบระดับหกก็ยังมาเชิญหลี่มู่ด้วยตัวเอง!
นอกจากเขาเป็ระดับสามจริง ๆ แล้วจะมีความเป็ไปได้อะไรอีก!
ดวงตาของสวีเฉี่ยวหรงเริ่มมีประกายแปลก ๆ อย่างอดไม่ได้
นักรบระดับสามในอายุสิบแปดปี …แข็งแกร่งกว่าต้วนจื่อหานมากเกินไปแล้ว!
"ฉันรู้อยู่แล้ว..."
ดวงตาของเจียงหว่านสั่นไหวเล็กน้อย พร้อมกำมือแน่น
หญิงสาวรู้ว่าตัวเองไม่ได้มองคนผิด!
"มู่จื่อ..."
เฉินหนานยกยิ้มมุมปาก
เขาทราบว่าน้องชายของเขาไม่ธรรมดา
แต่ในขณะเดียวกันก็ตัดสินใจแล้วว่า รอให้คนพวกนี้ไปแล้วจะต้องสอบสวนหลี่มู่ให้ดี!
อีกฝ่ายถึงกับกล้าปิดบังแม้แต่เขา!
"มหาวิทยาลัยนักรบขวางเลี่ย..."
เมื่อรับรู้ถึงพลังของแม่ทัพระดับหก หลี่มู่ก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างแท้จริง
และในสถานการณ์นี้ จ้าวกัง เฮ่อฉางเจียง และสวี่เหวินไห่ต่างไม่กล้าพูดอะไรออกมา
เงื่อนไขของมหาวิทยาลัยนักรบขวางเลี่ยไม่ได้ดีเลิศ แต่ก็ไม่ได้เลวร้าย
ขณะที่หลี่มู่กำลังจะตอบตกลง
เสียงที่ค่อนข้างเ็าก็ดังขึ้น
"มหาวิทยาลัยนักรบขวางเลี่ยช่างยื่นมือมาไกลเกินไปแล้ว"
ชายวัยกลางคนที่อายุราวสามสิบปลาย ๆ สวมแว่นตากรอบทอง และมีท่าทางสุภาพเรียบร้อย เดินเข้ามาในห้องรับรองอย่างไม่รีบร้อน
"หัวหน้าภาคจาง คุณก็มาด้วยเหรอครับ"
โจวป๋อรีบเดินออกไปต้อนรับอย่างนอบน้อม
"หัวหน้าภาคจาง!"
เฮ่อฉางเจียงกับสวี่เหวินไห่ก็รีบก้าวเข้ามาข้างหน้าทันที
"หัวหน้าภาคจาง?"
จ้าวกังใเล็กน้อย แล้วดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
เขารีบก้าวเข้าไปทักทายเช่นกัน "หัวหน้าภาคจาง"
จางเชียนสวิ่นพยักหน้าทักทายทุกคนด้วยรอยยิ้ม แล้วก้าวไปหยุดตรงหน้าชางมู่ และพูดพร้อมรอยยิ้มว่า
"มือของมหาวิทยาลัยนักรบขวางเลี่ยยาวเกินไปหน่อยแล้ว"
"คุณคือ?"
ชางมู่หรี่ตาลง สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้นมา
แม้จะไม่รู้จัก แต่เขาก็รู้สึกได้อย่างรวดเร็วถึงความไม่ธรรมดาของคนตรงหน้า
กลิ่นอายของเขาแผ่ซ่านออกมาในทันที แรงกดดันอันน่าเกรงขามของชางมู่ไม่ได้แผ่ขยายออกไป แต่กลับรวมตัวเป็รูปธรรมและพุ่งตรงไปยังหัวหน้าภาคจาง
พลังนั้นดุดันราวกับสัตว์ร้ายในยุคโบราณ มันเต็มไปด้วยจิตสังหารและความมุ่งมั่นในการต่อสู้
แม้จะรวมตัวเป็รูปธรรมแล้ว แต่เพียงกลิ่นอายที่แผ่ออกมาเพียงไม่กี่สาย
ก็ทำให้ผู้คนในห้องรับรองไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ
ในขณะเดียวกัน จางเชียนสวิ่นยังคงมีสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
พลังอีกสายหนึ่งแผ่กระจายออกมาเช่นกัน
มันคือพลังที่ลึกล้ำเหมือนห้วงลึกและมหาสมุทร
เป็พลังอันยิ่งใหญ่และลึกล้ำจนไม่อาจหยั่งถึง
เพียงชั่วพริบตาก็ปะทะกับพลังอันดุดันของชางมู่อย่างสูสี
สีหน้าของชางมู่เคร่งเครียดขึ้นมา
ส่วนจางเชียนสวิ่นยังคงมีสีหน้าปกติ
เขาดันแว่นตาของตนเองเล็กน้อย แล้วส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับหลี่มู่
"ฉันคือจางเชียนสวิ่น หัวหน้าภาควิชาการต่อสู้ของมหาวิทยาลัยนักรบฉู่หนาน"
4K
