ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]

          “กระหม่อมหลี่ลั่วถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” หลี่ลั่วค่อยๆ คุกเข่าลง ด้วยเพราะอายุยังน้อยบวกกับรูปร่างเล็ก กิริยาคุกเข่านั้นจึงทำได้ไม่ไหลลื่นเท่ากับผู้ใหญ่ ยิ่งทำให้แลดูน่ารักขึ้นอีกหลายส่วน

          ครั้งที่แล้วที่หลี่ลั่วเข้าวังหลวงคือเมื่อสิบวันก่อน จ้าวหนิงฮ่องเต้ได้ลืมเรื่องของเขาไปเสียสิ้น ไม่คิดว่าวันนี้เขาจะเข้าวัง

          “ลั่วเอ๋อร์รีบลุกขึ้น มาให้เจิ้นดูหน่อยเถิด อยู่ในเมืองหลวงคุ้นเคยดีหรือไม่?” จ้าวหนิงฮ่องเต้ตรัสถามด้วยรอยยิ้ม

          กิริยาผ่อนคลายและอ่อนโยนของจ้าวหนิงฮ่องเต้ทำให้พระโอรสทั้งสี่ที่นั่งอยู่ในห้องทรงพระอักษรรู้สึกคาดไม่ถึงเล็กน้อย จ้าวหนิงฮ่องเต้ในวัยเยาว์นั้นพูดน้อยและเงียบขรึม มีเพียงเมื่อเขาอยู่กับไท่จื่อเยี่ยนผู้เป็นพระเชษฐาเท่านั้นที่เขาจะยินยอมพูดมากขึ้นสักสองสามประโยค ต่อมาได้ไปเข้าร่วมกับกองทัพที่ซีเป่ย วันเวลาที่ต้องใช้ไปกับในสนามรบที่เต็มไปด้วยการนองเลือด ทำให้กลิ่นอายสังหารในตัวเขานั้นเข้มข้นดุดันนัก ที่จริงแล้วยังยิ่งทำให้แข็งแกร่งมากขึ้นอีกด้วย มีเพียงหลังจากขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้หลายปีมานี้ที่กลิ่นอายสังหารในตัวของเขาจึงค่อยๆ เบาบางลง แต่โดยแท้จริงแล้วตัวเจ้าหนิงฮ่องเต้เองมิใช่คนที่อยู่ด้วยได้ง่ายดายนัก ต่อให้อยู่ต่อหน้าบุตรชายของตนเอง เขาก็จะวางตัวสงบนิ่งอยู่เสมอ มีเพียงกู้จวิ้นเฉิน บุตรชายเพียงคนเดียวของไท่จื่อเยี่ยนที่เขาจะอ่อนโยนด้วย

          หลี่ลั่วลุกขึ้นยืน ใช้มือตบๆ ลงไปบนกางเกงและหัวเข่าของตน จากนั้นจึงยิ้มหวาน “กระหม่อมมีความเป็นอยู่ดีมากพ่ะย่ะค่ะ มารดา พี่ชาย และยังมีพี่สาวต่างก็ดีกับกระหม่อมยิ่งนัก ญาติผู้ใหญ่ในครอบครัวหลายท่านก็มอบของขวัญให้กระหม่อมมากมาย มีเพียงการตื่นมาคารวะยามเช้าที่กระหม่อมไม่ชอบ ดังนั้นจึงแอบๆ ไม่ไปแล้ว แต่ท่านย่ามีเมตตามาก มิได้กล่าวตำหนิกระหม่อมแต่อย่างใดพ่ะย่ะค่ะ”

          ตั้งแต่โบราณกาลมาจนถึงปัจจุบัน ผู้ที่คุกเข่าเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้แล้วลุกขึ้นมาตบกางเกงนวดหัวเข่าเห็นทีจะมีเพียงเจ้าเด็กน้อยคนนี้ผู้เดียวเท่านั้น แต่อาจจะเป็นเพราะด้วยความที่เขาอายุยังน้อย ผิวพรรณขาวผ่อง หน้าตางดงามน่ารัก จึงไม่ได้ทำให้ผู้อื่นรู้สึกว่าเขาไร้มารยาท

          โดยเฉพาะอย่างยิ่งขณะที่เขาพูดว่าแอบๆ ไม่ไปคารวะยามเช้าแล้วนั้น พระโอรสทั้งสี่ที่อยู่ในที่นี้ต่างก็มีความคิดเหมือนกัน คิดถึงพวกเขาเมื่อครั้งยังเยาว์ก็ได้รับความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสจากการต้องตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อไปคารวะยามเช้าเช่นกัน เด็กน้อยย่อมชอบที่จะนอนตื่นสาย

          “ช่างเป็นเจ้าปีศาจน้อยจริงๆ ยังดีที่ท่านย่าของเจ้าไม่ติดใจอันใด” จ้าวหนิงฮ่องเต้ถูกคำพูดของเด็กน้อยทำให้หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

          หลี่ลั่วหัวเราะอย่างน่ารัก “ท่านย่าสุขภาพไม่ค่อยดีพ่ะย่ะค่ะ มาพักรักษาตัวอยู่ที่จวนโหวอยู่ถึงห้าปีแล้วก็ยังไม่ดีขึ้น ดังนั้นจึงต้องพักผ่อน การคารวะยามเช้าทำให้สุขภาพของนางยิ่งแย่ลงพ่ะย่ะค่ะ”

          “โอ๊ะ เจ้าพูดได้อย่างมีเหตุมีผล” จ้าวหนิงฮ่องเต้ทรงเลิกพระขนง “เช่นนั้นวันนี้เจ้าเข้าวังมาหาเจิ้นมีเรื่องอันใดอีกเล่า? เงินที่เจิ้นให้เจ้าไปเจ้าผลาญหมดแล้วหรือไร?”

          พระโอรสทั้งสี่ที่อยู่ในที่นี้ได้ยินคำพูดของจ้าวหนิงฮ่องเต้แล้วต่างก็ตกตะลึงอีกครั้ง

          “หามิได้พ่ะย่ะค่ะ” หลี่ลั่วทำปากยู่จากนั้นจึงอธิบาย “หม่อมฉันใช้ไปเพียงสามพันห้าร้อยตำลึงพ่ะย่ะค่ะ”

          “สามพันห้าร้อยตำลึงรึ? เด็กอายุห้าขวบเช่นเจ้าใช้เงินสามพันห้าร้อยตำลึงซื้อสิ่งของอันใดกัน?” จ้าวหนิงฮ่องเต้ประหลาดใจยิ่งนัก สภาพครอบครัวของมารดาอุปถัมภ์ของเด็กคนนี้เขาย่อมรู้ดี รายงานของหลี่จงหมิงเขียนเอาไว้อย่างละเอียด ครอบครัวที่ยากจนเช่นนั้นสามารถอบรบเลี้ยงดูเด็กที่ใช้จ่ายเงินสุรุ่ยสุร่ายได้ถึงเพียงนี้เทียวหรือ?

          “กระหม่อมซื้อหมู่บ้านและที่นาพ่ะย่ะค่ะ” หลี่ลั่วตอบ “ซื้อหมู่บ้านหนึ่งพันแปดร้อยตำลึง ซื้อที่นาหนึ่งร้อยห้าสิบหมู่พ่ะย่ะค่ะ”

          “เจ้าซื้อหมู่บ้านและที่นาเพื่อทำการอันใด?” ไฉนเขาจึงไม่เข้าใจความคิดของเด็กห้าขวบคนนี้เลยแม้แต่น้อย หรือว่าเขาแก่แล้ว?

          หลี่ลั่วยิ้มอย่างอ่อนหวาน “กระหม่อมอยากปลูกผลไม้ ปลูกผลไม้ที่กินได้ไม่หมดพ่ะย่ะค่ะ”

          “มารดาใหญ่ของเจ้าไม่สนใจใยดีเจ้าเลยหรือ?” จ้าวหนิงฮ่องเต้คิดว่าหลี่หยางซื่อนั้นปล่อยให้เด็กอายุห้าขวบก่อเรื่องเลอะเทอะ ไม่คิดจะสนใจดูแลเขาบ้างหรือไร?

          “มารดากล่าวว่าแม้กระหม่อมจะยังเด็ก ทว่ากระหม่อมคือเจ้าของจวนโหว ดังนั้นไม่ว่ากระหม่อมจะทำอันใด ขอเพียงแต่ไม่ใช่เรื่องอันตรายร้ายแรงสะเทือนฟ้าสะเทือนดินอันใด นางล้วนไม่เข้ามายุ่งกับกระหม่อม คนเรานั้นต้องผ่านประสบการณ์ จึงจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ได้ และเพื่อเป็นการเรียนรู้จากบทเรียนพ่ะย่ะค่ะ “หลี่ลั่วทูลตอบอย่างจริงจัง

          ท่าทางของเด็กน้อยที่พูดจาอย่างจริงจังและตั้งใจนั้นน่ารักยิ่งนัก “เช่นนั้นวันนี้เข้าวังมาหาเจิ้นมีเรื่องอันใดเล่า?”

          “กระหม่อมมาถวายสิ่งของให้แก่ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” หลี่ลั่วพูดแล้วก็หันไปที่ประตูพลางเรียก “ฉางเฉิง นำของถวายเข้ามาเถิด”

          “เอาของมาให้เจิ้นรึ?” สายพระเนตรของจ้าวหนิงฮ่องเต้เต็มไปด้วยความฉงน ทว่ารอยยิ้มบนพระพักตร์นั้นกลับชัดเจนยิ่ง “เจ้านำสิ่งอันใดมาให้เจิ้นกัน?”