บทที่13
ถึงเป้าหมาย
“ ญาติอย่างงั้นหรอ? ” เดย์ถาม
“ ใช่แล้วญาติแม้จะไม่ถูกพันทางสายเืก็เถอะแต่ว่าบ้านของฉันอยู่ใกล้ๆบ้านของคุณคินั้แ่ยังเด็ก”
“ ในตอนนั้นสนิทกันมากกระทั่งตอนโตขึ้นมาก็ยังสนิทกันอยู่ฉันนะไม่มีพ่อแม่อยู่กับคุณยาย ”
“ อยู่กับคุณยายมาั้แ่ยังเด็กเเล้วก็มีคุณคินที่เป็คนข้างบ้านคอยดูแลเขาเป็คนเดียวที่คอยดูแลและเอาใจใส่ฉันกับคุณยาย ”
“ เพราะแบบนั้นเลยเหมือนกับคนภายในครอบครัวไปแล้วในตอนนั้นที่คุณยายของฉันจากไปก็มีเพียงแค่คุณคินที่ยังคงอยู่ข้างฉัน ”
“ ในตอนที่ฉันเข้ามหาลัยได้ก็มีแค่คุณคิ้มที่คอยดีใจกับฉัน ”
“ เพราะแบบนั้นเขาเป็ยิ่งกว่าญาติเขาเป็คนภายในครอบครัวถ้าจะให้เปรียบเทียบเขาก็เป็เหมือนกับพ่อของฉัน ” คิวกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกภายในใจของตนเอง
แววตาของเขาที่แสดงออกมามันเป็ตัวบ่งบอกให้เห็นอย่างชัดเจนว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกหก
เดย์หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้นจึงรู้ได้ในทันทีและเข้าใจในความรู้สึกของอีกฝ่ายว่าเหตุใดเขาถึงดูเป็ห่วงคุณคินขนาดนั้น
ที่จะมีคนสักคนที่ตนเองนับถือเปรียบเสมือนกับพ่อของตนเองได้แน่นอนว่าย่อมไม่ใช่เื่ง่ายง่าย
คิวในขณะพูดถึงเื่ภายในอดีตเขาก็กัดฟันแน่นแล้วก็พูดขึ้นมาด้วยแววตาที่แน่วแน่ “ ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่ปล่อยให้คุณคินตายอย่างแน่นอน”
เดย์หลังจากที่เห็นความแน่วแน่นั้นยิ้มเล็กน้อย “ ถ้าแบบนั้นก็ไปกันเถอะ”
….
หลังจากที่หยุดพักตรงนั้นเสร็จก็ได้เดินทางต่ออีกประมาณหนึ่งชั่วโมงพวกเขาก็เดินทางไปถึงเป้าหมายของตนเอง
หลังจากที่เดินทางติดต่อกันมาทั้งคืนในที่สุดก็เดินทางมาถึงสักที
บริเวณใจกลางป่าขนาดใหญ่ต้นไม้ที่มันสูงมากกว่ายี่สิบเมตรล้อมรอบบริเวณลำต้นของต้นไม้พวกนี้มีความใหญ่โตเป็อย่างมาก
เดย์และคิวได้เดินทางมาถึงบริเวณใจกลางป่าแห่งนี้แต่เมื่อเดินทางมาถึงสิ่งที่พวกเขาพบเห็นก็คือบริเวณด้านหน้ามันเป็เหมือนกับซากโบราณสถานขนาดใหญ่ที่มันพังพินาศลงมา
โดยในตอนนี้สถานที่ด้านหน้ามันพังเสียหายจนไม่เหลือรูปลักษณ์เดิมแล้ว
พื้นที่บริเวณรอบๆมีรัศมีร่วมหนึ่งกิโลเมตรนั่นคือความใหญ่ของสถานที่แห่งนี้
เดย์หลังจากที่เดินทางมาถึงเขายืนอยู่บริเวณบนโขดหินขนาดใหญ่พร้อมกับคิว
ทั้งสองใช้ดวงตามองตรงไปด้านหน้ามองไปที่เป้าหมายของตนเองที่ตั้งอยู่
เดย์ถามขึ้นมาหลังจากที่มองเห็นพื้นที่บริเวณด้านหน้า “ สถานที่แห่งนี้อย่างงั้นเหรอที่พวกนายเจอพวกยาล้างสถานะผิดปกติ”
คิวพยักหน้าตอบรับกลับไปแล้วก็เริ่มเล่าเื่เกี่ยวกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ให้ฟัง “ สถานที่แห่งนี้แหละที่พวกฉันพบเจอ”
“ ในตอนนั้นเดินทางมาเข้ามาสำรวจภายในสถานที่แห่งนี้พวกเราเดินทางเข้าไปลึกประมาณหนึ่งเข้าไปสำรวจบริเวณด้านใน ”
“ หลังจากที่เดินเข้าไปสำรวจด้านในพบเจอกับฝูงมอนสเตอร์ขนาดั์พวกเราสามารถเอาชนะมันได้หลังจากที่สามารถเอาชนะมันได้ก็ไปพบเจอแท่นหินอันหนึ่งที่มันมีขวดบางอย่างตั้งเอาไว้”
“ โดยขวดนั้นมันเป็ขวดที่มีน้ำอย่าปริศนาอยู่ภายในนั้น ”
“ มาร์คหลังจากที่เขาได้ลองวิเคราะห์ด้วยสกิลของเขาก็ทำให้รู้ว่ามันเป็โพชั่นที่สามารถใช้ในการลบล้างสถานะผิดปกติได้”
เดย์หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นหันไปมองเล็กน้อยแล้วถามขึ้น “ มาร์คคุณมาร์คเขามีสกิลแบบไหนเหรอเห็นนายพูดออกมาั้แ่เมื่อกี้แล้ว ”
“ สกิลของเขาเหรอพูดยังไงดีล่ะ สกิลของเขาก็คือแพทย์ ”
“ มีทักษะพิเศษในการใช้มองาแก็เลยสามารถวิเคราะห์ได้เขาสามารถมองเห็นและก็พิเคราะห์พวกอุปกรณ์อย่างเช่นพวกโพชั่นหรือว่าพวกยารักษาได้ว่ามีคุณสมบัติแบบไหน”
เดย์หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไขข้อข้องใจของตนเองแล้ว
ในตอนแรกรู้สึกสงสัยว่าคนผู้นั้นมีสกิลอะไรกันแน่ตอนนี้ก็ได้ล่วงรู้สักที
เดย์แสดงใบหน้าจริงจังแล้วก็คิดภายในใจ “ ไม่คิดเลยว่าสายสนับสนุนจะมีสกิลอย่างพวกแพทย์ด้วยและยังมีสกิลวิเคราะห์พวกของการรักษาอีก ”
“ ถ้าระบบพวกนี้แหละสกิลออกแบบมาในรูปแบบคล้ายคลึงกับเกมมันคงจะกลายเป็เกมที่มีความสมจริงเป็อย่างมาก”
เดย์คิดภายในใจของตนเอง
หลังจากที่ก้มหน้าคิดมาสักพักเขาตัดสินใจหันใบหน้าของตนเองไปหาคิวอีกครั้งแล้วก็ถามขึ้น “ แล้วหลังจากที่เดินทางมาสำรวจแล้วล่ะพบเจอพวกนั้นแล้วก็เดินทางออกมาเลยอย่างงั้นหรอ”
“ ก็ใช่อันที่จริงแล้วการที่พวกเราเดินทางออกมาก็เป็เพราะว่าไปเจอมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งอยู่ภายในนั้นด้วยโทมัสมองเห็นถึงความเสียเปรียบเลยสั่งการให้ถอยออกจากจุดนั้น ”
เดย์ถามต่อทันที “ ช่วยบอกหน่อยได้หรือเปล่ามอนส์เตอร์ที่พบเจอภายในนั้นเเล้วก็มอเตอร์บริเวณรอบๆนี้มีอะไรบ้าง ”
เขามองเห็นว่าข้อมูลเองก็เป็สิ่งสำคัญอย่างไรก็จำเป็จะต้องใช้ข้อมูลในการอ้างอิง
พวกเขามีเพียงแค่สองคนไม่รู้ว่าภายในนั้นมีมอนเตอร์มากขนาดไหนบางทีอาจจะเป็อันตรายถึงชีวิตเลยจำเป็จะต้องมีข้อมูลเอาไว้เพื่อเอาตัวรอด
“ ถ้าถามว่าภายในนั้นมีมอนสเตอร์แบบไหนบ้างอย่างนั้นเหรอเท่าที่จำได้มอนสเตอร์ที่อยู่ภายในนั้นส่วนใหญ่เป็ประเภทแมงมุมพวกมันมีร่างกายที่แข็งมีขนาดที่ใหญ่กว่าแมงมุมธรรมดาทั่วไป ”
“ ลูกธนูธรรมดาแบบนั้นคงจะไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้ ” คิววิเคราะห์ออกมาตามประสบการณ์ของตนเองที่ตนเองพบเจอมา
เดย์แสดงใบหน้าจริงจัง
“ สัตว์อสูรประเภทแมงมุมพวกมันน่าจะเป็สัตว์อสูรหรือเป็พวกมอนสเตอร์ที่สามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วการที่เข้าไปอยู่ภายในสถานที่แห่งนั้นที่เป็พื้นที่แคบคงจะเป็ปัญหา ”
“ อันตรายเป็อย่างมากถ้าเข้าไปอยู่ภายในพื้นที่แคบในขณะที่อีกฝ่ายสามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วแล้วก็ชำนาญพื้นที่” เดย์แสดงความคิดภายในใจอย่างจริงจัง
ไม่ว่าอย่างไรในตอนนี้มองถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและมองถึงภาพรวมการที่เข้าไปภายในนั้นปะทะกับพวกมอนสเตอร์มันก็เป็เื่ที่เสี่ยงเกินไป
โดยเฉพาะมอนสเตอร์ที่ชำนาญเส้นทางและก็ชำนาญพื้นที่พวกมันจะมีพลังเพิ่มมากขึ้น
คิวหลังจากที่อธิบายข้อมูลทุกอย่างเสร็จเขาแสดงใบหน้าจริงจังแล้วก็พูดขึ้นมา “ ในเมื่อรู้ทุกอย่างแล้วพวกเราก็ไปกันเถอะตอนนี้คุณคิมกำลังรออยู่ยิ่งเร็วเท่าไรยิ่งดี ”
มันตั้งท่าจะะโลงไปแล้วก็จะมุ่งตรงเข้าไปภายในซากปรักหักพังด้านหน้าทันที
แต่ในขณะที่มันกำลังจะเดินไปเดย์ยื่นมือของตนเองไปคว้าจับคนผู้นั้นเอาไว้แล้วก็พูดขึ้น “ ใจเย็นๆก่อน”
“ มีอะไรอีก? ”
“ นายกำลังรีบร้อนเกินไปตอนนี้พวกเรามีเพียงแค่สองคนเข้าไปภายในสถานที่แห่งนั้นมีแต่เสียเปรียบ ”
“ พวกมันมีจำนวนมากกว่าแถมยังชำนาญพื้นที่และพวกแมงมุมก็เคลื่อนไหวรวดเร็วพวกเราเข้าไปแบบนี้มีแต่ตายกับตาย ”
“ แล้วจะให้ทำยังไงนายจะบอกให้พวกเราถอยกลับอย่างงั้นเหรอ!!! ”
เดย์ส่ายใบหน้าของตนเองไปมาแล้วก็พูดขึ้น “ แน่นอนว่าพวกเราจะไม่ถอยกลับอย่างแน่นอน”
“ แต่ว่าพวกเราจะใช้แผนการพวกเราจะเข้าไปด้านในโดยใช้สมอง ”
“ อย่างน้อยก็ทำให้ภารกิจในครั้งนี้สำเร็จให้ได้มากที่สุดอย่าเอาชีวิตของตนเองไปทิ้งนายบอกเองไม่ใช่หรอว่าคุณคินกำลังรออยู่ ”
“ เอาแต่ใจร้อนแล้วก็รีบพุ่งเข้าไปแบบนั้นถ้าตายคุณคินก็จะตายด้วย ” เดย์พูดเตือนสติอีกฝ่ายที่ตอนนี้กำลังแสดงท่าทางรีบร้อน
คิวแม้ว่าจะไม่ชอบใจนักแต่คำพูดที่พูดออกมาล้วนแล้วเป็เื่จริง
มันขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันแล้วก็พูดขึ้น “ ถ้าแบบนั้นก็พูดมาว่ามีแผนการอะไร ”
เดย์ใช้ดวงตาของตนเองกวาดมองดูบริเวณรอบๆแล้วก็พูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ พื้นที่บริเวณรอบๆมีพวกมอนสเตอร์ประเภทอื่นอยู่ใช่รึเปล่า”
“ ใช่!!! แล้วทำไม? ”
” พวกเราจะใช้มันให้เป็ประโยชน์ ”
จบบท
73
![[New Life] อิสระของชีวิต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574670037_23909837.webp)
