ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ

???? ~ อีบุ๊คมาแล้วค่า ~ ????

สั่งซื้อ E-Book พิมพ์ : ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ

‼ ราคาโปรโมชั่น 89฿ (Apple 109 บาท) !!

!! หมดโปรปรับเป็๞ 129฿ (Apple 149 บาท) ทันที ‼

ระยะเวลาโปรโมชัน : 27 มิ.ย. 2568 - 04 ก.ค. 2568 (หมดเวลา 23:59 น.)

# IOS แนะนำให้ซื้อผ่านเว็บซาฟารีนะคะจะได้ราคา Android ค่ะ #

ปล. อ่านจบแล้วอย่าลืม กดหัวใจ และ พิมพ์รีวิว ให้หยกด้วยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

มีทั้งหมด 33 บท + ตอนพิเศษ 3 ตอนค่ะ

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 9

เช้าวันต่อมา

ฉันเดินเข้ามาในตึกคณะด้วยอาการสะลึมสะลือเต็มที่ เพราะเมื่อคืน...กว่าฉันจะข่มตาหลับลงได้ มันก็ปาไปเกือบตีสอง! แถมยังเป็๲เพราะเ๱ื่๵๹ไร้สาระสุด ๆ อย่างข้อความสุดท้ายของธีร์ที่ยังติดอยู่ในหัว

“โอ๊ย! ทำไมฉันต้องคิดมากกับเ๹ื่๪๫แค่นี้ด้วยวะ!?” ฉันบ่นกับตัวเองขณะก้าวขึ้นบันไดไปยังห้องเรียน

“เมื่อคืนแกนอนไม่พอเหรอ?” พิมที่เดินข้าง ๆ หันมามองฉันอย่างจับผิด

“อือ...” ฉันครางในลำคอ หาววอดไปหนึ่งรอบเต็ม ๆ

“เอาจริงดิ?” พิมหัวเราะเบา ๆ “ไม่ได้นั่งคิดอะไรอยู่หรอกใช่ไหม?”

ฉันสะดุ้งทันที “คิดบ้าอะไร!? เปล่าสักหน่อย!”

“แน่ใจ?”

“แน่!!!”

“อื้มมม~ งั้นก็แล้วไป” พิมลากเสียงยาว แต่ฉันรู้เลยว่าเธอไม่ได้เชื่อฉันเลยสักนิด

ฉันกลอกตาแล้วเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะ พลางหยิบชีทเรียนออกมาเตรียมตัวสำหรับคาบเช้า วันนี้เราจะเริ่มโปรเจกต์ใหม่กันแล้ว และหวังว่าฉันจะไม่ต้องเจอเ๹ื่๪๫ปวดหัวแบบครั้งที่แล้วอีก...

แต่ความหวังของฉันพังทลายลงทันที เมื่อเสียงอาจารย์ประกาศรายชื่อกลุ่ม

"สำหรับโปรเจกต์ใหม่นี้ พวกเธอจะต้องจับกลุ่มกับคณะวิศวกรรมศาสตร์อีกครั้งนะครับ"

ทั้งห้องส่งเสียงอื้ออึงทันที หลายคนดูตื่นเต้นที่ได้ร่วมงานกับเด็กวิศวะอีกครั้ง แต่สำหรับฉัน...

“เฮ้ออออออ” ฉันฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ถอนหายใจยาวแทบหมดปอด

“แกเป็๲อะไรของแกอีก?” พิมหัวเราะขำ ๆ

“ฉันแค่รู้สึก...มีลางสังหรณ์แปลก ๆ” ฉันพึมพำเสียงอู้อี้

และลางสังหรณ์ของฉันก็เป็๲จริง เมื่ออาจารย์ประกาศรายชื่อกลุ่ม

"กลุ่มที่สาม...พิมพ์ณดา อริสรา ธีรภัทร ภัทรพล"

ฉันเงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ อย่างหมดอาลัยตายอยาก...

“ฉันรู้แล้วว่าลางสังหรณ์ฉันแม่นแค่ไหน”

พิมขำจนตัวสั่น “แกไม่ดีใจเหรอที่ได้อยู่กลุ่มเดิม?”

“ดีใจบ้านแกสิพิม!!!” ฉันแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว นี่ฉันหนีธีร์ไม่ได้จริง ๆ ใช่ไหม!?

ขณะที่ฉันกำลังพยายามทำใจให้ยอมรับความจริง ประตูห้องเรียนก็ถูกผลักเข้ามา พร้อมกับคนที่ฉันเพิ่งสบถถึงไปเมื่อกี้

“ดีใจที่ได้อยู่กลุ่มเดียวกันอีกนะ” เสียงธีร์ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ ฉันกัดฟันกรอด กำมือแน่นจนแทบหัก

“ธีร์...ฉันจะตีนายจริง ๆ แล้วนะ!!!”

๰่๥๹บ่าย

ลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์

ฉัน พิม ธีร์ และภัทรมานั่งรวมตัวกันที่ลานเกียร์ เพื่อคุยรายละเอียดโปรเจกต์ใหม่ที่จะต้องทำร่วมกัน คราวนี้เป็๲โปรเจกต์เกี่ยวกับ การออกแบบสื่อประชาสัมพันธ์สำหรับโครงการก่อสร้างจริงของคณะวิศวะ

“แปลว่าคราวนี้พวกเราจะต้องทำพวกโปสเตอร์ วิดีโอโปรโมต หรือแอนิเมชันที่เกี่ยวกับโครงการก่อสร้างสินะ” พิมพูดขณะเปิดชีทโครงการดู

“ใช่ และดูเหมือนว่าเราจะต้องนำเสนอให้คณะกรรมการดูด้วย” ภัทรเสริม

ฉันพยักหน้า “โอเค งั้นพวกเราต้องเริ่มแบ่งงานกันแล้วล่ะ”

“เอางี้ ข้ากับภัทรจะดูเ๱ื่๵๹ข้อมูลของโครงการให้ ส่วนพวกเธอก็คิดคอนเซปต์กับสื่อที่ต้องทำ” ธีร์เสนอ

“ได้เลย” ฉันพยักหน้า ก่อนจะจดรายละเอียดลงสมุดจด

“ว่าแต่...” พิมเอียงคอเล็กน้อย “เราจะประชุมกันอีกทีวันไหนดี?”

“พรุ่งนี้เย็น ๆ ดีไหม?” ภัทรเสนอ “จะได้เริ่มร่างไอเดียกันเร็วขึ้น”

“โอเค ฉันไม่มีปัญหา” ฉันพยักหน้า “ธีร์ล่ะ?”

“ตามนั้น” หมอนั่นยักไหล่ “แต่ถ้าเธออยากเจอข้าก่อนพรุ่งนี้ก็ไม่ว่าหรอกนะ”

ฉันหันไปจ้องหน้ามันทันที “ฝันไปเถอะ!”

ธีร์หัวเราะเบา ๆ ขณะที่พิมกับภัทรก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา

กลางคืน

หอพักหญิง

หลังจากประชุมเสร็จ ฉันกลับมาที่หอแล้วนั่งจัดระเบียบไอเดียเกี่ยวกับโปรเจกต์ในสมุดจด แต่ไม่นานฉันก็เริ่มเบื่อ เลยหยิบมือถือขึ้นมาเลื่อนดูโซเชียลเพลิน ๆ

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา ฉันกดเข้าไปดู แล้วก็พบว่าเป็๞ข้อความจาก...

[ธีร์ Send...]

✉ : ทำอะไรอยู่?

ฉันเลิกคิ้ว ไอ้หมอนี่ไลน์มาทำไมอีก?

[ซีน Send...]

✉ : เกี่ยวอะไรกับนาย?

[ธีร์ Send...]

✉ : ก็แค่ถามเฉย ๆ

[ซีน Send...]

✉ : ไม่มีอะไรทำเหรอ?

[ธีร์ Send...]

✉ : เปล่า แค่เห็นว่าเธอออนอยู่ เลยแวะมาทัก

ฉันหรี่ตา ไอ้เหตุผลบ้าอะไรวะเนี่ย?

[ซีน Send...]

✉ : ฉันจะนอนแล้ว ถ้าไม่มีอะไรสำคัญก็อย่ากวน!

ฉันกะจะปิดแชต แต่ว่า...

[ธีร์ Send...]

✉ : ฝันดีนะซีน

ฉันชะงักไปนิดหน่อย...ก่อนจะเม้มปากแน่น แล้วพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

[ซีน Send...]

✉ : ไม่ต้องมาพูดฝันดียะ!

[ธีร์ Send...]

✉ : ทำไม...เขินเหรอ?

[ซีน Send...]

✉ : ไปตายซะธีร์!!!

ฉันโยนโทรศัพท์ลงข้างตัว แล้วซุกหน้าลงกับหมอนแรง ๆ

บ้าเอ๊ย!!! ทำไมฉันต้องรู้สึกร้อน ๆ ขึ้นมาอีกแล้วด้วยวะ!?

ฉันซุกหน้ากับหมอนแน่น พยายามบอกตัวเองว่าอย่าสนใจข้อความบ้า ๆ ของธีร์ แต่ไม่ว่าจะทำยังไง สมองเ๽้ากรรมก็ดันเล่นซ้ำแต่ประโยคสุดท้ายนั่นไม่หยุด

'ทำไม...เขินเหรอ?'

เขิน? ฉันเนี่ยนะ? ไม่มีทาง!!!

ฉันเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบา ๆ หวังจะไล่ความรู้สึกแปลก ๆ ออกไป แต่ยิ่งพยายามไม่คิด...มันก็ยิ่งคิด!

"โอ๊ย! พอได้แล้ว!" ฉันพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจกระชากผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง พยายามข่มตานอน

ฉันต้องเลิกใส่ใจหมอนั่นได้แล้ว!

วันต่อมา

คณะภาพยนตร์และสื่อดิจิทัล

แม้ว่าฉันจะพยายามไม่สนใจธีร์ แต่ดูเหมือนเ๯้าตัวจะไม่คิดจะให้ฉันมีชีวิตสงบสุขเลยสักวันเดียว

"เฮ้ ซีน!" ฉันสะดุ้งเฮือก กำลังเดินเข้าห้องเรียนดี ๆ อยู่แท้ ๆ จู่ ๆ หมอนั่นก็โผล่มาจากไหนไม่รู้แล้วมาตบไหล่ฉันอย่างแรง!

"ธีร์! นี่นายจะมาไม้ไหนอีก!?" ฉันหันไปแยกเขี้ยวใส่

"ก็แค่มาทักทายเพื่อนร่วมกลุ่มเฉย ๆ" ธีร์ยักคิ้ว ก่อนจะยื่นแก้วกาแฟมาให้ฉัน "เอ้านี่"

ฉันมองแก้วกาแฟในมือเขาด้วยความสงสัย "อะไร?"

"กาแฟไง ไม่เห็นเหรอ?" ธีร์พูดหน้าตาเฉย "เห็นเธอดูสะลึมสะลือเมื่อวาน เลยซื้อมาให้"

ฉันกระพริบตาปริบ ๆ ไม่ค่อยอยากเชื่อหูตัวเองนัก "นายเนี่ยนะซื้อกาแฟมาให้ฉัน?"

"อืม ก็ใช่ไง"

"มีพิษหรือเปล่า?" ฉันหรี่ตามองอย่างจับผิด

ธีร์หลุดหัวเราะ "เธอคิดว่าข้าจะวางยาหรือไง?"

"ไม่แน่" ฉันกอดอกมองเขา "นายมันเ๯้าเล่ห์จะตาย"

"หึหึ" ธีร์ยิ้มกวน ๆ ก่อนจะยื่นกาแฟมาใกล้กว่าเดิม "สรุปเธอจะกินหรือไม่กิน?"

ฉันลังเลไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถอนหายใจแล้วรับมาอย่างเสียไม่ได้ "ก็ได้...ขอบใจแล้วกัน"

"โอ๊ะ? ได้ยินคำว่าขอบใจออกมาจากปากเธอด้วยแฮะ หรือว่าวันนี้ฝนจะตกวะ?"

"อยากโดนเทกลับไปหรือไง?" ฉันทำท่าจะโยนแก้วกาแฟคืนใส่เขา

ธีร์หัวเราะเสียงดัง "ไม่เอาสิ เธอเพิ่งจะได้กาแฟมาเองนะ"

ฉันเบ้ปาก ก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องเรียน ปล่อยให้ธีร์ยืนอมยิ้มอยู่ตรงนั้น

แต่ขณะที่ฉันกำลังจะเปิดประตูห้อง ฉันก็เผลอเหลือบตามองแก้วกาแฟในมือ...แล้วริมฝีปากตัวเองก็ดันยกยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

** สปอยล์บทต่อไป **

"อะไรของนายอีกล่ะ?"

"เปล่า...แค่คิดว่าเธอน่ารักขึ้นเวลาเถียงข้าน่ะ"

โอ๊ยยยยยย!!! ถ้าอยากรู้ว่าชีซีนจะไปต่อยังไง? จะตอบว่าอะไร? แล้วคุณพี่ธีร์จะรุกต่อเบอร์ไหน? กดซื้อ eBook ด่วนนนนน!

~ หลังจากนี้จะหยุดอัปนิยาย 7 วันนะคะ เจอกันอีกทีวันที่ 04 ก.ค. 2568 ค่ะ ~

[ใครรอไม่ไหวจัด eBook ก่อนได้เลย!]