บทที่11
กลับลงสู่าอีกครั้ง
ท้องนภานั้นยังคงถูกปกคลุมไปด้วยม่านเมฆสีดำจันทรายังคงสว่างไสวอยู่บนท้องนภายามนี้ดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้นมาทดแทนที่ มันเลยทำให้บรรยากาศบริเวณรอบๆยังคงปกคลุมไปด้วยไอเย็นยามราตรี
ทหารมากมายยืนเรียงรายกันอย่างเป็ระเบียบกองทัพขนาดใหญ่กำลังถูกจัดเตรียมขึ้นมาเพื่อที่จะทำการออกไปสู้รบในวันนี้
ทหารทั้งหนึ่งหมื่นนายพวกเขายืนตั้งแถวเรียงต่อกันอย่างเป็ระเบียบกระนั้นใบหน้าของพวกเขามันก็เต็มไปด้วยความไม่ยินดี
เพราะว่าสิ่งที่อยู่ด้านหน้าและสถานที่ที่พวกเขานั้นกำลังจะก้าวเดินเข้าไปมันไม่ได้ต่างจากเส้นทางแห่งความตายที่จะนำพาชีวิตของพวกเขาไปสู่จุดจบเลย
บริเวณใจกลางกองทัพส่วนที่8 ของกองกำลังรบทั้งสาม ส่วนที่ 8 เป็กองกำลังที่มีทหารอยู่ประมาณ500 นาย
หนึ่งในนั้นมันก็คือหลี่หยางบุรุษวัยสิบแปดปีใบหน้าหล่อเหลาบุคลิกท่าทางดูดีสวมใส่ชุดเกราะหนังบริเวณลำตัวโดยที่อาภรณ์ที่สวมใส่ด้านในเป็อาภรณ์สีดำสนิทที่ดูเรียบง่ายภายในมือถือกระบี่เก่าๆที่ดูทรุดโทรมเอาไว้ 1 เล่ม ผมสีดำยาวสลวยถูกรวบมัดเอาไว้อย่างเป็ระเบียบ
บุคลิกท่าทางภายนอกของเขามันแตกต่างจากเมื่อ7 วันก่อนอย่างชัดเจน
เมื่อ7 วันก่อนเขาเกือบจะตายภายในสมรภูมิท่าทางของเขาได้ตอนนั้นมันราวกับว่าเป็คนสิ้นหวังวันนี้ท่าทางกับองอาจผิดหูผิดตาจนกลายเป็ที่สังเกตกับเหล่าผู้คนบริเวณรอบๆ
พวกทหารบริเวณรอบรอบพวกเขาอาจจะละสายตาของตนเองมามองที่บุรุษที่เป็เป้าสายตาของพวกเขาไม่ได้
ภายในใจของพวกเขามันบังเกิดคำถามขึ้นมาคนผู้นี้เปลี่ยนไปได้อย่างไรพวกมันยังจำได้อย่างดีสนามรบครั้งก่อนตอนที่มาตั้งแถวกันชายผู้นี้มีท่าทางอ่อนแอกระเสาะกระแสะแถมยังหวาดกลัวต่อา
แต่ในตอนนี้ท่าทางกับองอาจผ่าเผยใบหน้าเลยขึ้นเล็กน้อยอย่างสง่างามแม้ว่าเครื่องแต่งกายและเครื่องสวมใส่มันจะดูบดบังสง่าราศีไปบ้างแต่อย่างไรเมื่อต้องมองด้วยสายตาก็ยังคงเห็นว่าเขามีบุคลิกที่สง่างามอยู่ดี
หลี่หยางเขากำลังยืนอยู่ในส่วนที่8 ของกำลังรบกองที่ 3 ข้างกายของเขาอี้ชิงก็กำลังยืนอยู่ด้วยเช่นเดียวกัน
ข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ยืนอยู่ข้างกายของผู้เป็นายตลอดเขาเองก็เปลี่ยนไปอยู่ไม่น้อยร่างกายดูสมบุกสมบันขึ้นอาจจะเพราะว่าผ่านการฝึกฝนเป็อย่างหนักมาพร้อมกับผู้เป็นาย
กระนั้นแววตาของพวกเขาก็ขจัดความกลัวออกไปได้หลายส่วนแม้ว่าจะหลงเหลืออยู่บ้างเพราะความตื่นเต้น
สนามรบมันไม่เหมือนกับการฝึกฝนในพวกเขาจะผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักเพียงใดแต่ภายในสนามรบเขาเองก็ยังคงขาดประสบการณ์เป็อย่างมาก
ยิ่งหลี่หยางก่อนหน้านี้เขาเป็เพียงแค่พนักงานบริษัทตอนนี้ต้องจับกระบี่เข้าฆ่าคนจริงๆมันเป็เื่ที่อยู่เหนือความคิดของเขา
แต่ภายในใจก็พยายามสงบความคิดเอาไว้แล้วคิดอย่างเดียวบ้างเขาทำได้ทุกอย่างเพื่อเอาชีวิตรอด
ตอนนี้กองทัพยังคงไม่เคลื่อนไหวหลี่หยางยกฝ่ามือของตนเองขึ้นมาแล้วก็ตวัดฝ่ามือเพื่อเปิดหน้าต่างสเตตัส
----------------
ชื่อ หลี่หยาง LV2
เผ่ามนุษย์
ฉายา-----
HP[180/180]
MP[100/100]
ค่าความเหนื่อยล้า[100/100]
ค่าความหิว[100/100]
ค่าความกระหาย[100/100]
ค่าประสบการณ์EXP[200/40]
ค่าสเตตัสหลัก
ความแข็งแกร่ง35 หน่วย
ความรวดเร็ว37 หน่วย
ความยืดหยุ่น25 หน่วย
ประสาทัั28 หน่วย
เส้นพลังปราณ24 หน่วย
สติปัญญา16 หน่วย
---------------
หน้าต่างค่าสถานะได้ปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้าของเขาบุรุษผู้นี้ใช้ดวงตาจ้องมองสิ่งที่อยู่ด้านหน้าของตนเอง
‘ เราแข็งแกร่งขึ้นมากพอสมควรแล้วแต่ว่านี่มันจะพอหรือยัง ’ แม้แต่ตัวของเราเองก็ให้คำตอบไม่ได้ว่าความแข็งแกร่งที่เกิดขึ้นมามันจะเพียงพอกับการที่จะต้องลงไปสู่สมรภูมิรบหรือยัง
“ นายน้อยขอรับไม่จำเป็จะต้องกังวลนะขอรับข้าจะปกป้องท่านให้ได้ ” ผู้ที่อยู่ข้างกายพูดขึ้นด้วยแววตาที่จริงจัง
“ อี้ชิงข้ามีแผนบางอย่าง ” หลี่หยางพูดดวงตาของเขาจ้องมองไปที่ผู้ที่อยู่ข้างกายของตนเอง
อี้ชิงแสดงดวงตาสงสัยออกมามันกระพริบตาปริบๆจ้องมองไปที่นายน้อยของตน
หลี่หยางเข้ายกยิ้มขึ้นแล้วก็ยื่นใบหน้าของตัวเองเข้าไปใกล้ๆพลางกระซิบบางอย่างที่ข้างหูของอี้ชิง
“ เอาจริงอย่างนั้นหรือขอรับ!! ” ใบหน้าของอี้ชิงดูประหลาดใจอยู่ไม่น้อย
คำตอบที่เขาได้กลับมาก็คือนายน้อยของตนพยักหน้าตอบรับด้วยความมั่นใจ
ดูเหมือนว่าหลี่หยางเขาจะมีแผนการณ์บางอย่างอยู่ภายในใจอยู่แล้ว
หลังจากที่ยืนตั้งแถวภายในกองทัพมาสักพักใหญ่ๆม่านเมฆสีดำสนิทได้ค่อยๆจางหายไป แสงอรุณแรกของวันได้ปรากฏขึ้นสู่ท้องนภา
ดวงอาทิตย์กลมโตลอยสูงขึ้นมันเองก็เป็สัญญาณให้เหล่ากองทัพที่กำลังตั้งแถวรออยู่นั้นได้เดินหน้าลงไปสู่สมรภูมิที่เปรียบเสมือนกับลานปะา
กองทัพของทั้งสองฝ่ายได้ลงมาเผชิญหน้ากันบริเวณสมรภูมิอันกว้างขวางที่เป็เขตแบ่งแยกระหว่าง2 ดินแดน
สมรภูมิกว้างใหญ่ไพศาลพื้นที่โล่งกว้างขนาดใหญ่แห่งนี้มันคือลานปะาของเหล่าทหารกองทัพของทั้งสองฝ่ายแต่งกายอย่างแตกต่างกัน
กองทัพของเผ่ามารพวกเขาสวมใส่เครื่องเกราะป้องกันที่เป็สีดำสนิทดูเป็เอกลักษณ์และดูแข็งแกร่งเป็อย่างมากอาชาที่พวกเขาทำการนั่งอยู่บนหลังของพวกมันมันเองก็เป็อาชาสีดำสนิทที่มีดวงตาสีแดงทั่วทั้งร่างของอาชาตัวนั้นมันถูกสวมทับด้วยเกาะเหล็กทมิฬมันทำให้ม้าปีศาจตัวนั้นดูองอาจสง่างาม
ส่วนทางด้านของกองทัพของดินแดน5 ธาตุที่กำลังตั้งแถวประเชิญหน้ากับกองทัพของเผ่ามารอยู่ พวกเขาสวมใส่เครื่องแบบที่เป็ชุดเกราะสีเงินแต่มันนั้นเองก็เป็เพียงแค่พวกทหารที่มีระดับกลางขึ้นไปเท่านั้นถึงมีเครื่องสวมใส่และเครื่องป้องกันที่ดูแข็งแรงและปลอดภัย
พวกทหารยศต่ำที่เป็เพียงแค่ทหารใช้งานสวมใส่เพียงแค่ชุดเกราะหนังและมีกระบี่เก่าๆข้างกายพวกเขาเหมือนกับตัวหมากที่ถูกใช้แล้วก็ทิ้งเลยไม่จำเป็จะต้องให้ความสัมพันธ์กับเครื่องป้องกันสักเท่าไหร่
ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันต่างฝ่ายต่างจ้องมองศัตรูของตนเองอย่างไม่ละสายตา
แต่ว่าความรู้สึกนั้นแตกต่างกันเพราะว่าเขามานานพวกมันจ้องมองศัตรูของตนเองด้วยเจตนาที่อยากจะฆ่าและต่อสู้แต่ในทางกลับกันพวกคนของดินแดน 5 ธาตุที่เป็เผ่ามนุษย์พวกเขากลับจ้องมองศัตรูอย่างหวาดกลัว
ความหวาดกลัวมันต้องเกิดขึ้นอยู่แล้วเผ่ามนุษย์พวกเขาไม่ใช่เผ่าพันธุ์ที่รักการต่อสู้และรักการฆ่าฟันเหมือนกับเผ่ามาร
กระนั้นเมื่อก้าวลงมาสู่สมรภูมิตรงนี้แล้วไม่มีผู้ใดย้อนกลับทางออกของสมรภูมินี้มีเพียงแค่ 2 อย่างประตูสู่ความตายแล้วก็ประตูรอดในตอนจบาของวัน
2 กองทัพที่แตกต่างยืนเผชิญหน้าในระหว่างการของพวกเขามันมีช่องว่างที่ห่างกันประมาณสองลี้(1กิโลเมตร)
กลองศึกถูกตีขึ้นกองทัพทั้งสองฝ่ายได้ทำการลั่นกลองศึกเพื่อที่จะทำการเปิดา เสียงตีดังสนั่นหวั่นไหวกลองผ้าถูกตีลงด้วยไม้ขนาดใหญ่กลายเป็เสียงกึกก้องไปทั่วทั้งท้องนภาตึก!!! ตึก!!!! ตึก!!!
เสียงะโโห่ร้องของเหล่าทหารดังขึ้นทั้งสองฝ่ายวิ่งประเชิญหน้าเข้าหากัน
ไม่มีผู้ใดย้อนกลับได้แล้วาที่เริ่มขึ้นคงจะมีแต่เพียงแค่เืเนื้อเท่านั้นที่จะสามารถลบล้างได้
ทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกันอย่างรวดเร็วอาชาศึกวิ่งเข้าฟาดฟันทหารเข้าปะทะ เสียงคมดาบและอาวุธดังขึ้นอย่างเป็ระยะ
ในขณะที่ผู้กำลังเข้าเผชิญหน้ากับศัตรูมีหลี่หยางและอี้ชิงพวกเขาทำการลดความเร็วในการเคลื่อนที่ลงเล็กน้อยปล่อยให้กองทัพด้านหน้าทำการเข้าปะทะกับศัตรูไปก่อน
“ นายน้อยทำแบบนี้จะดีหรือขอรับ ” อี้ชิงที่กำลังวิ่งอยู่ข้างๆหันไปถามด้วยใบหน้าเป็กังวล
“ ดีสิ!!! ที่พวกเราลงมาที่สมรภูมิรบนี้ตัวของข้าไม่ได้มาต่อสู้แต่ว่ามันล่าต่างหาก! ” หลี่หยางยกยิ้มที่มุมปากอย่างเ้าเล่ห์
“ หาคนที่าเ็หนักๆแล้วก็เข้าไปเล่นงานคนๆนั้นพวกเราจะไม่ปะทะกับคนที่ร่างกายสมบูรณ์และแข็งแรง” หลี่หยางตัวของเขาเลือกทางเลือกนี้ั้แ่ในตอนที่ก่อนจะก้าวลงมาบนสมรภูมิรบนี้อีก
หลี่หยางอยู่ภายในกลุ่มทหารมากมายด้วยกำลังเข้าปะทะทหารทั้งสองฝ่ายกำลังฟาดฟันกันอย่างดุเดือดสองนายบ่าวหันหลังชนกันดวงตาทั้งสองเฉียบคมราวกับว่าเป็เหยี่ยว
---
ชื่อทหารเผ่ามารระดับต่ำ LV.15
HP[300/280]
---
---
ชื่อทหารเผ่ามารระดับต่ำ LV.17
HP[330/300]
---
---
ชื่อทหารเผ่ามารระดับต่ำ LV.200
HP[400/350]
---
‘ เ้าพวกกองทัพของเผ่ามารมีแต่พวกที่แข็งแกร่ง ’ สิ่งที่เขาสามารถมองเห็นได้เลยก็คือกองทัพของเผ่ามารระดับเลเวลของมันแข็งแกร่งกว่ากองทัพของเผ่ามนุษย์อย่างเห็นได้ชัด
ในขณะที่กำลังใช้ดวงตาสอดส่องไปรอบบริเวณเขาได้มองเห็นเป้าหมายของตัวเองแล้วร่างของหนึ่ง นายทหารเผ่ามารที่กำลังาเ็สาหัสหลังจากที่โดนคนของกองทัพดินแดน 5 ธาตุเข้าไปรุมถึงห้าคน
---
ชื่อทหารเผ่ามารระดับต่ำ LV.5
เผ่ามาร เพศชาย
HP[150/30]
---
สภาพของมันในตอนนี้กำลังาเ็ทางร่างกายเต็มไปด้วยเืร่างกายโซเซไปมา
หลี่หยางที่กำลังยืนอยู่ไม่รีรอออกแรงวิ่งอย่างรวดเร็วเข้าหาร่างของมัน
มันกำลังยืนหันหลังให้กับเขาอยู่แต่เมื่อเขาวิ่งเข้าไปใกล้ๆประสาทััของมันก็ดีเป็อย่างมากหันกลับมารับมือกับเขาอย่างรวดเร็ว
ร่างกายที่สะบักสะบอมแม้ว่าจะาเ็สาหัสแต่เมื่อประตูวิ่งเข้ามามันเองก็ต้องโต้ตอบ
หลี่หยางวิ่งเข้าไปประชิดเขายกกระบี่เหล็กเก่าๆของตนเองขึ้นไปเหนือศีรษะแล้วก็ตวัดมันลงมาเป็เส้นตรง
ฟิ้ว!!!กระบี่พุ่งลงมาเป็เส้นตรงหลี่หยางเขาทำการกัดฟันแล้วก็จับกระบี่แน่นนี่เป็การเวียงกระบี่เข้าหาศัตรูครั้งที่2 ของเขา
เคล้ง!!!เสียงของเหล็กปะทะกันดังกึกก้องประกายไฟปรากฏขึ้นร่างของทหารเผ่ามารคนนั้นมันทำการยกดาบภายในมือขึ้นมาป้องกัน
ทั้งสองทำการต้านแรงกันหลี่หยางเขาทำการออกแรงกดล่างของคนพวกนั้นลงไปร่างกายที่ผ่านเจ็บไม่สามารถแบ่งออกได้เข่าทั้งสองข้างของทหารผู้นั้นนั้นลงไปทรุดอยู่กับพื้น
อี้ชิงที่วิ่งตามมาด้านหลังเขาทำหน้าที่ของตัวเองไปกระบี่ตวัดทำลายการป้องกัน
เคล้ง!!!อี้ชิงใช้กระบี่ฟันสวนขึ้นมาจากด้านล่างดาบของทหารเผ่ามารผู้นั้นลอยขึ้นมันเป็การเปิดโอกาสให้กับหลี่หยาง
“ นายน้อยขอรับ!!! ” อี้ชิงะโลั่น
หลี่หยางไม่รีรอแววตาของเขาฉายความแน่วแน่กระบี่ภายในเมื่อยกขึ้นพร้อมกับสะบัดเข้าหาคอของอีกฝ่าย
ฉึบ!!!กระบี่ตวัดตัดศีรษะหลุดออกจากลำตัว
---
ระบบ: ท่านโจมตีจุดอ่อนสร้างความเสียหายเพิ่มเติม
---
---
ระบบ: ท่านได้สังหารศัตรูได้รับค่าประสบการณ์ 160 หน่วย
---
---
ระบบ: ยินดีด้วยเลเวลของท่านเพิ่มขึ้น
---
จบบท
557
