สูติหน้าใสกับยัยจอมเพ้อ (แก้วใจ&หมอฟิกส์)

19."ทำอะไรครับหอมจัง" "เวลามีไม่เยอะ หอยแมลงภู่ค่อยกลับมาทานเย็นนี้นะคะ เอาไข่เจียวแฮมไปทานก่อน ส่วนอีกกล่องเป็นแซนวิชทูน่าเหมือนเดิม เอาไว้ทานรองท้องก่อนเข้าห้องผ่าตัด ส่วนนี่ในกล่องเก็บความร้อนเป็นแกงจืดเต้าหู้อ่อน แก้วไม่อยากให้มันเย็นชืดก็เลยเอาใส่ไว้ในกล่องนี้ให้ ไม่วุ่นวายเกินไปใช่มั้ยคะ " นี่เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าเองแทนที่ฉันกับหมอจะได้นอนกอดกันอุ่นๆบนเตียงนุ่มๆ ก็ต้องมาแยกกันซะละ หมอมีเคสที่จะต้องไปดูแล ใบหน้าใสๆที่ไร้เหล็กดัดฟันยังดูเพลียๆอยู่เลย เมื่อคืนก็กว่าจะได้นอน เป็นหมอต้องอดทนก็ใช่ แต่เป็นเมียหมอก็ต้องอดทนมากกว่า "ไม่ครับ ผมชอบแบบนี้ มีกล่องข้าวไปทุกวันคงไม่มีใครกล้ายุ่งกับผมอีกแล้ว เพราะเมียผมดุมาก" เกลียดหน้าแบบนี้จังด้วยความหมั่นไส้ฉันก็เลบบีบจมูกหมอไปหนึ่งที คนอะไรก็ไม่รู้ดั้งโด่งชะมัด"ปวดท้องมั้ย ""นิดหน่อยค่ะ เริ่มมีอาการบ้างแล้ว คงต้องรีบทานข้าวทานยาแล้วนอน ไม่อย่างนั้นจะเป็นหนัก" อย่าเล่นกับอาการปวดท้องประจำเดือน ฉันเคยเข้าโรงพยาบาลเพราะปวดท้องจนเป็นลมมาแล้ว เพราะประจำเดือนเนี่ยล่ะ ไม่ยอมกินยาแก้ปวดผลสรุปเพื่อนๆต้องหามส่งโรงพยาบาล แลดูยิ่งใหญ่มาก"ยาแก้ปวดผมวางเอาไว้ให้แล้วใกล้กับถุงยาวิตามิน ทานน้ำอุ่นอย่าทานน้ำเย็นนะครับเพราะจะทำให้ปวดหนัก มีอะไรโทรหาผมได้ตลอดเวลานะผมเป็นห่วง" เพราะเป็นหมอสูติย่อมรู้อาการพวกนี้ดี หมอเตรียมยาไว้ให้ฉํนแถมยังแนะนำให้ทานน้ำอุ่นห้ามน้ำเย็นอย่างเด็ดขาด "ไปได้แล้วค่ะเดี๋ยวคนไข้จะรอ ขับรถดีๆนะคะ ""เอ่อ ผมลืมบอกไปเลย อาทิตย์หน้าผมจะพาคุณแก้วไปบ้านนะครับ ป๊ากับม๊าผมอยากเจอภรรยาคนสวย ""ได้สิคะ ""เอ่อ ลืมอีกอย่าง ""คะ""ฟอดดด จะรีบกลับนะครับ " หมอเดินมาหอมแก้มฉันเบาๆก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป งื่ออ การมีสามีที่น่ารักมันเป็นแบบนี้นี่เอง หมอเดินออกไปนานแล้วแต่ร่างของฉันมันยังขยับไปไหนไม่ได้เพราะมัวแต่ยืนยิ้ม หมอชอบที่ฉันทำอาหารใส่กล่องให้ไปทานที่โรงพยาบาลเพราะจะได้ไม่มีใครมายุ่มย่าม หมอเป็นผู้ชายที่เข้ามาทำลายความคิดของฉันที่พยายามต่อต้านผู้ชายมาตลอด ฉันเคยคิดว่าการมีผัวคือการทำให้ชีวิตของตัวเองวิบัติ ตัวอย่างก็เห็นๆกันอยู่ชีวิตอีฟางเพื่อนรักของฉันกว่าจะมีความสุขอย่างทุกวันนี้ได้ ต้องเสียน้ำตาเสียตัวไปตั้งเท่าไหร่ เห็นแล้วก็ยิ่งทำให้ฉันไม่อยากคบใคร จนมาเจอหมอเนี่ยแหละ หมอไม่ต้องกลัวนะคะว่าแก้วจะนอกใจ ไม่มีวัน แก้วไม่มีวันคิดจะเริ่มต้นใหม่กับใครแน่นอน ........................................ครืดดดด ครืดดดดดE'เฟย์"เฮอะ นี่มันผ่านมานานแค่ไหนแล้ว พึ่งจะนึกได้รึไงวะ " ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นมามองหน้าจออยู่สักพัก ใช่มันผ่านมานานมากแล้ว ถามว่ายังโกรธอยู่มั้ย คำตอบของฉันก็คือ ฉันหายโกรธนานแล้วล่ะ ถึงจะโกรธมากแค่ไหนยังไงก็ต้องให้อภัยมันอยู่ดี เพราะเรามีกันอยู่แค่สามคน เกือบเดือนแล้วนะที่มันไม่ได้โทรมาหาฉัน ฉันก็ไม่ได้โทรหามัน ก็แอบเป็นห่วงอยู่นิดๆ อยากฟังคำอธิบายอยู่เหมือนกันว่าเพราะอะไรวันนั้นมันถึงได้ทิ้งให้ฉันไปเสม็ดคนเดียว"ไง " ฉันตัดสินใจกดรับสาย ปล่อยไว้นานสายอาจจะหลุดไปได้"แก้ว มึง อยู่ไหนวะ" น้ำเสียอีเฟย์มันฟังดูแปลกๆเหมือนกำลังหวาดๆกับอะไรสักอย่าง "อยู่คอนโด มีอะไรหรือป่าว แล้วนี่มึงเพิ่งนึกได้หรือไง ผ่านมาจะเป็นเดือนแล้วมึงนี่มันน่าไม่คุยด้วยสักสามเดือนหรือไม่ก็ตลอดชีวิตดีมั้ย""ดะ เดี๋ยวกูไปหานะ ""อีเฟย์มึงฟังกูอยู่หรือป่าวเนี่ย""แค่นี้แหละ"ตี๊ด"เฟย์ เฟย์ " อะไรของมันวะ พูดอยู่คนเดียวแถมยังไม่ฟังที่ฉันพูดเลยสักนิด น้ำเสียงยังดูรนๆเหมือนกำลังหนีเจ้าหนี้อยู่เลย หรือว่ามันกำลังมีคนตามฆ่า ไม่นะมันจะพาฆาตรกรมาหาฉันหรือป่าว ตายแล้วทำไมถึงได้รู้สึกจิตตกแบบนี้ล่ะฉันกับหมอกำลังจะสร้างครอบครัว หรือว่าฉันควรจะโทรหาหมอดี ................ฉันลุกออกจากที่นอนจากนั้นก็เปลี่ยนเสื้อผ้ามานอนรอนังเพื่อนสุดที่รักอยู่ที่ห้องรับแขก ฉันไม่ลืมที่จะหอบหมอนผ้าห่มออกมาด้วย มันเป็นวันที่เหมาะแก่การพักผ่อนมากที่สุดไม่ควรทำอะไรเลยนอกจากนอนอยู่เฉยๆแล้วให้เลือดไหลออกจากตัว ทรมานชิบ หลังจากที่หมอออกไปทำงานฉันก็กินยาตามที่หมอบอกแล้วมุดผ้าห่มนอน จนเที่ยงกว่าๆก็ได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนสาวที่หายสาบสูญร่วมเดือนก๊อก ก๊อกแอดดดดด"อีเฟย์ทำไมมึง""เออ ๆ เข้าไปก่อน เร็วๆ""หนีอะไรมาวะ แล้วนี่มึงไปโดนใครรุมโทรมมา" อีเฟย์ดันฉันเข้ามาในห้องก่อนที่จะหันไปปิดประตูแล้วล๊อคอย่างรวดเร็ว ทั้งลงกลอดล๊อดลูกบิด แถมมันยังดันชั้นรองเท้าของฉันมากั้นประตูเอาไว้อีกด้วย อีนี่เป็นอะไรของมัน แล้วดูสภาพมันสิ"แก้ว มึงต้องช่วยกูนะ แก้ว ""เฮ้ย ใจเย็นๆตั้งสติ ตั้งสติ มึงใจเย็นๆ" เหมือนมันกำลังสติแตก สายตาดูหวาดกลัวไปหมดแถมเนื้อตัวยังสั่น เกิดอะไรขึ้นกับมันกันแน่ อีเฟย์ผู้กล้าหาญหายไปไหนทำไมตอนนี้กลายเป็นเหยื่อให้เขาล่าได้"นั่งก่อน มีอะไรค่อยๆเล่า ไม่ต้องกลัว กูอยู่นี่ไม่มีใครทำอะไรมึงได้ไหนเล่ามาสิ" ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคนที่มันกำลังตามเพื่อนฉันอยู่มันเป็นใครแต่ถ้ามันกล้าเข้ามาล่ะก็ฉันก็ไม่มีทางเอามันไว้เด็ดขาด สู้หลังชนฝาอยู่แล้ว ลองให้มันบุกมาสิแม่จะใช้มีดสับสับคอมันให้ขาดเลยคอยดู ดูจากสภาพแล้วเพื่อนของฉันกำลังโดนคุกคามอยากหนักไม่รู้ว่าจากใคร "คืนก่อนจะไปเสม็ด กูไปเลี้ยงฉลองส่งพี่ที่ทำงาน กูดื่มหนักมาก เมามาก ถึงขั้นไม่มีสติมึงก็รู้ว่าเวลากูกินเหล้ากูจะเต็มที่มากแค่ไหน ""แล้วยังไง" ฉันกุมมือที่กำลังสั่นของมันเอาไว้ มันเล่าไปน้ำตาก็เริ่มไหล ฉันไม่ชอบเลย ใครนะที่มันทำให้เพื่อนฉันต้องเป็นแบบนี้"อึก กูไปเข้าห้องน้ำแล้วเจอผู้ชายกลุ่มนึงมันกำลังคุยกันอยู่ กูจับใจความได้คร่าวๆว่า มันกำลังจะไปส่งยา แล้ว แล้ว หลังจากนั้นกูก็ไม่รู้เรื่องอีกเลย อึก ฮื่อออ" มันปล่อยโฮออกมาแบบไม่มีกั๊ก ฉันดึงร่างของมันเข้ามากอดเพราะสิ่งเดียวตอนนี้ที่ทำได้ก็คือการกอด ทำไมมันต้องไปเจอเรื่องแย่ๆแบบนี้ด้วยวะ"เฟย์กูขอโทษ กูขอโทษที่ปล่อยให้มึงไปเจอเรื่องแบบนั้น ขอโทษจริงๆ" "อึก กูตื่นขึ้นมาในห้องๆนึง เสื้อผ้าสักชิ้นบนตัวก็ไม่เหลือ คนข้างๆเป็นผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ อึก กูพยายามหนี แต่มันรู้ตัวซะก่อน มันขังกูไว้ในห้องแถมยังไม่ให้กูออกไปไหน อึก ""มันทำร้ายมึงหรือป่าวกูจะพาไปแจ้งความ แบบนี้มันกักขังหน่วงเหนี่ยวชัดๆ มึงโดนข่มขืนด้วยใช่มั้ย" สงสารเพื่อนจับใจ เราสองคนกอดกันร้องไห้ ฉันจะไม่ยอมให้เพื่อนฉันตกนรกแบบนี้แน่ๆ โดนข่มขืนแถมยังโดนกักขัง จิตใจพวกมันทำด้วยอะไรทำไมถึงทำกับผู้หญิงได้ขนาดนี้"ฮื่ออออ ""เฟย์ไม่ร้องนะมึงกูอยู่นี่นะ ก่อนอื่นมึงต้องให้หมอตรวจร่างกายนะ เดี๋ยวกูจะให้ผัวกูช่วย " ฉันว่าเรื่องนี้หมอต้องช่วยได้แน่ๆ ยังไงไอ้พวกนี้ก็ต้องได้รับกรรมที่มันก่อไว้ฉันไม่ยอม ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้พวกเลว สารเลว พูดแล้วขึ้น"เดี๋ยวนะ ผััว มึงมีผัวตั้งแต่เมื่อไหร่" "เออ เอาเถอะ ตามนี้นะ ""อีแก้ว" มันใช่เวลามาสอบปากคำกันตอนนี้มั้ย "ได้ผัวเพราะมึงเทกูนี่แหละ ไปอาบน้ำอาบท่าเอาเสื้อผ้ากูเปลี่ยนก่อนไป สภาพดูไม่ได้เลยหว่ะ เดี๋ยวกูโทรหาหมอก่อน""ผัวเป็นหมอด้วย" "แน่นอน ไปอาบน้ำนอนพักก่อนเถอะมึง ไม่ต้องกลัวกูอยู่นี่ทั้งคน ""ขอบใจมากนะมึง ""เพื่อนกันป่ะวะ มีปัญหาก็ต้องช่วยกันดิ ต่อให้ไอ้เหี้ยนั่นมันจะใหญ่มากจากไหน กูก็พร้อมสู้ข้างมึงเต็มที่ ไม่มีวันที่มันจะทำร้ายมึงได้อีก " ต่อให้มันเป็นปีศาจที่น่ากลัวมากขนาดไหน ฉันก็จะปกป้องเพื่อฉันอย่างเต็มที่ มันจะไม่มีวันได้ทำชั่วกับเพื่อนฉันอีกอย่างเด็ดขาด ก่อนอื่นต้องโทรปรึกษาหมอก่อนเป็นอันดับแรก ...................................

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.19 เพื่อนรัก

นิยายแนะนำ

สูติหน้าใสกับยัยจอมเพ้อ (แก้วใจ&หมอฟิกส์)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.19 เพื่อนรัก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้