เกิดใหม่ยุค 70 ทั้งที ขอผูกขาดความรวยด้วยนิ้วทองคำของคนอื่น

        ป้าหวังพลันหลบเลี่ยงสายตา“ฉันก็แค่หวังดีกับเธอไม่ได้หรือไงเล่า?”

        ชีชีแค่นหัวเราะในใจแต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย “ป้าหวังคะ ในฐานะภรรยาทหารพวกเรายิ่งต้องส่งเสริมจิตวิญญาณแห่งการรับใช้ประชาชนและอุทิศตนอย่างไม่เห็นแก่ตัวจะมาคอยคิดถึงแต่เรื่องเงินรางวัลอยู่ตลอดได้ยังไงกัน? ป้าต้องยกระดับจิตสำนึกให้สูงขึ้นหน่อยนะคะ”

        เมื่อป้าหวังเจอคำตอกกลับนิ่มๆเข้าไป ก็เดินกลับไปด้วยความขุ่นเคือง

        พลางเดินพึมพำกระปอดกระแปด“ทำเป็นถือตัวสูงส่งไปได้ ตอนเขาแจกเงินรางวัลให้ ทำไมไม่ปฏิเสธล่ะ?ก็เห็นรับมาไวเชียวไม่ใช่หรือไง?”

        ชีชีเหล่ตามองแผ่นหลังของหล่อนและมั่นใจได้ทันทีว่าคนที่ถูกชีหมิงเยว่ซื้อตัวไปก็คือยายป้าคนนี้นี่เอง

        ทว่ากองผลิตควบคุมดูแลเข้มงวดขนาดนี้ข้อมูลถูกส่งออกไปได้อย่างไรกัน?

        “ยายแก่เจ้าเล่ห์คนนี้มีแววจะเป็นจารชนได้เลยนะเนี่ย ไม่ธรรมดาจริงๆแต่เสียใจด้วยที่หนีไม่พ้นเนตรทิพย์ของฉันหรอก”

        ชีชีแอบกระหยิ่มใจเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ

        ตอนเย็นเมื่อลู่เหย่กลับมาเธอจึงเล่าเรื่องความผิดปกติของป้าหวังให้เขาฟัง

        ลู่เหย่ไม่ได้รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย“บ้านหล่อนอยู่ใกล้บ้านเรามากที่บ้านมีความเคลื่อนไหวอะไรหล่อนก็รู้หมด ขอแค่ตั้งใจสังเกตหน่อยก็หาข้อมูลที่ต้องการได้แล้ว”

        “จะทำยังไงดีล่ะ? ถูกคนแบบนี้จ้องมองอยู่ทุกวันถึงจะทำอะไรเราไม่ได้ แต่มันก็น่ารำคาญใจนะ”

        “เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง”

        เมื่อเห็นลู่เหย่ดูมั่นใจขนาดนั้นชีชีก็อดสงสัยไม่ได้ “คุณไม่ได้แค่พูดส่งเดชเพื่อให้ฉันสบายใจใช่ไหม?”

        “ผมจะกล้าทำแบบนั้นได้ยังไง” ลู่เหย่ดึงเธอเข้ามากอดทันที“ความจริงผมส่งคนไปจับตาดูหล่อนมาหลายวันแล้วเหลือแค่รอหลักฐานมัดตัวเท่านั้น”

        “สวรรค์! คุณเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?” ชีชีตาสว่างขึ้นมาทันที“แล้วฉันพอจะช่วยอะไรได้บ้างไหม?”

        “วิธีที่ดีที่สุดคือการล่อเสือออกจากถ้ำ”

        “อ๋อ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” ชีชีนึกแผนการออกในพริบตา

        ลู่เหย่กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด“ผมมีข่าวดีจะบอกคุณด้วยนะ”

        “อะไรคะ ได้รับเงินรางวัลอีกแล้วเหรอ?”

        “คุณนี่เห็นแก่เงินจริงๆ เลย” ลู่เหย่บีบจมูกเล็กๆของเธอด้วยความเอ็นดู “เงินรางวัลไม่มีหรอกแต่หลี่เฉิงเต๋อถูกจับแล้ว”

        “หลี่เฉิงเต๋อ? หลี่เฉิงเต๋อคนไหนคะ?” ชีชีมองเขาอย่างสงสัย ก่อนจะนึกขึ้นได้ “อ๋อๆๆหัวหน้าสถานีเครื่องจักรกลการเกษตรคนนั้นน่ะเหรอ”

        “ใช่ คนนั้นแหละ”

        ลู่เหย่ไม่คิดเลยว่าชีชีจะลืมชายคนนี้ไปแล้ว

        หลี่เฉิงเต๋อคนนี้เคยจ้างคนมาดักจี้ชีชีภรรยาเขาไม่เจ้าคิดเจ้าแค้น แต่เขาน่ะจำแม่นเชียวล่ะ

        “ข้อหาอะไรคะ?”

        “ยักยอกทรัพย์สินของรัฐ เก็งกำไรในตลาดมืด และบ่อนทำลายรากฐานระบบสังคมนิยม”

        “เหอะ อย่างนี้ไม่โดนโทษประหารด้วยกระสุนปืนเลยเหรอคะ?”

        “ก็คงใกล้เคียงนั่นแหละขึ้นอยู่กับว่าคนในคณะกรรมการปฏิวัติคนนั้นจะช่วยคุ้มหัวเขาได้แค่ไหน”

        “เขามีที่พึ่งด้วยเหรอ?”

        “ก็ใช่น่ะสิ ไม่อย่างนั้นเขาจะกล้าลำพองขนาดนั้นเหรอ? พวกเราคอยดูสถานการณ์ไปก่อน ถ้าแค่นี้ยังล้มเขาไม่ได้ ค่อยคิดหาวิธีอื่น”

        “วิธีอื่น? คุณยังมีวิธีอื่นอีกเหรอคะ?”

        เมื่อถูกชีชีจ้องมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นลู่เหย่ก็ยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิ “ผู้ชายของคุณคนนี้เก่งกว่าที่คิดนะ”

        ‘จุ๊บ’

        ชีชีจูบลงบนแก้มของเขาอย่างไม่นึกหวง“เก่งที่สุดเลยค่ะ งั้นฉันไปทำของอร่อยๆ ให้คุณกินดีกว่า”

        “ให้ผมช่วยนะ”

        “ตกลงค่ะ”

        ลู่เหย่ถกแขนเสื้อเดินเข้าห้องครัวไปเพียงแวบเดียวเขาก็เห็นเนื้อหมูสามชั้นก้อนโตที่มีน้ำหนักไม่ต่ำกว่าห้าชั่งสายตาพลันหม่นลงเล็กน้อย

        “ที่สหกรณ์รัฐคนไม่เยอะเหรอครับ?”

        “ไม่เยอะที่ไหนล่ะคะ ฉันเบียดเข้าไปไม่ได้เลย”

        “คุณก็เลยไปตลาดมืดมาใช่ไหม?”

        ชีชีชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเหลือบไปเห็นเนื้อสามชั้นบนเขียง... ผู้ชายคนนี้หลอกไม่ง่ายเลยจริงๆ

        “แหะๆ ก็ฉันอยากกินนี่นา อยากกินเนื้อมากเลย”

        “คราวหน้าห้ามไปอีกนะครับ”

        ต่อหน้าท่าทางออดอ้อนของชีชีลู่เหย่กลับยังคงทำหน้านิ่งไม่หวั่นไหว

        “แล้วถ้าฉันอยากกินเนื้อขึ้นมาจะทำยังไงล่ะคะ?”

        “เดี๋ยวผมไปซื้อให้เอง”

        “พูดล้อเล่นแล้ว คุณจะมีเวลาวิ่งไปในตัวเมืองได้ทุกวันเหรอคะ?”

        “ถึงอย่างนั้นคุณก็ไปไม่ได้ ตลาดมืดมันอันตรายเกินไป ผมเป็นห่วงนะ”

        เดิมทีชีชีเกลียดการถูกจู้จี้บงการแต่พอได้ยินประโยคนี้ หัวใจของเธอก็พลันอบอุ่นขึ้นมา

        “บอกความจริงกับคุณก็ได้ค่ะ เนื้อพวกนี้ไม่ได้ซื้อที่ตลาดมืดหรอก”

        “แล้วคุณไปเอามาจากไหน?”

        “ฉันรู้จักพี่สาวคนหนึ่ง เธอมีลู่ทางน่ะ ฉันไปแลกเปลี่ยนที่บ้านเธอทุกครั้งปลอดภัยแน่นอนค่ะ”

        ถึงแม้เหตุผลนี้จะดูเข้าท่าขึ้นมาบ้างแต่ลู่เหย่ก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี “พาผมไปทำความรู้จักกับเธอหน่อยสิ”

        “ไม่เอาหรอกค่ะ ขืนฉันพาคนในเครื่องแบบทหารไปหาเธอเธอจะยังกล้าขายของให้ฉันไหมล่ะ?”

        “ผมใส่ชุดลำลองไปหาเธอก็ได้นี่”

        “หน้าตาคุณดูรักชาติบ้านเมืองออกขนาดนี้ ต่อให้ไม่ใส่เครื่องแบบก็เหอะ”

        “หึๆ หน้าตาผมมันดูรักชาติขนาดนั้นเลยเหรอ?”

        “แทบจะเป็นสัญลักษณ์ของความยุติธรรมเลยล่ะค่ะนอกจากรักชาติแล้วยังกันผีได้ด้วย แค่คุณไปยืนตรงนั้นบรรดาพวกมิจฉาชีพคงเผ่นป่าราบกันหมด”

        “ฮ่าๆๆๆ”

        ลู่เหย่อดใจไม่ไหวโน้มลงไปจูบที่ริมฝีปากของชีชีทีหนึ่งหวานเหลือเกิน ราวกับเคลือบด้วยน้ำผึ้ง

        เพียงแต่สายตาของเขาเหลือบไปมองที่กำแพงบ้านข้างๆ“เมื่อไรที่จัดการยายแก่ปีศาจตนนี้ได้พวกเราถึงจะใช้ชีวิตกันได้อย่างสงบสุขเสียที”

        “ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ เดี๋ยวก็มีวิธีเอง”

        “อืม”

        ชีชีทำเมนูหมูสามชั้นกรอบเธอเอาหมูสามชั้นที่หมักจนได้ที่ลงไปทอดในน้ำมันร้อนๆกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปไกลนับหลายลี้

        เธอยังทำเนื้อต้มพริกอีกอย่างน้ำมันร้อนๆ ราดลงบนพริกสีแดงฉาน กลิ่นนั้นช่างฉุนกึกสะใจเหลือเกิน

        ป้าหวังที่อยู่ข้างบ้านถึงกับนั่งไม่ติดที่หล่อนด่าทอพึมพำด้วยความอิจฉาตลอดทั้งคืน

        ความจริงแล้วชีชีจงใจกลิ่นหอมของพริกนั้นติดทนนาน หากไม่ผ่านไปนับสิบชั่วโมงก็ไม่มีวันจางหาย

        เธอต้องการยั่วยุป้าหวังเพื่อให้ยายแก่คนนี้เริ่มเคลื่อนไหว

        และก็เป็นไปตามคาดยายแก่หนังเหนียวคนนี้ตบะยังไม่แก่กล้าพอคืนนั้นเองหล่อนก็แอบออกจากบ้านไปท่ามกลางแสงจันทร์

        ในเวลานี้ชีชีกำลังเริงรักอยู่กับลู่เหย่ จึงไม่ได้มีแก่ใจจะไปสนใจเรื่องอื่น

        หลังจากบทรักอันเร่าร้อนผ่านพ้นไปชีชีก็ใช้นิ้ววาดเป็นวงกลมบนหน้าอกของลู่เหย่พลางถามขึ้นอย่างไม่ตั้งใจว่า

        “คุณเชื่อไหมคะว่า คนเราตายไปแล้วจะกลับมาเกิดใหม่ได้อีก?”

        “ผมเป็นพวกยึดถือลัทธิวัตถุนิยมนะไม่มีทางเชื่อเรื่องไม่มีมูลพวกนั้นเด็ดขาด”

        “แต่ชีหมิงเยว่บอกฉันว่า เธอกลับชาติมาเกิดใหม่”

        “เขาพูดอะไรคุณก็เชื่อด้วยเหรอ?”

        “พวกคุณโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กไม่ใช่เหรอคะ? คุณไม่สังเกตเห็นความผิดปกติอะไรในตัวเธอเลยเหรอ?”

        “ในสายตาเธอไม่เคยมีผมหรอกตั้งแต่เด็กเธอก็เลือกเล่นแต่กับลูกหลานข้าราชการระดับสูงคนกำพร้าอย่างผมมีหน้าที่แค่คอยรับใช้ แต่เธอก็ยังแสดงท่าทางรังเกียจอยู่ดี”

        “แหม... ความแค้นฝังหุ่นน่าดูเลยนะเนี่ย”

        “จะไม่ให้แค้นได้ยังไงล่ะ ตอนเด็กๆ ผมโดนตีทุกครั้งก็เพราะเธอนั่นแหละ”

        “ฮ่าๆๆๆ คนอื่นเขาอยู่ด้วยกันจนเกิดเป็นความรักแต่คู่ของคุณนี่กลับกลายเป็นผูกพยาบาทกันเสียอย่างนั้น”

        “ก็ไม่ถึงขนาดเป็นศัตรูกันหรอก ใครจะไปถือสาเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ กันล่ะ”ลู่เหย่ทำท่าครุ่นคิด “แต่ว่าเธอก็ดูแปลกจริงๆนั่นแหละ”

        “แปลกยังไงคะ?”

        “บอกไม่ถูกเหมือนกัน” ลู่เหย่ขยับหาท่าที่สบายตัว“เธอมีความสามารถทำให้คนชอบเธอได้อย่างรวดเร็ว ตอนเด็กๆเพื่อนในค่ายชอบว่าเธอเป็นพวกขี้ประจบ แต่จริงๆ แล้วมันไม่ใช่การเอาใจแบบเด็กๆมันเหมือนกับการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์มากกว่า”

        “งั้น เป็นไปได้ไหมคะว่าเธอจะกลับชาติมาเกิดจริงๆ?”

        “มันดูเหลือเชื่อเกินไปหน่อยไหม?”

        “มันก็น่าเหลือเชื่อจริงๆ นั่นแหละค่ะแต่คุณเคยเห็นเด็กคนไหนมีเล่ห์เหลี่ยมเท่าเธอไหมล่ะ? แล้วอีกอย่างเด็กตัวแค่นั้นจะเอาอะไรไปแลกเปลี่ยนกับคนอื่นได้?”

        “เอ้อ พอคุณพูดแบบนี้มันก็น่าคิดนะ ตอนเธออายุสิบขวบผมเคยเห็นกับตาว่าเธอเอาเนื้อชิ้นหนึ่งไปให้คุณน้าหม่าที่ชั้นสามแต่ช่วงนั้นตั๋วแลกเนื้อที่บ้านใช้หมดแล้ว เนื้อนั่นมาจากไหน? ตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้ง”