จากภาพที่เกิดขึ้นและจำนวนผู้รอดชีวิตที่แสดง อยู่บนหน้าจอต่างบ่งบอกว่าการที่หน่วย 13 สังหาร หน่วย C ทั้ง 4 คนั้แ่เท้ายังไม่แตะพื้นสนามนั้นมันคือเื่จริง
" เอ้าเร่มาทางนี้ เปิดโต๊ะรับพนัน อัตราต่อรองคือ 20 : 0.5 "
จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้เกิดพ่อค้าสมองใส เปิดโต๊ะรับพนันทันทีโดยมีอัตราการต่อรองที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว เนื่องจากไม่มีใครคิดว่า คนเพียง 4 คนจะชนะ คนร่วมร้อยได้
" เห้ยเราไปพนันกันไหม "
" จะดีเหรอ "
" โถ่ กองเงินกองทองมาอยู่ตรงหน้าแล้วยังไม่คว้าเอาไว้อีก เอ็งไม่เอาแต่เดี๋ยวตูเอาเอง "
เมื่อเห็นว่าเพื่อนของตนกู่ไม่กลับแล้ว นักเรียนดังกล่าวก็ได้แต่ส่ายหัวพลางคิดว่า " มันจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ "
แต่ท่ามกลางผู้คนที่พากันมาพนันข้างหน่วย C ที่มีอัตราต่อรองน้อยกว่าแต่กลับมีคนไม่น้อยที่อยากเสี่ยงดวงลงข้างหน่วย 13 บ้างแต่ลงทีล่ะไม่เยอะเพราะยังไม่มีใครอยากจะกินแกรบกัน
ด้านสนามประลองคราวนี้ สมรภูมิคือเกาะที่รูปร่างคล้ายจันทร์เสี้ยว ที่ใจกลางเกาะนั้นเป็เมือง และรอบข้างนั้นเป็ป่าดิบชื้นทั้งหมด และคงเดาได้ไม่ยากว่าหน่วย C จะโดดลงที่กลางเกาะ เพื่อยึดเอาเมืองเป็ฐานที่ตั้งนั้นเอง
" หัวหน้าคนของเรา หายไป 4 คนครับ" ชายหนุ่มหน้าตาดูคมเข้มกล่าวกับชายหนุ่มหน้าตาดูหยิ่งยโส แน่นอนมันคือโจเซฟนั้นเอง
" ชิ พวกมันคงไม่ได้ฝึกซ้อมแน่ๆ การโดดร่มถึงได้มีปัญหา "
" แต่ว่า สาเหตุการตายที่เราได้รับมาคือ สภาพคอหักและหลอดลมถูกตัดขาดน่ะครับ "
" พวกมันคงควบคุมร่มได้ไม่ดี จนเกิดอุบัติเหตุร่ะหว่างกางร่มนั้นแหละ ช่างเื่พวกนั้นก่อน ติดต่อพวกที่เหลือว่าให้เริ่มทำการค้นหาอาวุธได้ ส่วนพวกเราเองก็ไปมั้งดีกว่า "
เมื่อได้รับคำสั่งมาเช่นนั้น ลูกน้องใต้บังคับบัญชาก็ไม่กล้าขัดจึงได้แต่ก้มหน้าทำตามคำสั่ง โดยที่ในใจได้เก็บความสงสัยเอาไว้
ด้านเรย์
" นี่หัวหน้า ทำได้ยังไงกันเก็บคน 4 คนทั้งที่อยู่กลางอากาศแบบนั้น "ั้แ่ไม้ลงมาถึงพื้นก็ได้แต่ไล่ถามเรย์อย่างไม่หยุดหย่อน
" ไม่รู้ซิ ก็แค่ทำตามที่ฝึกมาก็เท่านั้น ว่าแต่พวกนายเถอะอยู่หน่วยรบพิเศษทั้งทีทำแบบนี้ไม่ได้เหรอ " ได้ยินดังนั้พวกไม้ก็ยิ่งสงสัย เพราะพวกตนยังไม่เคยบอกเรย์เลยซักครั้งว่าอยู่หน่วยรบพิเศษ แต่ทำไมเรย์ถึงรู้
" ถ้าเป็แค่คนสองคนพวกเราก็พอที่จะทำได้ แต่ให้เก็บหมด 4 คนแบบหัวหน้าคงจะไม่ไหว ว่าแต่หัวหน้ารู้ได้ยังไงว่าเราอยู่หน่วยพิเศษ " ไม้ถามอย่างสงสัย
" จะบอกอะไรให้น่ะ คนปรกติเขาไม่มีแววตา และท่าทางแบบนั้นกันหรอก "
" แววตาและท่าทาง ? "
" ถ้าพวกนายอยากรู้ว่าใครมีความสามารถมากน้อยขนาดไหน ให้สังเกตุที่แววตาท่าทางและการกระทำของเขา เพราะประสบการณ์ที่ได้จากการฝึกฝนน่ะ มันจะแสดงออกมาโดยไม่รู้ตัวแม้ว่าจะพยายามทำตัวให้ดูเหมือนคนปรกติก็เถอะ " เรย์กล่าวยิ้มๆ
" นี่นายดูออกั้แ่แรกเลยหรอ " เมื่อเรย์ดูพวกตนออก ก็ไม่จำเป็ต้องเก็บงำฝีมืออีกต่อไป
" ก็น่ะที่ๆ ชั้นอยู่ถ้า มันมองคนไม่ออกก็คงอยู่ไม่ได้หรอก " เรย์กล่าวพร้อมกับปล่อยจิตสังหารออกมาเล็กน้อย แต่นั้นก็มากพอที่จะส่งผลให้พวกไม้ลงไปกองกับพื้นทันที
" อึก จิตสังหารอะไรกันเนี่ย " ทั้งสามได้แต่คิดในใจเพราะตอนนี้ ร่างกายของพวกตนต่างก็ไม่ฟังคำสั่งเอาเสียเลย
" เื่แนะนำตัวเอาไว้แค่นี้ก่อน ตอนนี้เรามาวางแผนรับมือพวกนั้นกันดีกว่า " เรย์กล่าวขึ้นพร้อมเก็บจิตสังหารลงไป ทำให้พวกไม้หายใจหายคอกันได้บ้าง
" โอ๊ย หัวหน้าเล่นแรงไปหน่อยน่ะ ดูสิมือยังสั่นอยู่เลย " ไม้บ่นกระปอดกระแปด โดยไม่รู้เลยว่าจิตสังหารที่เรย์ปล่อยออกมานั้นมันแค่เสี้ยวเดียว
" ผมคิดว่าเราควรจะใช้ยุทวิธีแบบกองโจรน่ะครับหัวหน้า " หินที่แม้จะยังคงสั่นอยู่จากความกลัว แต่ก็ยังเสนอความคิดเห็นออกมา
" ก็เป็ความคิดที่ดีเพราะเรามีคนจำนวนน้อยกว่า เอาเป็ว่าตอนนี้เราแยกกันไปหาอาวุธดีกว่า " เมื่อไม่มีใครเสนอความคิดเพิ่มเติมทุกคนจึงแยกย้ายกันไปคนละทาง
ด้านหน่วย C ที่ตอนนี้ทุกคนมีอาวุธครบมือกันแล้วเริ่มที่จะมารวมกลุ่มกันจนครบ 92 คนกันแล้ว
" ผู้กองครับตอนนี้หน่วยของพวกเรามารวมกันครบแล้วครับ แน่นอนว่าอาวุธครบมือครับผม " นายทหารคนเดิมกล่าว
" ดีมากเจฟ แบ่งคนที่เก่งด้านแกะรอยซัก 2 หน่วย และหน่วยจู่โจม 2 หน่วยออกไปหาร่องรอยพวกมันซ่ะ ส่วนที่เหลือก็สั่งให้เตรียมพร้อมเอาไว้ " เจฟหรือชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มพยักหน้ารับคำสั่งแล้วจากไปทันที
" หึๆๆ หน่วย 13 ยังไงวันนี้พวกแกทุกคนก็ต้องไม่รอดแน่ๆ ล้างคอรอไว้ได้เลย " โจเฟที่มั่นใจในหน่วยของตนมาก และเมื่อมันนึกไปถึงตอนที่หน่วย 13 พ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์มันก็ได้แต่ยกยิ้มอย่างยินดี
" หืม หน่วยลาดตระเวรงั้นหรอ " เรย์กับหินที่เดินพ้นชายป่ามาก็เห็นเมืองอยู่ด้านหน้า แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะได้เข้าไปสำรวจกลับพบกันหน่วย C อยู่ 4 คนที่ออกมาลาดตระเวรเสียก่อน
" เอายังไงดีหัวหน้า "
" CQC ของนายสามารถเก็บได้สูงสุดกี่คน "
" 2 คนก็เต็มกลืนแล้ว แต่ถ้ามีปืนพกซักกระบอกก็น่าจะเก็บได้หมด " เรย์พยักหน้าเข้าใจ
" หรอ งั้นพอชั้นให้สัญญาณนายลงมือเลยน่ะ "
หลังจากที่เรย์และหินรอได้ซักพัก ก็มีหนึ่งในนั้นแยกตัวออกมาเพื่อทำธุระส่วนตัว เรย์ที่อยากเห็นฝีมือของหิน จึงส่งสัญญาณให้หินไปเก็บคนที่แตกแถวนั้นซ่ะ
ด้านหินที่ได้รับสัญญาณจากเรย์ ก็ทำการลอบเข้ามาด้านหลังมันอย่างไม่รู้ตัว ขณะที่มันเผลอนั้น หินก็เข้าไปล็อคคอพร้อมกับจบชีวิตของมันทันที
" เห้ย!!! แก " ดูเหมือนว่าจะมีพวกมันคนหนึ่งเดินมาตามเพื่อนของมันทำให้มันเห็นตอนหินจัดการเพื่อนมันพอดี ไวเท่าความคิดหินกระโจนเข้าไปหามันทันที
เมื่อเห็นว่าศัตรูเข้ามาในระยะประชิด มันก็หาได้ลนลานกลับทำการชักมีดสนามออกมาแทงขู่ออกไปทีหนึ่ง แต่ด้วยความที่ประสบการณ์มันต่างกัน
หินหลบมีดที่แทงสวนมาอย่างง่ายดาย ก่อนจะทำการจับแขนที่ถือมีดก่อนจะโนมตัวใช้ท่าทุ่มข้ามไหล่ทันที จากนั้นไม่รอให้ศัตรูตั้งตัวได้หินก็ทำการกระทืบไปที่คำคอที่เปิดโล่งของทหารผู้โชคร้ายส่งผลให้คอหักในทันที
หลังจากจัดการหน่วย C ทั้งสองคนเสร็จหืนก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ เพราะเสียงที่ต่อสู้กับทหารคนที่สองนั้นดังพอสมควร แต่ก่อนที่หินจะได้ทำอะไรต่อเสียงเรย์ก็ดังขึ้นข้างๆ
" สองคน ใน 15 วิงั้นหรอก็ถือว่าใช้ได้ ริบอาวุธมันแล้วก็ไปกันต่อเถอะ " เรย์พูดเสร็จก็เดินนำหินไปในทันที
" เดี๋ยวหัวหน้า แล้วสองคนที่เหลือล่ะ "
" ปล่อยมันไว้ตรงนั้นแหละ " เรย์กล่าวพร้อมกับชี้ไปตรงหน้า
ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้หินรู้สึกว่า หัวหน้ามือใหม่ของตนนั้นเริ่มที่จะไม่ใช่คนแล้ว เพราะมันคือสภาพศพ 6 ศพที่ถูกสังหารไปโดยที่หินไม่ได้ยินเสียงแม้แต่น้อย แสดงว่าหลังจากที่หินแยกออกมานั้น มันดันมีหน่วยลาดตระเวรมาสมทบอีกหน่วยนั้นเอง
" หัวหน้าไม่เอาปืนไปใช้หรอครับ " หินที่เห็นว่าเรย์ไม่ได้พกปืนมาด้วยก็สงสัย
" ไม่หรอก แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว ถึงแม้ว่ามันจะไม่ค่อยถนัดก็เถอะ " เรย์กล่าวพร้อมโชว์มีดคารัมบิทสองเล่มออกมา พร้อมควงอย่างชำนาญต่อหน้าหินที่ตกตะลึงอยู่
ด้านไม้กับสิงห์
ตอนนี้ไม้กับสิงห์กำลังช่วยกันทำกับดักที่สามารถทำได้ง่าย คือหลุมดักสัตว์เพราะพวกตนคิดว่า หน่วย C นั้นคงจะผ่านมาทางนี้แน่ๆ
ซักพักก็มีหน่วย C สองหน่วยเดินมาทางกับดักที่วางไว้และแล้วคนที่โชคร้ายที่สุดก็ได้ตกลงไปในหลุมที่ขุดไว้แน่นอนว่ามันโดนไม้แหลมที่ก้นหลุมเสียบ ตายไม่ต้องสืบ
หลังจากเห็นเพื่อนตนตายต่อหน้า หน่วย C ก็ตื่นตระหนกทันที เพราะถึงยังไงพวกมันก็เป็แค่เด็กปีสอง ที่ยังไม่เคยเห็นการตายที่สยดสยองแบบนี้ เพราะมีแค่ปีสามเท่านั้นที่จะได้ลงภาคสนาม
จากความตระหนก ทำให้พวกมันรีบวิ่งไปยังทางที่กลับมาทันที
" เห้ยมันหนีไปแล้วน่ะนั้น " ไม้กล่าวอย่างเซ็งๆ เพราะหน่วย C ดันปอดแหกหนีกันง่ายเกินไป
" เอาเถอะยังไงเราก็ทำกับดักเอาไว้เยอะอยู่น่าจะเก็บได้หมดอยู่แล้ว ว่าแต่นายเถอะจะเอายังไง " สิงห์ถามไม้ก่อนจะลงมาสำรวจร่างที่ยังกระตุกอยู่ก้นบ่อ บ่งบอกได้อย่างดีว่ามันยังไม่ตาย
" ก็น่ะ ต้องขอบใจไอ้บ้านี่ที่มันดันเอาปืนชั้นมาส่งพอดีเลย " ไม้กล่าวพร้อมชี้ไปที่
Kar-98 ที่อยู่ก้นหลุม
" งั้นหรอ " ด้วยความที่สิงห์อยู่กับไม้มานาน ทำให้สิงห์รู้ว่าเมื่อไม้ได้ปืนที่ดีพอ และจุดซุ่มยิงที่พอดีมันคงเป็ฝันร้ายของศัตรูเป็แน่
" เห้สิงห์มาแข่งกันไหม ว่าใครจะฆ่าได้เยอะกว่ากัน "
" น่าสนุกดีนี่ เอาซิ" พูดจบสิงห์ก็พุ่งหายไปในป่า
" แข่งกับมัน ในป่า คงไม่ไหวเอาเป็ว่าไปเก็บรอบนอกดีกว่า " กล่าวจบไม้ก็หายไป
มุมมองของหน่วย C
" นี่มันบ้าชัดๆ พวกเราหายไปไหนหมด "
" โอ๊ย ชะ ช่วยด้วย "
" ไหนใครบอกว่ามันเป็หน่วยที่กระจอกที่สุดไง "
ความวุ่นวายของหน่วย C ที่ตอนนี้เหลือเพียง 3 คนกำลังวิ่งหนีอย่างเอาเป็เอาตาย เนื่องจากขณะที่ถอยมาตั้งหลัก พวกมันกลับหายไปทีล่ะคน จนคนจากแปดคนลดเหลือแค่สามคนเท่านั้น !!!
แต่ขณะที่กำลังวิ่งอยู่นั้น หน่วย C คนหนึ่งดันสะดุดรากไม้ล้มลง แน่นอนว่าเพื่อนของมันไม่แม้แต่จะเหลียวแล ทำให้กว่ามันจะรู้ตัวมันก็อยู่คนเดียวซ่ะแล้ว
" ช ช ชั้นไม่กลัวแกหรอก แน่จริงก็ออกมา " แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่ร่างกายกลับสั่นเป็ลูกนกเกิดใหม่ จนไม่ทันระวัง
กว่าจะรู้ตัวมันก็ถูกเถาวัลย์รัดเข้าที่คอจาก้า ไม่เพียงแค่นั้นสิงห์ที่อยู่้าต้นไม้ก็ทำการะโลงมาโดยจับเถาวัลย์ไปด้วย ผลคือร่างของหน่วย C ผู้โชคร้ายถูกดึงขึ้นไปบนต้นไม้โดยเถาวัลย์ที่รัดคออยู่กลับรัดแน่นขึ้นไปอีก
" หนีไปได้สองคนหรอ ช่างเหอะ" สิงห์กล่าวพร้ามกับนำปลายเถาวัลย์ที่ถืออยู่ไปมัดกับโคนต้นไม้แล้วจากไป ทิ้งไว้เพียงร่างที่กำลังดิ้นอย่างอ่อนแรงไว้เื้ั
" หะ เห็นทางออกแล้ว " ด้านหน่วย C สองคนที่รอดออกมากำลังคิดว่าตนเองรอดแต่ฝันของมันก็ต้องดับลงเมื่อมีะุ พุ่งเข้าหัวพวกมันอย่างจัง
ห่างออกไปประมาณ 2 ไมล์ ไม้ที่อยู่บนตึกสูงกำลังส่อง Kar-98 ไปที่ชายป่าพร้อมควันที่ออกมาจากกระบอก น่าแปลกที่ไม้กลับออกมาจากป่าได้ก่อนหน่วย C เสียอีก!!!
" ไรว่ะ รอดแค่สองคนเอง ไอ้สิงห์นี่ไม่ออมมือเลยแหะ เอาเถอะไปสมทบกับหัวหน้าดีกว่า " กล่าวจบไม้ก็สะพายปืนขึ้นบ่าแล้วก็หายไป
หน่วย 13 เหลือ 4 คน VS หน่วย C เหลือ 86 คน
.............................................................................................................................