#######
แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องพากันเดินมาถึงที่ๆเหล่าบรรดาท่านแม่หรือบรรดาฮูหยินของพวกท่านมายืนรอกัน…!!!
“ตายแล้ว…หมีป่าตัวนี้ใหญ่มากจริงๆ..!!!”บรรดาฮูหยินทั้งหลาย ต่างใั้แ่เริ่มเห็นกลุ่มพวกผู้ชาย และเด็กๆ พากันเดินมาใกล้ถึงทางเข้าหมู่บ้านกันแล้ว
แต่พอยิ่งมาเห็นใกล้ๆขนาดนี้ก็ยิ่งตัวใหญ่กว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก เพราะไม่เคยเห็นหมีดำตัวใหญ่ขนาดนี้กันมาก่อนเลยในชีวิตของพวกท่าน
“เอ๊ะ..!!ทำไมอยู่แต่พี่สาวเจินจูล่ะ แล้วยวี่ยวี่ล่ะเ้าคะ อยู่ไหน…????ยวี่ยวี่น้อยมาหาแม่มาลูก”ท่านแม่ เรียกหาลูกสาวทั้งสองคน
ที่ท่านแม่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ ไม่เห็นยวี่ยวี่น้อยก็เพราะว่า พวกพี่ชายยืนบังน้องเล็กเอาไว้น่ะสิ…!!!!
“ท่านแม่ ท่านแม่ ข้าอยู่ทางนี้เ้าค่าาาาาา….”ยวี่ยวี่น้อย ส่งเสียงแหลมๆ ออกมาดังๆพร้อมะโโบกไม้โบกมือให้ท่านแม่ของนาง
“ท่านพี่บังข้าทำไมเ้าคะ หลบทางข้าหน่อยเ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย
“............”บรรดาท่านพี่ชายทั้งหลายต่างยืนกันนิ่งเลย
“ท่านพี่ได้ยินหรือไม่เ้าคะ ข้าบอกให้หลบทางอย่างไรเล่าเ้าคะ…???!!! ฮึ่ม….”ยวี่ยวี่น้อย ขมวดคิ้วเท้าสะเอวแล้ว!!!
ท่านแม่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ ท่านป้าหวังลี่ ที่มองหาเ้าตัวเล็กยวี่ยวี่ด้วยเช่นกัน พอได้ยินเสียงเ้าตัวเล็กโวยวายก็หันไปทางต้นเสียง จึงได้เห็นว่าพวกพี่ชายกำลังยืนบังน้องเล็กเอาไว้เสียมิดเชียว
แต่เพียงเพราะว่าพวกท่านนั้นเป็ผู้ใหญ่ตัวสูงใหญ่กว่าย่อมเห็นพวกเด็กๆ ครบกันทุกๆคน เหมือนมองลงมาจากที่สูงนั่นแหละ แต่ว่าพวกท่านก็ไม่ได้พูดอะไรต่อมองดูพวกเด็กๆอยู่เงียบว่าจะทำอะไรกันต่อไป
เ้าตัวเล็กยวี่ยวี่น้อย เตรียมตัวเดินถอยหลังทีละก้าวอย่างช้าๆ และโน้มตัวย่อลงมาเล็กน้อย โดยเฉพาะหัวน้อยๆของนางนั้นเหมือนกำลังพุ่งไปที่เป้าหมายแล้ว…!!!!
“ย่ะ….!!!”ยวี่ยวี่
“หวือ……..!!!!”พวกท่านพี่
“พวกเ้าพากันหลบเร็วเข้า….!!!น้องเล็กพุ่งตัวมาแล้วนะ!!”พี่ใหญ่จ้วนสือ
พวกท่านพี่รีบพากันหลบอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าน้องเล็กยวี่ยวี่ของพวกเขากำลังพุ่งหลาวมาทางพวกเขากัน
“อ๊ะๆๆๆ….ข้าจะล้มแล้ว!!!”ยวี่ยวี่น้อย
ท่านแม่ที่รีบก้าวมาดักหน้าเ้าตัวเล็กยวี่ยวี่ เพราะกลัวว่านางจะวิ่งถลาล้มลงาเ็เอาไว้ และก็เป็ดังที่คาดคิดไว้จริงๆ เมื่อยวี่ยวี่น้อยกำลังเสียหลักจะล้มลงท่านแม่ย่อตัวคว้าเ้าตัวเล็กไปกอดสู่อ้อมอก ด้วยความโล่งใจของทุกๆคน
ที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือว่าเมื่อลูกสาวคนเล็กนางค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองว่ามีใครคนหนึ่งที่มารับนางได้ทันเวลา และกลิ่นกายอันคุ้นเคยของเด็กน้อยคนนี้
“ท่านแม่เ้าคะ ยวี่ยวี่กลับมาแล้วเ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย
“จ้ะลูกรัก…”ท่านแม่
ยวี่ยวี่น้อยมองท่านแม่ และอดพูดกับตัวเองในใจไม่ได้ว่าท่านแม่สวยนัก ก่อนที่เจอกลุ่มท่านพ่อ ท่านปู่ปู่ ท่านตา ท่านอาอาทั้งหลาย ต่างก็รูปหล่อกันทั้งนั้นรูปร่างสูงใหญ่
พอสำรวจไปที่ท่านแม่ และเอียงตัวมองไปทางด้านหลังก็เจอกลุ่มหญิงสาวหลากหลายรุ่นหลายวัยรวมอยู่ด้วย แต่ละคนสวยน่ารักไปคนละแบบไม่มีผู้ใดเลยที่จะดูไม่ดี ช่างหน้าตาดูดีกันหมดจริงๆเลย!!!
“แต่เดี๋ยวนะทำไมหัวของเ้าถึงได้ปูดโนแบบนี้กันเล่า….???”ท่านแม่ขมวดคิ้วจับลูกสาวค่อยๆเงยหน้าขึ้นดูตรงหน้าผากน้อยๆที่มีผมหน้าม้าตกลงมาปิด แต่ก็ไม่สามารถปกปิดได้เลย!!!!
“........!!!!!”ท่านปู่ซุน ท่านปู่ไป่ ท่านตาหม่า ท่านพ่อ ท่านลุงซุน ท่านลุงหม่า ท่านอาไป่(คนพี่) ท่านอาไป่(คนน้อง) เพียงแค่ได้ยินเสียงเหล่าบรรดาฮูหยินเสียงสูงปรี๊ดถามออกมาพร้อมเพรียงกัน พวกท่านก็พากันสะดุ้งสุดตัวกันแล้ว เพราะเสียงนั้นมันทรงพลังน่ากลัวมากจริงๆ!!!
“แผล….???? แผลอันใดกันฮะ….????!!!”ท่านย่าซุนย่าไป่ ท่านยายหม่า ท่านป้าสะใภ้ซุน ท่านป้าสะใภ้หม่า ท่านป้าสะใภ้สองไป่ ท่านป้าหวังลี่ ที่ต่างก็ได้ยินท่านแม่พูดออกมาอย่างใว่ายวี่ยวี่น้อยมีาแกลับมาด้วย
“พวกเราตายหมู่แน่ๆเลยขอรับ….!!!!”พวกท่านพี่ไม่ว่าจะเป็ พี่ใหญ่จ้วนสือ พี่รองหวงจิน ท่านพี่หวงถง ท่านพี่ถงถง ท่านพี่จูเป่า ท่านพี่สุ่ยจิง ท่านพี่ลู่ป๋อ ท่านพี่ลู่ฉาน ท่านพี่ลู่ฉี ท่านพี่ลู่เหวิน
ในตอนนี้ต่างพากันถอยหลังกันอย่างพากันตั้งหลัก และพากันหันไปมองเหล่าบรรดากลุ่มพวกท่านพ่อๆ ท่านปู่ปู่ ท่านตาของพวกเขาที่น่าจะเป็ตัวช่วยได้ดีที่สุดแล้วในตอนนี้!!!!
เ้าตัวต้นเื่ที่จะทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนไปตามๆกันกลับไม่ได้รู้สึกอะไรสักนิดเดียวเลยว่า บรรยากาศโดยรอบนั้นจู่ๆก็เริ่มหนาวเหน็บขึ้นมาเสียแล้ว เพราะมัวแต่มองกลุ่มพวกท่านแม่เสียเพลินไปกับความสวยงามของพวกท่าน!!!
ท่านปู่ซุน ท่านปู่ไป่ ท่านตาหม่า ท่านพ่อ ท่านลุงซุน ท่านลุงหม่า ท่านอาไป่(คนพี่) ท่านอาไป่(คนน้อง) ที่กำลังแบกหามซากหมีป่าอยู่เลย ไม่ได้รู้สึกว่าหน้กแต่อย่างใดแล้ว
“เอ่อ…..ฮูหยินพวกข้าคงจะต้องขอตัวก่อนสักครู่นะจะต้องนำซากหมีดำตัวนี้ไปจัดการชำแหละก่อน เดี๋ยวจะราคาตกได้…!!!”ท่านปู่ซุน
“ใช่ๆ มีอะไรเดี๋ยวค่อยสอบถามคุยกันทีหลังนะฮูหยินขอตัวก่อน พวกเ้าเร่งฝีเท้าเร็วเข้าต้องรีบชำแหละซากหมีดำตัวนี้อย่างเร่งด่วนนะ!!!”ท่านตาหม่า
กลุ่มท่านปู่ซุน ท่านปู่ไป่ ท่านตาหม่า ท่านพ่อ ท่านลุงซุน ท่านลุงหม่า ท่านอาไป่(คนพี่) ท่านอาไป่(คนน้อง) กำลังจะพากันเดินเข้าหมู่บ้านเลี่ยงหลินกัน
“เดี๋ยวก่อนเ้าค่ะท่านพี่ทั้งหลาย และลูกชายทั้งหลาย….!!!!”เสียงเย็นๆของท่านย่าซุน ส่งเสียงห้ามออกมา
“ขอรับ ฮูหยิน/ฮูหยินซุน…!!!!”ท่านปู่ซุน ท่านปู่ไป่ ท่านตาหม่า
“ก็ไหนบอกว่าจะพากันนำซากหมีป่าตัวนี้ไปชำแหละอย่างไรเล่าเ้าคะท่านพี่…???”ท่านย่าซุน
“ใช่ๆฮูหยิน…!!!”ท่านปู่ซุน
“แต่พวกท่านพี่กำลังพากันเดินไปที่หมู่บ้านเลี่ยงหลินกันนี่เ้าคะ??? ต้องไปที่หมู่บ้านเลี่ยงฮวงไม่ใช่หรืออย่างไรกัน..????”ท่านยายหม่า
“โอ้….!!!ใช่ๆฮูหยิน พวกเ้าเดินผิดเส้นทางแล้ว ต้องไปที่หมู่บ้านเลี่ยงฮวงของข้าโน้นเร็วเข้า…!!!”ท่านตาหม่า
“ได้..!!!”ท่านปู่ปู่ ท่านตา
“ขอรับ…!!!”ท่านพ่อ ท่านลุงลุง ท่านอาอา
“พวกข้าไปด้วยขอรับท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อๆ…”พวกท่านพี่รีบเอ่ยขอตัวติดตามไปที่หมู่บ้านเลี่ยงฮวงกันด้วยเลยอย่างรวดเร็ว…!!!!
ต่างคนต่างรีบพากันหลบหลีกกันก่อนใน่เวลานี้ อย่างน้อยๆก็หลบภัยกันได้สักพักหนึ่ง ค่อยหาทางกันอีกที
บรรดาฮูหยิน
“เหอะ………”เหล่าบรรดาฮูหยินทั้งหลาย
“หาทางหลบหนีกันไปแล้ว พวกผู้ชายน่ะ….”ท่านย่าไป่
“ข้าว่ารีบพาเด็กๆกลับเข้าหมู่บ้านกันก่อนดีกว่านะ โดยเฉพาะยวี่ยวี่เนี่ยต้องพาไปทำแผลทายาเสียก่อน..!!!”ท่านยายหม่า
“จริงเ้าค่ะ…!!!”บรรดาท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ทั้งสามหมู่บ้าน
“ลู่ซือ ลูเสียน เจินจู พวกเ้าเล่ามีแผลอย่างน้องเล็กบ้างหรือไม่กัน…???”ท่านย่าซุน
“พวกข้าไม่มีแผลเลยเ้าค่ะ…”ลู่ซือ ลู่เสียน เจินจู
“เฮ้อ………..”ท่านย่าซุนย่าไป่ ท่านยายหม่า ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ซุนป้าสะใภ้หม่า ท่านป้าสะใภ้หม่า ท่านป้าสะใภ้สองไป่ ท่านป้าหวังลี่
“ค่อยโล่งอกหน่อยนะเ้าคะ…ถ้ามีแผลกลับมาทุกคนนี่หัวใจจะวายเ้าค่ะ..!!”ท่านป้าสะใภ้หม่า
“ใช่ๆ….”คนอื่นๆ
“ยวี่ยวี่ เจินจู ลู่ซือ ลู่เสียน กลับบ้านกันนะ”ท่านแม่
“เ้าค่ะ…”แม่นางน้อยทั้งสี่
เหล่าบรรดาฮูหยินทั้งหลายต่างพากันแม่นางน้อยทั้งสี่เดินทางกลับเข้าสู่หมู่บ้านเลี่ยงหลินกัน ซึ่งเป็บ้านของท่านปู่ท่านย่าตระกูลซุน หรือก็คือบ้านที่อยู่อาศัยในปัจจุบันของยวี่ยวี่น้อยกับครอบครัวของนางนั่นเอง
แต่ตอนนี้คนทั้งสามหมู่บ้านกำลังตื่นเต้นกับข่าวล่าสุดที่พวกเขาได้รับกันว่า บรรดาผู้นำทั้งสามตระกูลของสามหมู่บ้านได้พาลูกชาย และหลานๆ ออกไปล่าหมีป่ากันกลับมา..!!!!
“นี่เหรอหมู่บ้านเลี่ยงหลิน และบ้านที่ข้าอาศัยอยู่”ยวี่ยวี่น้อย ที่หันซ้าย หันขวามองดูภายในหมู่บ้านของนางเองอย่างสนใจ
ระหว่างเดินทางเข้ามาหมู่บ้านเลี่ยงหลิน คนในหมู่บ้านก็ทักทายกลุ่มของนางตลอดเส้นทางเช่นเดียวกัน เพราะอย่าลืมว่ากลุ่มของนางทั้งหมดนี้คือบรรดาฮูหยินผู้เฒ่าของผู้นำหมู่บ้านทั้งสามหมู่บ้าน และไหนจะบรรดาฮูหยินที่จะเป็ฮูหยินของผู้นำหมู่บ้านคนต่อไปอีกด้วย …!!!!
ถึงจะแค่ชาวบ้านที่ดูธรรมดาทั่วๆไปแต่ก็มีตำแหน่งใหญ่กว่าชาวบ้านอยู่ดี…!!!! รวมถึงต้องมีภาระหน้าที่ที่จะต้องแบกรับและดูแลรับผิดชอบลูกบ้านให้อยู่ดีกินดีอีกต่างหาก…!!!! ไม่ง่ายเลยจริงๆ
“หมู่บ้านเลี่ยงหลินไม่ได้เป็หมู่บ้านที่ร่ำรวยเลย จะบอกว่าจนก็ไม่ถึงขนาดนั้นจะว่าดูมีฐานะปานกลางก็ไม่ใช่ มันเหล่ๆจน และปานกลางขึ้นมานิดหน่อยแบบน้อยเดียวเอง….!!!!เฮ้อ…..
ไม่เป็ไรข้าได้ความสามารถทั้งตา หู จมูก ขึ้นเทพติดตัวมาที่ยุคโบราณแห่งนี้ด้วย ย่อมช่วยเปลี่ยนแปลงอะไรๆได้อย่างแน่นอนล่ะขนาดวันแรกที่ฟื้นคืนชีพลืมตาตื่นขึ้นมายังได้ หมีดำป่าตัวใหญ่ กับเห็ดหลินจื้อดอกใหญ่มว๊ากกกกมาตั้ง 6 ดอกแน่ะ
โอ๊ะ….!!!จริงด้วยสิเห็ดหลินจือ..!!!ขอนไม้ของข้าล่ะ ขอนไม้ที่จะมีเห็ดหลินจืองอกขึ้นมาอีกอยู่หนายยยยย….!!????”ยวี่ยวี่
“พรึ่บ…..!!!”
“ตึก…ตัก…..”
ขณะที่นั่งรอจะใส่เสื้อผ้าชุดใหม่นั้น ก็นั่งนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆมากมายที่เกิดขึ้น และพอนึกถึงขอนไม้อันมีค่าที่จะทำเงินตำลึงให้นางได้อีก ถึงกับลุกพรวดพราดวิ่งออกนอกห้องะโถามหาขอนไม้ขอนนั้นอย่างร้อนรน…!!!!ด้วยความใ
“ขอนไม้ของข้า ขอนไม้ของข้าอยู่หนายยยย????!!!…เ้าคะ!!!”ยวี่ยวี่
“เสียงโวยวายอะไรกันน่ะ…????”ท่านย่าซุน
“เสียงเหมือนเ้าตัวเล็กนะ”ท่านยายหม่า
“ขอนไม้อะไรกันนะ….????”บรรดาพวกผู้ใหญ่เองต่างก็งุนงงกันเหลือเกินว่าเ้าตัวเล็กยวี่ยวี่ถามหาขอนไม้อะไรกัน ดูสำคัญสำหรับยวี่ยวี่น้อยเหลือเกิน
แต่พวกท่านก็ไม่ได้ที่จะเข้าร่วมบทสนทนาพูดคุยกับแม่นางน้อยทั้งสี่ เพียงแต่ฟังไปด้วยอย่างเงียบๆนั่นเอง
*****************
พอเดินทางมาถึงหมู่บ้านกันแล้ว ก็ใช่ว่าจะราบรื่นโดนจับได้ว่ายวี่ยวี่น้อยมีาแกลับมาเสียด้วย แต่มีาแตอนไหน และที่ใดนั้นค่อยว่ากันอีกทีหนึ่ง แต่ที่นี่ๆวีรบุรุษต้องหลบหนีเพื่อตั้งหลักรับมือกับบรรดาฮูหยินกันก่อน!!!!
185
