"ทำไมมายืนตรงนี้ล่ะ" นักรบที่กำลังเดินวกกลับเข้ามาในบ้าน เขาเข้ากับน้ำส้มเห็นเธอยืนอยู่ตรงทางขึ้นบันได จึงได้ทักท้วง
"คือฉันจะไปเรียกคุณมาทานข้าวแต่ว่าไม่กล้าขึ้นไป แล้วทำไมถึงได้เดินมาจากหน้าบ้านคะ" เธอหันมามองตามเสียงแล้วตอบกลับ ตามสิ่งที่เธอเจตนาไว้แต่แรก อยากจะขึ้นไปเรียกเนื่องจากรอนานกลัวอาหารจะเย็น แต่ก็เก้ ๆ กัง ๆ ไม่กล้าขึ้นไป เพราะมันเป็พื้นที่ส่วนตัว แต่ด้วยความสงสัยจึงทำให้เธอเอ่ยถาม เพราะเขาเดินมาจากหน้าบ้านซึ่งไม่รู้ว่าเขาลงมาจากชั้นสองั้แ่เมื่อไหร่
"อ๋อ แค่ไปเดินเล่นครับไม่มีไรหรอก" นักรบตอบเธอพร้อมระบายยิ้มอ่อน
"ค่ะ ไปทานข้าวเถอะป่านนี้มะนาวกินนำหน้าไปแล้ว เดี๋ยวคุณจะไม่ได้กิน" น้ำส้มชวนและพูดแซวลูกสาวตัวน้อยที่เธอรู้นิสัยดี
"ห่วงผมอีกแล้วเหรอครับ" ทว่าคำพูดของน้ำส้มกลับทำให้นักรบต้องเอ่ยออกมาอย่างเข้าข้างตัวเอง ทั้งที่เธอไม่ได้สื่อลึกในความหมายเช่นนั้น
"เปล่า" น้ำส้มตอบปฏิเสธด้วยน้ำเสียงราบเรียบ บางครั้งเธอก็นึกระอากับเขา แต่บางการกระทำก็ทำเอาเธอเขินจนไม่รู้จะหลบหลีกยังไง
"เอ้า! ผมเสียใจนะเนี่ย" คำปฏิเสธของน้ำส้มทำเอานักรบสีหน้าเจื่อนไปทันตา เขาแสร้งพูดและทำสีหน้าละห้อย หวังให้น้ำส้มเห็นใจ
"เื่ของคุณค่ะไม่ใช่เื่ของฉัน" แต่แล้วก็ไม่เป็อย่างที่คิด น้ำส้มเลือกที่จะเดินหนี
"ใจร้ายฉิบหาย" นักรบพูดตามหลังอย่างคนน้อยใจ ในขณะที่เขาเดินตามเธอไป
"ใจร้ายอะไรกัน"
"ทะเลาะกันอีกแล้วเหรอคะ น้องบอกว่าให้รักกันไง"
เสียงดังก้องจนทำให้น้องมะนาวที่กำลังตักข้าวเข้าปากต้องเงยมอง เธอทักท้วงผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยน้ำเสียงอย่างกับหน่ายระอา เหมือนกับว่านักรบและน้ำส้มกำลังทะเลาะ ซึ่งเป็สิ่งที่เด็กหญิงไม่ชอบใจ เธอชอบเสียงหัวเราะและรอยยิ้มมากกว่าการที่ใครต่อใครทะเลาะเบาะแว้ง นั่นจึงทำให้เธอพูดออกมาแบบนั้น ปากก็พัลวันเคี้ยวข้าวที่เต็มกระพุ้งแก้ม
"ไม่ได้ทะเลาะค่ะแม่กับคุณอาแค่คุยกันเฉย ๆ" ผู้เป็แม่ให้คำตอบพร้อมกับนั่งลงเก้าอี้ข้างลูกสาว
"คุยกันต้องเสียงเบา แต่ว่าคุณแม่ขากับคุณอาเสียงดังต้องทะเลาะกัน" เด็กหญิงอ้างเหตุผลตามสิ่งที่ได้ยิน ทำเอานักรบคลี่ยิ้มอ่อนมองหน้าน้องมะนาว ที่เหมือนกำลังเบ่งอำนาจเด็กว่ากล่าวผู้ใหญ่ด้วยความไร้เดียงสา ทว่าทำให้นักส้มรู้สึกหน้าชาไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะความเป็เด็กคงจินตนาการตามสิ่งที่ััได้เท่านั้น แต่สายตาของเธอมองไปเห็นกับข้าวที่ทำมามากมายมันพร่องลงไปกว่าครึ่ง จึงทำให้ทักท้วงด้วยความใ
"เดี๋ยวนะมะนาว! แม่ออกไปแป๊บเดียวทำไมไข่เจียวเหลือแค่ครึ่งเดียวล่ะ"
"น้องกินลงท้องไปแล้วค่ะ น้องหิวเวอร์ ๆ"
"ไข่ห้าฟองเลยนะคะ หนูฟาดไปครึ่งแล้วคุณอาจะได้กินไหมล่ะ?"
"มันยังมีอีกครึ่งนี่คะ น้องกินรอก็คุณอากับคุณแม่มาช้า"
ไม่ใช่ว่าผู้เป็แม่หวงของ แต่ตอนนี้ลูกสาวของเธอน้ำหนักเริ่มเกินเกณฑ์ หมอจึงแนะนำให้น้องมะนาวควบคุมน้ำหนัก เพราะมันอาจจะส่งผลต่อสุขภาพของเธอในภายหลัง เธอจึะห่วงและพยายามควบคุมเื่การกินของลูก จะไม่ให้แม่ใได้อย่างไร ไข่เจียวห้าฟองที่คิดว่าทำมาเผื่อสามปาก แต่ลูกสาวของเธอฟาดไปครึ่งหนึ่ง แถมยังมีปีกไก่ทอดอีกแปดชิ้น แต่ตอนนี้ในจานมันเหลือแค่สี่ชิ้น
"ไปหาหมอรอบหน้าต้องโดนบ่นแน่ ๆ เลย" น้ำส้มรู้สึกเหมือนเืสูบฉีดหนัก เวลาที่พูดคุยกับลูกสาวที่แสนช่างพูด
"แล้วคุณแม่จะบ่นทำไมเยอะแยะคะ เดี๋ยวไม่สวยนะ น้องเริ่มจะอิ่มแล้วค่ะหมดจานนี้น้องก็พอ" การเตือนของผู้เป็แม่ แต่ลูกสาวเข้าใจว่าเป็การบ่น เธอจึงพูดแย้งขึ้นด้วยความคิดแบบเด็กน้อย สิ่งที่เธอบอกหมดจานแต่ปริมาณนั่นน้ำส้มคงกินอิ่มได้สองมื้อ กินเก่งจนไม่รู้เธอจะควบคุมลูกสาวยังไง
"แล้วคุณจะไปว่าลูกทำไม ปล่อยให้แกกินไปเถอะวัยนี้กำลังกินกำลังนอน"
"ใช่ค่ะ คุณอาพูดถูกต้องที่สุด"
นักรบที่นั่งมองสองแม่ลูกพูดคุยกัน เขายิ้มไม่หยุดกับความน่ารักของพวกเธอ แต่ความที่เอ็นดูน้องมะนาว เวลาที่เห็นเธอกินอย่างเอร็ดอร่อยทำให้เขาปริ่มใจ มองเฉย ๆ ก็อิ่มท้อง เพราะน้องเคี้ยวอย่างกับเป็อาหารเลิศรสจนวางช้อนไม่ลง ขนาดเธอพูดกับแม่ปากก็ยังไม่หยุดเคี้ยว มือก็ทำงานตักอาหารอย่างขะมักเขม้น
"แล้วดูกินเข้า เอาส้ะแคงเข้าปากระวังทิ่มเอานะคะ น้องนี่สามารถจริง ๆ เบาได้เบานะคะคุณหมอบอกให้น้องลดน้ำหนักไม่ใช่เหรอ" กิริยาของลูกสาวทำเอาผู้เป็แม่ท้วงด้วยความห่วงใย ก็น้องมะนาวใช้ส้ะแคงตักเข้าปากที่อ้ากว้าง เธอช่างมีความพยายามในการกินจริง ๆ
"พรุ่งนี้ค่อยลดค่ะ วันนี้น้องหิว" เด็กหญิงตอบแม่พลางเคี้ยวอาหารตุ้ย ๆ
"ไข่เจียวสุดอร่อยอาตักให้นะ" นักรบที่แค่มองน้องมะนาวกินเขาก็รู้สึกอิ่ม เอื้อมมือตักไข่เจียวใส่จานของเด็กหญิง ทำเอาเธอฉีกยิ้มกว้างด้วยความพอใจ นับวันเธอยิ่งรู้สึกสนิทกับนักรบ เพราะเขาไม่เคยว่าเธอมีแต่เอาใจ จนทำให้เธอรู้สึกชอบและถูกชะตา
"ขอบคุณค่ะ"
ทั้งสามคนทานอาหารร่วมโต๊ะเดียวกัน มันเป็ภาพที่อบอุ่นสำหรับนักรบ ที่ปกติเขาต้องนั่งทานคนเดียว หรือบางวันรู้สึกเบื่อต้องทานมาจากข้างนอก แต่วันนี้เขามีความสุขกว่าทุกครั้งเพราะมีผู้หญิงสองคนอยู่ร่วมบ้าน แม้จะเป็เวลาไม่นานก็ทำให้เขาเปี่ยมล้นด้วยความสุข จะดีแค่ไหนหากในทุกวันทุกเวลานาทีเขามีเธอทั้งสองเคียงข้าง
"น้องอิ่มแล้วค่ะ" เด็กหญิงบอกกล่าว จากนั้นจึงยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม นั่งเอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้ คว้าโทรศัพท์มือถือมาเปิดเล่นตามประสา
"นั่งดี ๆ สิคะ" ผู้เป็แม่ท้วงขึ้นเมื่อเห็นกิริยาของลูกสาวไม่งาม
"ดีแล้วค่ะ น้องต้องนั่งแบบนี้ก่อนเพราะมันแน่นพุง" เด็กหญิงตอบแม่แต่สายตานั้นจ้องมองเพียงโทรศัพท์มือถือ ที่กำลังเป็แอปพลิเคชันยอดฮิต "สามสองหนึ่งหกห้าฉี่" จู่ ๆ เด็กหญิงก็พูดขึ้น
"น้องว่าอะไรนะคะ" จนผู้เป็แม่ต้องถามย้ำ
"สามสองหนึ่งหกห้าฉี่" เด็กหญิงตอบกลับแต่ยังคงจ้องมองที่หน้าจอมือถืออย่างตั้งใจ
"ใบ้หวยแม่เหรอ" น้ำส้มพูดแซว
"น้องดูใน Tiktok ค่ะ"
"ไม่แน่นะคุณ ถ้าออกมาจริงนี่เรียกเ้าแม่มะนาวเลย...เดี๋ยวผมจะลองไปหยิบดูสักสิบยี่สิบใบ" นักรบพูดเสริมทีเล่นทีจริง
"คุณก็บ้าจี้ตามมะนาว"
"มะนาวเอ๊ย" ทั้งคำพูดและกิริยาทำให้นักรบไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาตอบโต้ เขาได้แต่สบถออกมาด้วยความเอ็นดู มองหน้าน้ำส้มด้วยรอยยิ้ม สายตาสองคู่สบจ้องมองกันอย่างไม่ได้นัดหมาย คงรู้สึกเหมือนกันหลังจากที่ฟังน้องมะนาวพูดจบ
632
