ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “หงิง หงิง...” ลูกหมาป่าตัวนี้หิวมาก ทันทีที่อยู่ในอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยามันก็เริ่มดิ้นทันที

        ลูบไล้เส้นขนนุ่มนิ่ม หัวใจของหลินเมิ้งหยาใกล้จะละลายเต็มที

        “ป๋ายจื่อ ไปเบิกนมวัวมาเจ้าหมาน้อยตัวนี้จะต้องหิวมากอย่างแน่นอน”

        ลูกหมาป่าตัวใหญ่กว่าฝ่ามือของนางนิดเดียวเท่านั้น ดวงตาเปียกชื้นเห็นได้ชัดว่ามันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

        “ท่านอ๋อง หม่อมฉันสามารถเลี้ยงมันได้หรือไม่เพคะ?”

        อยู่ๆ หัวใจของหลินเมิ้งหยาพลันสั่นไหว

        หมาป่าตัวนี้น่าสงสารมาก เสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังเด็กยิ่งไปกว่านั้นมันยังน่ารักมาก

        “แต่ถึงอย่างไรมันก็เป็นหมาป่าหากวันใดวันหนึ่งมันทำร้ายเจ้าขึ้นมา จะทำเช่นไร?”

        อันที่จริง ก่อนมอบให้นาง เขาเองก็ยังกังวล

        หมาป่ามิได้จริงใจต่อเจ้าของเหมือนอย่างสุนัขทั่วไปพวกมันมีสัญชาตญาณของตนเอง

        หากวันหนึ่งมันทำร้ายหลินเมิ้งหยาขึ้นมาเขาเกรงว่าเขาคงมิอาจยับยั้งได้ทัน

        “วางใจเถิดเพคะ หม่อมฉันจะระวัง อีกอย่างหม่อมฉันรู้สึกได้ถึงความฉลาดของเจ้าหมาป่าตัวนี้มันสามารถแยกได้ว่าใครทำดีกับมัน”

        อุ้มลูกหมาป่าตัวน้อย หลินเมิ้งหยาไม่อาจปล่อยตัวมันได้อีกต่อไป

        เจ้าลูกหมาตัวนี้ฉลาดมากจริง ๆ แข้งขาเล็ก ๆ เกาะแขนของนางเอาไว้อีกทั้งยังคลอเคลียไม่หยุด

        ครู่ต่อมา รังสีของความเป็นแม่แผ่กระจายออกมาจากหลินเมิ้งหยา

        น่ารักอะไรขนาดนี้ หลินเมิ้งหยาหลงรักมันจนวางไม่ลง

        “ได้ เช่นนั้นก็เลี้ยงมันเถิด”

        หลงเทียนอวี้รู้อยู่ก่อนแล้วว่าหลินเมิ้งหยาต้องชอบลูกหมาป่าตัวนั้นเองก็เฉลียวฉลาด มันรู้ว่าหลินเมิ้งหยาคือคนที่สามารถให้ข้าวให้น้ำมันกินได้ดังนั้นมันจึงส่งเสียงออดอ้อนคลอเคลียหลินเมิ้งหยา

        “น่ารักจังเลย! นายหญิงไปเอาหมามาจากที่ไหนหรือเจ้าคะ?”

        หลินเมิ้งหยาอุ้มลูกหมาป่ากลับมายังที่นั่งของตนเองสาวใช้ทั้งสี่รีบกรูกันเข้ามา

        มือเล็กมือน้อยยื่นเข้าไปสัมผัสตัวมันเบา ๆ

        “มันไม่ใช่หมา แต่มันคือหมาป่า”

        ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกแปลกหลังจากลูกหมาป่าตัวนี้ถูกหลินเมิ้งหยาอุ้ม มันแสดงท่าทีเชื่อฟังอย่างน่าประหลาดยิ่งไปกว่านั้นยังขายความน่ารักให้กับคนมองอีกด้วย

        คำพูดของหลินเมิ้งหยามิทำให้คนทั้งห้าหวาดกลัว

        ถึงอย่างไรเจ้าหมาป่าตัวน้อยก็แสนน่ารัก แม้มันจะเป็นหมาป่าแต่ถึงกระนั้นก็ยังทำให้ผู้คนหลงรัก

        “เช่นนั้นพวกเราตั้งชื่อให้มันดีหรือไม่”

        อุ้มหมาป่าตัวน้อยกลับไปยังกระโจมของตนเองเจ้าลูกหมาป่าตัวน้อยเข้าไปดื่มนมวัวอุ่นๆ

        หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด นางรู้สึกว่าชื่ออาเสวี่ยช่างเหมาะกับมันยิ่งนัก

        “ให้มันชื่อว่าอาเสวี่ยแล้วกันจากนี้ไปพวกเราจะเลี้ยงดูมันที่ตำหนัก

        หลินเมิ้งหยาตัดสินใจ ทว่าดวงตาของสาวใช้ทั้งสี่กลับเบิกกว้างจะเก็บหมาป่าไว้ในตำหนักกระนั้นหรือ พระชายากำลังล้อเล่นอยู่กระมัง?

        “เอ๋? ไม่มีใครเลี้ยงลูกหมาป่าหรอกนะเจ้าคะท่านไม่กลัวว่ามันจะแว้งกัดท่านตอนโตหรือ?”

        ป๋ายจื่อมองทางนายหญิงตัวเอง ท่าทางหวาดกลัวเล็กน้อย ตอนนี้ยังไม่เป็นไรแต่ถ้าหากมันโตขึ้นและทำร้ายคนในตำหนักหลิวซินจะทำเช่นไร?

        นางเป็นเพียงเด็กสาวอ่อนแอ เพียงหมาป่าตัวนี้กัดนางก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว

        “พวกเจ้ากำลังกลัวอะไรกันอยู่? วางใจเถิดหากพวกเราเลี้ยงดูมันตั้งแต่ยังเด็กและเลี้ยงดูมันด้วยความจริงใจมันจะต้องจริงใจต่อพวกเราแน่นอน แล้วแบบนี้มันจะทำร้ายพวกเราได้อย่างไร?”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาได้รับความเห็นด้วยจากป๋ายซู

        เด็กคนนี้มักจะนิ่งเงียบอยู่เสมอ อาจพูดออกมาบ้างเป็นบางครั้งแต่ทุกครั้งที่พูดล้วนมีเหตุผล

        “ข้าคิดว่านายหญิงพูดได้ไม่เลวยิ่งไปกว่านั้นข้าเคยได้ยินเรื่องที่ว่ามีคนอาศัยอยู่กับหมาป่าอีกทั้งยังมีเด็กน้อยผู้ถูกทอดทิ้งอาศัยกับหมาป่าอีกด้วย”

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงในโลกปัจจุบันเองก็มีเรื่องเล่าของเด็กชายกับหมาป่า ดังนั้นเจ้าลูกหมาป่าตัวนี้จะต้องกลายเป็นหมาป่าเชื่องๆในอนาคตเป็นแน่

        “ในราชวงศ์แห่งซีฟานเองก็มีคนเลี้ยงหมาป่าจนเชื่องดังนั้นพวกเจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลหรอก”

        หลงเทียนอวี้พาหูเทียนเป่ยเดินเข้ามา หูเทียนเป่ยจึงส่งเสียงอธิบาย

        เมื่อได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาขององค์รัชทายาทแห่งซีฟาน ป๋ายจื่อพลันหน้าแดงก่ำนางรีบมุดเข้าไปหลบหลังหลินเมิ้งหยาทันที

        “ที่แท้องค์รัชทายาทก็เสด็จมาถึงที่นี่ เชิญนั่งเพคะ”

        หลินเมิ้งหยากลับแสดงความใจกว้างนางสังเกตเห็นแววตาหลงใหลในสายตาของป๋ายจื่อ

        อันที่จริงหูเทียนเป่ยเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลย แต่น่าเสียดายเกรงว่าราชวงศ์แห่งซีฟานจะมีความซับซ้อนมากกว่าที่พวกนางได้เห็น

        “หมาป่าตัวนี้มีสัญชาตญาณที่ดี หากต้องการเลี้ยงสัตว์ร้ายพวกนี้ขอเพียงใส่ใจ พวกมันจะกลายเป็นสัตว์เลี้ยงที่แสนเชื่อฟังแน่นอน ที่ซีฟานของพวกเราหมาป่าหิมะเปรียบเสมือนสัตว์วิเศษที่พระเจ้าประทานให้”

        ท่าทางของหูเทียนเป่ยเสมือนชอบอาเสวี่ยมาก แต่น่าเสียดายที่หมาป่าตัวนี้ไม่ไว้หน้าเขาเลยแม้แต่น้อย

        หลังจากกินนมอิ่มแล้ว มันวิ่งเข้าไปขดตัวนอนที่ขาของหลินเมิ้งหยา

        วางศีรษะลงบนเท้าของหลินเมิ้งหยา ก่อนจะหลับไป

        “ลูกหมาป่าตัวนี้ยังเด็กมากเกินไป พอกินอิ่มก็นอนไม่เห็นเหมือนราชาแห่งหมาป่าตรงไหน”

        หูเทียนเป่ยอาศัยอยู่ที่ซีฟานเขาจึงรู้จักอุปนิสัยของหมาป่าเหล่านี้ดี

        คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะเป็นสายพันธุ์ของราชาแห่งหมาป่า

        “เกรงว่าเทียนเป่ยซง1คงมิได้มาที่นี่เพียงเพื่อชื่นชมหมาป่าหิมะใช่หรือไม่?”

        หลงเทียนอวี้ได้ยินบทสนทนาระหว่างหูเทียนเป่ยและหลินเมิ้งหยา ความหงุดหงุดพลันผุดขึ้นในหัวใจ

        คำพูดนี้เรียกสติของหูเทียนเป่ยกลับมาหลินเมิ้งหยาใช้โอกาสนี้โอบอุ้มตัวอาเสวี่ยเข้ามาไว้ในอ้อมกอด

        “ที่ข้ามาในวันนี้ก็เพราะจะคุยเรื่องการอภิเษกเสด็จพ่อเร่งให้ข้าเลือกชายาที่จะอภิเษกด้วยมิเช่นนั้นพระองค์จะเป็นผู้เลือกให้กับข้า”

        เมื่อพูดถึงเรื่องแต่งงานหูเทียนเป่ยรู้สึกยุ่งยากใจเสียยิ่งกว่าหลินเมิ้งหยา

        แม้หญิงสาวชนชั้นสูงแห่งต้าจิ้นจะมีใบหน้างดงามกิริยามารยาทอ่อนโยน แต่พวกนางหาใช่ชายาที่เขาอยากได้ไม่

        ชายาของเขาควรแตกต่างจากผู้อื่นควรมีความคิดเห็นเฉกเช่นเดียวกับเขาและอยู่ครองรักกันที่ซีฟานอย่างมีความสุข

        ดังนั้น เขาจึงไม่อยากแต่งงานกับลูกคุณหนูตระกูลใหญ่โต

        “สาวใช้ของหม่อมฉันไม่เหมาะสมกับพระองค์ ต้าจิ้นมีสาวงามอีกมากมายองค์ชายไม่ลองเลือกดูใหม่ดูเพคะ”

        เมื่อเรื่องราวเดินทางมาถึงจุดนี้แล้วหลินเมิ้งหยาต้องการพูดออกไปให้ชัดเจน

        ป๋ายจื่อมิใช่เพียงสาวใช้ของนาง แต่เปรียบเสมือนน้องสาว

        นางไม่มีทางปล่อยให้ป๋ายจื่อรับความเสี่ยงที่อาจได้ไปแต่มิได้กลับเช่นนี้

        “ข้าเองก็กลับไปคิดดูแล้วหากข้าต้องเลือกหญิงสาวชนชั้นสูงเหล่านั้นจริงๆ แล้วละก็ข้ายินยอมเลือกสาวใช้ของเจ้าจะดีเสียกว่า”

        หูเทียนเป่ยเองก็มีเหตุผลที่แน่วแน่ของตนเองกองกำลังของซีฟานแข็งแกร่งมากสกุลของเหล่าขุนนางกำลังจับจ้องหมายปองตำแหน่งชายาของเขาอยู่

        เขาไม่อยากกลายเป็นหุ่นเชิดของใคร ดังนั้นเขาจึงต้องการสาวใช้ของหลินเมิ้งหยา

        “หม่อมฉันเข้าใจความรู้สึกของพระองค์แต่หม่อมฉันเองก็มิอาจยินยอมปล่อยสาวใช้ของหม่อมฉันกลายเป็นเครื่องมือของใครได้”

        หลินเมิ้งหยาออกหน้าปกป้องป๋ายจื่อ หูเทียนเป่ยคิดไม่ถึง

        ที่ซีฟาน ผู้หญิงเป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งเท่านั้นยิ่งไปกว่านั้น นางเป็นเพียงสาวใช้คนหนึ่งเท่านั้น

        “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เกรงว่าข้าเองก็คงไม่มีทางเลือกแต่ถึงอย่างนั้นต้องขอบใจเจ้ามาก”

        หลงเทียนอวี้เป็นเพื่อนของเขา คนซีฟานให้ความสำคัญกับเพื่อนพ้องมากเมื่อหลินเมิ้งหยาไม่ยินยอมมอบสาวใช้ให้ เช่นนั้นเขาก็ไม่คิดบีบบังคับ

        “การหนีปัญหาหาใช่วิธีการแก้ปัญหาไม่ราชวงศ์แห่งซีฟานจะต้องมีหญิงสาวที่เหมาะสมกับท่านอย่างแน่นอน ไม่ดีกว่าหรือ หากได้แต่งงานกับพวกนาง”

        คำแนะนำจากหลินเมิ้งหยาทำให้หูเทียนเป่ยหัวเราะขมขื่นพลางส่ายหน้า

        “เรื่องที่เสด็จพ่อได้ตัดสินใจไปแล้ว ไม่อาจมีทางแก้ไขได้หากใช้วิธีนั้นได้จริง ข้าคงไม่เลือกสาวใช้ของเจ้า”

        ทุกครอบครัวล้วนมีปัญหาทว่าในราชวงศ์มิอาจหลบหลีกการแก่งแย่งชิงดีไปได้

        หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด สุดท้ายนิ่งเงียบไป

        นางไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องภายในครอบครัวของผู้อื่น

        สนทนากับหูเทียนเป่ยอีกสองสามประโยค ก่อนที่หลงเทียนอวี้จะส่งเขากลับ

        สาวใช้ทั้งสี่ขอตัวออกไปข้างนอกเพื่อปล่อยให้หลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง

        “ท่านคิดว่าหูเทียนเป่ยจะยอมแพ้หรือไม่?”

        หลินเมิ้งหยากังวลเล็กน้อย องค์ชายแห่งซีฟานแต่ละคนรับมือได้ยากแม้หูเทียนเป่ยจะดูเหมือนคนตรงไปตรงมา แต่ก็ไม่รู้ว่าเขายังมีกลอุบายอันใดเก็บซ่อนเอาไว้

        หากเขาจะเอาตัวป๋ายจื่อไปให้ได้จริงๆเช่นนั้นเรื่องราวจะยุ่งยากยิ่งขึ้นอย่างแน่นอน

        “ข้าคิดว่าเขาไม่มีทางยอมแพ้ ไม่มีใครยินยอมปล่อยให้คนอื่นขัดขวางแผนการของตนเองเทียนเป่ยเป็นคนมีความทะเยอทะยาน เจ้าคิดหรือว่าเขาจะยอมทิ้งโอกาสนี้ไป?”

        หลินเมิ้งหยานั่งลงบนเก้าอี้ แกล้งลูกหมาป่าในอ้อมกอด

        เรื่องของป๋ายจื่อทำให้นางกระวนกระวายเป็นอย่างมาก

        “แต่เจ้าสบายใจเถิด ข้าจะพยายามคุยกับเขา”

        เสียงทุ้มต่ำที่ถูกส่งออกมาทำให้หัวใจของหลินเมิ้งหยาเสมือนได้รับการปลอบโยน

        อันที่จริงนางมีแผนซ่อนเอาไว้ในใจ

        หากวันใดป๋ายจื่อถูกบีบบังคับให้ไปแต่งงานกับหูเทียนเป่ยขึ้นมา

        เมื่อถึงเวลานั้น นางไม่เกรงใจเลยที่จะใช้กลอุบายลักขื่อเปลี่ยนเสา

        หลินเมิ้งหวู่ยินยอมที่จะแต่งงานด้วยมิใช่หรือ? เช่นนั้นส่งนางไปไม่ดีกว่าหรือ

        “ท่านอ๋องจะเข้าร่วมการจับเสือในวันมะรืนจริงหรือเพคะ?”

        การช่วยเสือเป็นเพียงความคิดของหลินเมิ้งหยาเท่านั้นเมื่อลองครุ่นคิดดูแล้ว นางรู้สึกว่ามันบ้าบิ่นเกินไป

        เสือไม่อาจแยกได้ว่าใครเป็นคนดีหรือเลว เมื่อเวลาจวนตัว หลงเทียนอวี้ได้รับบาดเจ็บขึ้นมาจะทำเช่นไร?

        “เจ้ากำลังเป็นห่วงข้าหรือ?”

        หลงเทียนอวี้ถามกลับด้วยใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มที่พบเห็นได้ยากยิ่ง

        ช่วงนี้ที่อยู่ต่อหน้าหลินเมิ้งหยา เขามักจะยิ้มบ่อยขึ้น

        ห้วงอารมณ์ที่มิอาจพบเห็นบนใบหน้าของเขาได้บ่อยนักยิ่งถูกเปิดเผยออกมาให้เห็นมากขึ้นทุกที

        รอยยิ้มและแววตาอ่อนโยนจนคนมองใจละลาย

        นี่คือเสน่ห์ของหลงเทียนอวี้ แม้แต่นางยังอดที่จะหลงใหลไม่ได้

        “เจ้าเหม่อลอยอะไร?”

        หลงเทียนอวี้มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยท่าทางขำขันหลังจากที่พวกเขาค่อยๆ คุ้นเคยกันแล้ว หญิงสาวคนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนอีกทั้งเขายังเห็นกับตาตัวเอง

        บางครั้งสดใส บางครั้งน่ารัก บางครั้งหลงใหลทั้งหมดนั้นทำให้หลินเมิ้งหยาเข้ามามีที่นั่งในหัวใจของเขา

        บางที หากได้ใช้ชีวิตกับนางไปตลอดชีวิต ก็คงไม่ได้แย่เท่าไร

        “หม่อม...หม่อมฉัน...ไม่ได้เป็นไร...”

หมายเหตุ

              ซง1 คือคำเรียกพี่ น้อง มิตรสหายมักเป็นคำต่อท้ายชื่อเพื่อแสดงความสนิทสนมและให้เกียรติ