หยางซินเก็บความแปลกใจไว้ในส่วนลึก มองสามีเดินเข้าไปยังตำหนักอย่างเงียบ ๆ พร้อมสายลมพัดโชยมากระทบกาย ทว่าเป็ครั้งแรก ที่นางรู้สึกหนาวเหน็บคล้ายมีลางร้ายบางอย่างเข้ามาเตือน
ตลาดขนาดใหญ่ในแดนมนุษย์ หญิงสาวในชุดสีเขียวอ่อน ใบหน้างดงามดั่งเทพธิดาบนแดน์ ทำให้สายตาของมนุษย์จับจ้องมา ราวกับไม่เคยพบเห็น ทว่าิเยว่กลับไม่สนใจคนพวกนั้น นางพุ่งตรงไปยังผลไม้เชื่อมพร้อมรอยยิ้มหวานเผยออกมา
“ซิ่วอิง ข้าอยากกินสิ่งนี้” นางหันไปยังพี่เลี้ยง ก่อนพ่อค้าจะหยิบผลไม้เชื่อมให้หนึ่งไม้ พร้อมรอยยิ้มเมตตา ก่อนซิ่วอิงจะกระซิบ
“ธิดาิเยว่ บนแดนมนุษย์ไม่เหมือนเผ่าวิหค ทุกอย่างในที่นี้ล้วนแล้วแต่ต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน ท่านอย่าลืม ท่านดูนั่นสิ” ซิ่วอิงชี้มือไปยังหญิงชราที่กำลังซื้อผัก นางยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้แม่ค้าก่อนจะรับของมา
“พวกเราไม่มีเงินเช่นนั้นเ้าค่ะ” ซิ่วอิงหันมายังธิดาเผ่าวิหค แล้วเอ่ยเตือน ก่อนิเยว่จะนิ่วหน้าหันไปยังพ่อค้าที่กำลังยื่นผลไม้เชื่อมให้
“ข้าไม่มีเงินเช่นคนพวกนั้น ข้าไม่เอาแล้วล่ะ” นางนึกขึ้นได้จึงเสียงอ่อย ก่อนรอยยิ้มเหี่ยวย่นของพ่อค้าจะเอ่ยขึ้น
“ไม่เป็ไร ข้าเห็นเ้าแล้ว ทำให้ข้าอดคิดถึงหลานสาวที่ตายไปไม่ได้ ผลไม้เชื่อมนี้ข้าให้เ้า” สิ้นเสียงของพ่อค้า ิเยว่ปล่อยยิ้มกว้างด้วยความดีใจ แล้วถามย้ำอีกครั้ง
“ท่านให้ข้าจริง ๆ เหรอ”
“ข้าพูดจริง คำไหนคำนั้น” พ่อค้ายืนยัน ก่อนมือบางจะเอื้อมไปหยิบผลไม้เชื่อมเข้าปากทันที อาหารเลิศรสเช่นนี้ไม่มีในเผ่าวิหค นางกัดคำแล้วคำเล่า อย่างมีความสุข ก่อนจะนึกบางอย่างได้ จึงแอบใช้พลังิญญานำมุกสีขาวยื่นให้พ่อค้าเป็การตอบแทนน้ำใจ
“ข้าให้ท่าน” เมื่อพ่อค้าเห็นดังนั้นจึงเบิกตากว้าง แล้วปฏิเสธทันที
“ข้ารับไม่ได้หรอก ของมีค่ามากมายเช่นนี้เ้าเก็บไว้เถอะ” ิเยว่ได้ยินดังนั้นจึงปล่อยยิ้มกว้าง แล้วเลื่อนสายตาเข้าไปในร้าน ก่อนจะเห็นหญิงชรานั่งอยู่ด้วยท่าทางอ่อนแอ
“นั่นเป็มารดาของข้า นางาเ็จากการปีนเขาขึ้นไปเก็บสมุนไพร นับจากนั้นก็เดินไม่ได้เป็เวลาหลายปีแล้ว” พ่อค้าอธิบาย ทั้งที่หญิงสาวไม่ทันถาม ก่อนนางจะเดินเข้าไปหาแล้วย่อตัวลงนั่งใกล้หญิงชราผู้นั้น พลันเลื่อนสายตามองขาของอีกฝ่าย แล้วจับดู พบว่ากระดูกขามีรอยแตกหักด้านใน หากใช้พลังิญญารักษาก็จะทำให้กลับมาเดินได้เป็ปกติ
“อย่านะเ้าคะ” ซิ่วอิงส่ายศีรษะห้ามธิดา เพราะรู้ว่านางกำลังจะใช้พลังิญญารักษามนุษย์ ซึ่งเป็คำสั่งต้องห้ามของประมุขเผ่าวิหค ด้วยเกรงว่าจะเป็การฝ่าฝืนชะตาของมนุษย์เ่าั้
“ข้าขอแค่ครั้งเดียว”
“ไม่ได้เ้าค่ะ” ซิ่วอิงยืนยันด้วยสีหน้าจริงจัง
“แต่เ้าก็เห็นแล้วว่าพวกเขา มีน้ำใจและมีเมตตาเพียงใด ข้าไม่อาจปล่อยผ่านได้” ิเยว่กระซิบตอบอย่างดื้อดึง ก่อนจะหันกลับมายังพ่อค้าแล้วปล่อยยิ้มกว้างให้อีกฝ่าย
“หากท่านไม่รับมุกเม็ดนี้ ข้าก็จะตอบแทนด้วยการรักษามารดาของท่านให้กลับมาเดินได้เป็ปกติ” สิ้นเสียงของหญิงสาว พ่อค้าจึงหัวเราะออกมาด้วยนึกว่าอีกฝ่ายพูดเย้า
“ไม่มีผู้ใด รักษาให้หายได้หรอก ข้าลองหลายวิธีแล้ว ต่อให้เป็หมอที่เก่งที่สุด ก็ไม่มีทางทำได้” ิเยว่ปล่อยยิ้มกว้าง แล้วหันกลับมายังหญิงชราด้วยสีหน้าสดใส
“ท่านยาย ท่านอยากหายหรือไม่”
“มันไม่หายหรอก อย่างที่ลูกชายข้าบอก พวกเราพยายามกันหลายวิธีแล้วล่ะ แม่หนูไม่ต้องลำบากหรอก ทว่าน้ำใจของเ้าข้าซาบซึ้งนัก” ิเยว่เท้าคาง จับจ้องมองไปยังขาของหญิงชรา อย่างใช้ความคิด ก่อนจะหันไปยังทั้งสองแล้วพูดขึ้น
“พวกท่านหลับตาก่อน”
“หลับตาทำไม” พ่อค้าขมวดคิ้ว
“ข้าจะลองรักษาท่านยายดู ทว่าการรักษาเป็เคล็ดลับเฉพาะ ที่ข้าไม่อยากให้ผู้ใดรับรู้” สองแม่ลูกหันมองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจทำตามอย่างว่าง่าย พลังิญญาบนฝ่ามือของธิดาิเยว่ ก่อเกิดขึ้นเป็พลังงานสีขาวบริสุทธิ์ ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนลงไปยังขาของหญิงชราซึมซับไปยังกระดูกแล้วสมานรอยแตกร้าวนั้นให้หายเป็ปกติ ิเยว่ทิ้งเวลาไว้ครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าพลังิญญาสมานกระดูกเรียบร้อยแล้วจึงปล่อยยิ้มกว้าง
“ข้ารักษาเสร็จแล้ว พวกท่านลืมตาได้แล้วล่ะ” ทั้งสองค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
“ท่านยายลองค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินดูก่อน” หญิงชราขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะอาการเ็ปหายไปเป็ปลิดทิ้ง ก่อนจะพยายามขยับกายลุกขึ้น แล้วก้าวขาออกเป็ครั้งแรก
“เหตุใดข้าจึงไม่เ็ปเลย” ิเยว่ยิ้มกว้างแล้วเอ่ยขึ้น
“ท่านยายลองเดินไปตรงนั้นดูสิ ข้ารับรองว่าท่านเดินได้แน่นอน” หญิงชราเชื่อคำพูดนาง แล้วค่อย ๆ ก้าวเท้าเป็ครั้งที่สอง ปรากฏว่านางเดินได้จริง ดังคำยืนยันของหญิงสาว ทำให้พ่อค้าถึงกับตกตะลึงทิ้งผลไม้ในมือ แล้วรีบวิ่งมายังมารดาด้วยความประหลาดใจอย่างถึงที่สุด
“ท่านแม่ ท่านเดินได้แล้ว”
“ข้าเดินได้แล้วจริง ๆ ข้าเดินได้แล้ว ต่อไปข้าจะช่วยเ้าขายของได้แล้ว” หญิงชราพูดกับลูกชายทั้งน้ำตาด้วยความดีใจ ท่ามกลางรอยยิ้มปีติของิเยว่ ที่ทอดมองตรงไปยังสองแม่ลูก
“ข้าขอบใจเ้ามาก ไม่อยากเชื่อเลยเพียงพริบตาเดียวเ้าจะทำให้แม่ของข้าหายเป็ปลิดทิ้งเช่นนี้ ข้าไม่รู้จะตอบแทนเ้าอย่างไร เช่นนั้นข้ายกผลไม้เชื่อมพวกนี้ให้หมดเลยแล้วกัน” พ่อค้าพูด พลางรีบวิ่งไปกวาดผลไม้เชื่อมห่อใส่กระดาษแล้วยกให้ิเยว่ทั้งหมดเป็การตอบแทน
224K
