【Perfect Life】

10 - มื้ออาหารแห่งความสุข (2)
ไม่เคยคิดว่าตัวเองต้องมาโชคร้าย ดวงแย่ชนิดตกต่ำถึงขั้นเจอกับมอนสเตอร์ระดับ S พร้อมกับอีก 2 คน ถ้าเธอเจอคนเดียวน่าจะจัดการ ทว่าเธอกลับอยู่กับอีก 2 คนที่ หากเกิดปัญหาขึ้นเธอจะทำอย่างไร อีกอย่างหนึ่งหมูป่าขึ้นชื่อเรื่องโมโหง่าย ขืนส่งเสียงให้มันรู้ตัวมีหวังเกิดปัญหาแน่นอน“...ค่อยๆถอยเถอะ...” ไลรอนกระซิบ“ห เห็นด้วยค่ะ”“ไม่ เราจะไม่ถอย...” ฟีเรยังคงจ้องหมูป่านั่นไม่วางตา “ถ้าเราล่ามันได้... จะได้หนังกับเขี้ยวของมันมาขาย... ราคามันต้องสูงแน่ๆ”“เฮ้ นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาเห็นแก่เงินนะเว้ยฟีเร!” ขึ้นเสียงนิดๆแต่ก็พยายามเบาไม่ให้ฮอร์นบอร์ได้ยิน“หรือเจ้าไม่อยากได้ล่ะ ถ้าสามารถล้มมันได้ล่ะก็จะได้เข้าเมืองไปซื้อของดีๆมาใช้ซะที..!”“มันไม่คุ้มกับชีวิตที่ต้องเสี่ยงซักนิด!”“ใช่ค่ะ พวกเราสู้มันไ---” “ข้าไม่ได้ขอความคิดเห็นจากเจ้า!!” ตะคอกใส่เมื่อเห็นว่าพริสทีนพูดขึ้นมา“ ถ้าพวกเจ้าไม่สู้.. ข้าทำเอง!” “ฟีเร เดี๋ยว!!!!”สิ้นคำฟีเรชักดาบออกมาพุ่งออกจากพุ่มไม้เผชิญหน้ากับฮอร์นบอร์โดยไม่สนใจเสียงของไลรอนกับพริสทีน ดวงตาสีแดงก่ำของมันจ้องมองมายังเด็กชายผมแดง มันหายใจฟืดฟาด ตั้งท่าเตรียมพุ่งใส่เขา ฟีเรเริ่มตัวสั่นเล็กๆแม้เขาจะมีความกล้าและเรี่ยวแรงที่มหาศาล แต่ขนาดมันต่างกันเกินไป“ข...เข้ามาเลย ข้าไม่มีทางหนีแน่!”มันร้องเสียงดัง ก่อนจะพุ่งเข้ามาหาเขา!!!“! พริสทีนรีบหลบเร็ว!”“!!!” มันวิ่งเข้ามาเร็วมากจนตั้งตัวแทบไม่ทัน ตัดสินใจกระโดดกลิ้งล้มลุกคลุกคลานไปอีกด้านแทน โครม!!!! ต้นไม้ที่ถูกมันพุ่งใส่แหลกเป็นเสี่ยงๆ บริเวณที่ไลรอนอยู่กับพริสทีนเมื่อครู่ หากไม่หลบคงโดนพวกเขาเป็นแน่ มันหมุนตัวหันกลับไปหาฟีเรที่โดนเขี้ยวของมันตอนพุ่งใส่เมื่อครู่จนแขนขึ้นเป็นสีม่วงช้ำ ฮอร์บอร์เริ่มหายใจฟืดฟาดตั้งท่าขวิดอีกรอบทำเอาเพื่อนทั้ง 2 ที่แอบอยู่หน้าเริ่มซีดหนักกว่าเดิมหากครั้งนี้โดนเต็มๆมีหวังฟีเรตายแน่!!“พะ พริสทีน เจ้ารีบช่วยฟีเรเร็วเข้า!!! ค แค่ถ่วงเวลาจนข้าไปพาหมอนั่นออกมาได้ก็พอ!”“มัน มันก็ได้อยู่หรอก! ฉะ...ฉัน... ฉัน” “ขอร้องล่ะ! ไม่งั้นหมอนั่นตายแน่”“.....” ....ทำได้มันก็ทำได้อยู่หรอก แต่ฉันตั้งสมาธิไม่ได้เลยนี่สิ!!!!...ถ้าฉันตัวคนเดียวพอว่า แต่นี่ต้องช่วยคนอื่น ทะ..ทำไงดี...ทำไงดี.....ตัวเริ่มสั่นเครือ น้ำสีใสเอ่อคลอไหลอาบหน้าด้วยความกลัว ตั้งสมาธิร่ายเวทย์ไม่ได้เพราะไม่เคยอยู่ในสถานการณ์คับขันแบบนี้ หากสู้คนเดียวคงทำได้ ยิ่งถูกไลรอนขอร้องและฟีเรกำลังตกอยู่ในอันตรายมันทำให้รู้สึกกดดันไลรอนที่เห็นแบบนั้นก็คิดว่าเธอคงกำลังตกใจกลัวเลยตัดสินใจทิ้งข้าวของไว้ตรงนั้น กระโจนออกไปหลอกล่อฮอร์นบอร์ไปอีกมุมหนึ่งเพื่อไม่ให้โจมตีใส่ฟีเรอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงต้นไม้ที่ถูกทำลายโดยฝีมือของมัน และภาพของเพื่อนทั้ง 2 ที่ล้มลุกคลุกคลานเธอกลับทำได้แค่ยืนกลัว ทว่า...ไม่นานนักเหมือนมีบางสิ่งทำให้ใจของเธอสงบลง มันน่าแปลกใจจนหางตาเหลือบไปเห็นขนไลแคนสีครามเรืองแสงและปล่อยละอองสีฟ้าสวย ละอองพวกนั้นบางส่วนลอยมาโดนตัว ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้น ความตึงเครียดเมื่อครู่หายไป“ดูท่า....คงต้องขอบคุณเดฟอีกครั้งแล้วล่ะนะ” ปาดน้ำตาออก ทำการตั้งสมาธิ นึกถึงพลังของไอเย็น... “Icis Cainos (โซ่ตรวนน้ำแข็ง)!!!”แคร่ก...แกร๊ง!!! โซ่ตรวญน้ำแข็งพุ่งขึ้นมาจากพื้นพันธนาการร่างของธอร์บอร์ไว้ได้ทันก่อนมันจะพุ่งเข้าใส่ไลรอนกับฟีเร ฮอร์บอร์ส่งเสียงร้องเสียงดังก่อนเบนเป้าหมายมายังเธอ มันเริ่มพยายามดิ้นหนีออกจากโซ่ตรวนนั่น“อย่าหวังว่าจะหนี... Terra Lance (หอกหิน)!!”ฉึก!!! พื้นดินก่อตัวกลายเป็นเหล็กแหลมนับสิบพุ่งขึ้นใต้ท้องของฮอร์บอร์ แทงใส่ร่าง มันกรีดร้องได้ไม่นานก็หยุดนิ่งไป ทำให้ไลรอนที่ยืนอยู่ล้มลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยความเหนื่อยอ่อน“ไลรอน ฟีเร เป็นยังไงบ้าง!!!”“เกือบไปแล้วล่ะ... แข็งแกร่งสุดๆเลยนะเจ้าเนี่ย...”“ขอบคุณที่ชมนะ ...! ฟีเร!” เธอรีบวิ่งไปหาอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ตรงนั้น “เป็นยังไงบ้าง เดี๋ยวฉันรักษาแข---”“ปล่อย!!” ปัดมือเธอที่จะยื่นมาแตะแขนตนเอง “อย่าคิดจะมาแตะต้องข้ายัยตัวประหลาด!”“ฟีเร! พริสทีนอุตส่าห์ช่วยเจ้าไว้นะ!”“ข้าไม่ได้ขอร้องให้ยัยนี่มาช่วยซักหน่อย! ทำไมข้าต้---” เพี๊ยะ!!! เด็กสาวตบหน้าของเด็กชายผมแดงจนแก้มข้างขวาเป็นรอยแดง 5 นิ้ว ฟีเรหันมามองเธอด้วยแววตาโกรธเกรี้ยวยิ่งกว่าเดิมนัก“นี่เจ้ากล้าดียังไง!!!”“เงียบ!!!!” ตะคอกใส่จนหูกับหางอีกฝ่ายตั้ง “ฉันรู้ว่านายไม่ชอบหน้าฉัน แต่ก็ช่วยใช้สมองหมาๆของนายคิดดูบ้างนะว่ามันใช่เวลารึเปล่า!! ถึงฉันก็รู้จากไลรอนมาแล้วว่าในอดีตนายเจออะไรมาบ้าง ถ้านายไม่ไว้ใจใครแบบนี้ต่อไปชีวิตในภายภาคหน้าของนายได้มีแต่เรื่องเลวร้ายแน่!! ฉันรู้ดี รู้ดีมากๆเลยด้วย! แม่ของนายก็ตายไปพร้อมกับความเชื่อใจที่คนพวกนั้นเป็นคนดี เขาสามารถกลับตัวกลับใจได้ แม่ของฉันก็เหมือนกัน! ท่านเชื่อใจคนอื่นๆจวบจนวันตายโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาน่ะนินทาว่าร้ายและรังเกียจท่านมากขนาดไหน!! พวกเราต่างก็เหมือนกันทั้งนั้น ฮึก.. เพราะงั้น...เพราะงั้นถ้าไว้ใจไลรอนกับคนอื่นๆได้ก็ไว้ใจฉันบ้างสิ... ฮึก... ไว้ใจฉัน เชื่อใจเปิดใจให้ฉันบ้าง ฉันน่ะ... ฮึก... ก็อยากเจอคนที่ไว้ใจและอยากเป็นเพื่อนกับพวกเขาได้เหมือนกันนะ...ฮึก แงงงงงงงงงงงงง!!!”“! ฮะ เฮ้!! จะเทศนาข้าแบบนั้นก็อย่าร้องไห้สิ!” พอเห็นน้ำตาของพริสทีนทีก็แทบไปไม่ได้ถูก สุดท้ายก็ลูบหัวปลอบแทน ไม่กล้ากอดปลอบเหมือนน้องสาว “ให้ตายเถอะ ขี้แยชะมัด...”“เจ้าผิดนะฟีเร” หัวเราะ “แล้วเจ้าคิดยังไงกับที่นางพูดล่ะ?”คำถามนั้นทำเอาเขาเงียบไปอยู่สักพัก ตาก็มองพริสทีนที่เอาแต่ร้องไห้ตรงหน้า ถึงจะเริ่มสะอื้นน้อยลงแล้วก็ตามที ไม่คาดคิดว่าคนที่ตนเองหาว่าเป็นตัวประหลาดแถมยังทำท่ารังเกียจใส่จะเคยมีอดีตแบบนั้น พอคิดว่าเป็นเหมือนกันก็อดสงสารไม่ได้เช่นกัน“อา... ข้าขอโทษ แล้วก็... ขอบคุณที่ช่วย”คำพูดนั่นทำเอาเธอเริ่มสะอื้นน้อยลงก่อนคลี่ยิ้มกว้างเลยทีเดียวหลังจากเช็ดน้ำตาแล้วตั้งสติได้ก็ทำการขอโทษอีกฝ่ายที่โวยวายใส่เมื่อครู่ ก่อนจะไปจัดการเรื่องของฮอร์บอร์ ควบคุมให้ร่างของมันลอยออกมาจากหอกหินพวกนั้น และจัดการทำลายโดยใช้เวทย์ลมก่อนทำการออกล่าอีกครั้งและในครั้งนี้เดินไปพร้อมกันทั้ง 3 คน โดยพริสทีนใช้แผนที่ในการค้นหาพวกหมูป่าจนล่ามาได้อีก 3 ตัว จากการล่าครั้งนี้ทำให้รู้ว่าทั้งไลรอนกับฟีเรไม่ได้อ่อนแอ พวกเขาค่อนข้างเก่งในระดับหนึ่งเลยทีเดียวเมื่อถึงเวลานัดพบ ระหว่างทางเดินกลับเธอก็เก็บพวกผักและผลไม้ป่ามา และแบ่งเนื้อแมงมุมอาร์เนทูล่าย่างที่ปรุงแล้วให้ทั้งคู่ทาน“โคตรอร่อย!! เนื้อย่างปกติว่าอร่อยแล้ว แถมมีกลิ่นเครื่องเทศด้วยยิ่งเอาอร่อยกว่าเดิมซะอีก เก่งสุดๆเลยพริสทีน!”“ไม่หรอกจ้ะ ก็แค่ปรุงนิดหน่อยเองน่ะ ยังไงก็ขอบคุณนะไลรอน แล้ว...” มองฟีเรที่กินเงียบๆ “อร่อยมั๊ย?”“ก็ปกตินี่ ไม่เห็นน่าตกใจซักนิด...” หันหน้าไปมองอีกทาง ถึงปากจะบอกแบบนั้น หางกลับส่ายไปมาดูเหมือนว่าเขาจะชอบใจพอควร แต่เธอกลับไม่รู้ถึงความหมายของปฏิกิริยานั้นยกเว้นเพื่อนสนิทอย่างไลรอนถึงกับระเบิดหัวเราะเสียงดัง“จะหัวเราะอะไรฟะไอ้ปลาเน่านี่!!!”“ก็ปากนายมันไม่ตรงกับที่หางบอกนี่หว่า ฮ่าๆๆๆ!!!”“???”เด็กสาวทำหน้างงกับบทสนทนาของทั้งคู่ไม่น้อย ถึงอย่างนั้นทั้งคู่ก็หัวเราะด้วยกันอย่างสนุกสนานแทนที่จะทะเลาะกันเหมือนเมื่อครู่ จนมาถึงจุดนัดก็พบกับพวกลีลีน่าที่ยืนรออยู่ พอเห็นฮอร์บอร์กับหมูป่าอีก 3 ตัวที่ฟีเรแบกมาถึงกับร้องตกใจกันทุกคน“ฮ ฮอร์บอร์!? เจ้าตัวอันตรายที่ชอบทำลายต้นไม้อันดับต้นๆ นี่พวกเจ้าไปล่ามาได้ยังไงเนี่ย!!!”“พวกเราเปล่า ยัยนั่นต่างหาก”“คนที่เจอคือฟีเร ส่วนคนจัดการคือพริสทีนน่ะค”“ตอนได้ยินว่าจัดการอาร์เนทูล่าข้าก็ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ พอมาเห็นของจริงแล้ว.... ยอมรับจริงๆว่าเจ้าแข็งแกร่งมาก” จินเอ่ยปากชม แต่สีหน้ายังดูตกใจอยู่“สุดยอดไปเลยค่ะ...”“เจ้าแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิดซะอีกนะเนี่ย”“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะท่านลีลีน่า...” ถูกชมแบบนี้ก็อดเขินไม่ได้ “แล้วทางด้านนั้นได้อะไรมาบ้างเหรอคะ?”“ก็พวกผักป่าทั่วไปน่ะค่ะ...” เมลยื่นตะกร้าที่เต็มไปด้วยผักป่าให้เธอดู“จะว่าไปพวกเอลฟ์เนี่ยกินกระเทียมได้รึเปล่าคะ?”“อืม ถ้ามันเป็นพวกผักพวกเรากินได้หมดนั่นแหล่ะ ทำไมรึ?”“กำลังคิดเมนูน่ะค่ะ... ถ้าเป็นไปได้ ก็อยากทำอาหารให้ทุกคนทานจัง”“....งั้นก็ทำซะสิ”“เอ๊ะ?” “ก็ข้าบอกให้เจ้าทำไงเล่า! ไม่ได้ยินรึไง!?”“ดะ ได้เหรอ...ขอบคุณนะฟีเร!”“เหอะ!”เชิดหน้าหนีรอยยิ้มกว้างนั่น พวกลีลีน่ากับไลรอนก็กลั้นขำกับหูกระดิกและหางส่ายไปมาของฟีเรจนโดนเขาโวยวายใส่ รีบเดินตึงตังตรงไปยังทางออกไม่รอใครทั้งสิ้น ทางเดินที่เงียบและกดดันมาตลอดในตอนแรก ครั้งนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เมื่อมาถึงหมู่บ้านแต่ก่อนจะกลับเข้าไปไลรอนกับพริสทีนก็ใช้เวทย์วารีในการจับปลาจำนวนหนึ่ง และฮอร์นบอร์ที่ฟีเรแบกมากลายเป็นจุดสนใจในทันที ถึงขั้นชิอินะยอมออกมาจากบ้านเพื่อมาดูก่อนจะทำการแบ่งเนื้อฮอร์นบอร์ เนื้อส่วนที่แบ่งให้พริสทีนค่อนข้างมากกว่าคนอื่นเนื่องจากเธอเป็นคนจัดการได้ สำหรับเนื้อหมูป่าเธอขอแค่ส่วนเดียว ผักและผลไม้ป่าส่วนใหญ่ดูเหมือนจะยกให้เธอเกือบหมดแค่เห็นก็เดาได้ว่าทุกคนยกเว้นเอลฟ์คงไม่ชอบทานกันแน่ๆ...“น่าเสียดายจังที่กินได้แค่วันนี้...” ลาพิสถอนหายใจ“อ๊ะ ถ้าเรื่องนั้นฉันแก้ไขได้นะ ถ้ายังไงขอแวะบ้านทุกคนหน่อยได้รึเปล่า?”เด็กสาวแวะไปตามบ้านทุกคน ทำการสร้างก้อนน้ำแข็งขึ้นพร้อมวางหินเวทย์มนตร์ไว้หนึ่งก้อนและใช้ Skill การคราฟแบบพิเศษที่ได้มาเมื่อ 2 วันก่อนสร้างกล่องเก็บความเย็นเพื่อถนอมอาหารให้อยู่ได้นานขึ้น แน่นอนว่าคนอื่นๆคงไม่ยอมให้เธอทำแบบโดยไม่มีค่าตอบแทน ไลรอนให้อุปกรณ์ทำอาหาร ลาพิสให้พวกเครื่องปรุงทำอาหารที่เธอไม่เคยเห็น ในระหว่างนั้นเธอก็ซื้อพวกวัตถุดิบมาด้วยเช่นกัน แต่ทั้งคู่กลับไม่คิดเงินและยังแถมของมาให้ซะนี่บางทีก็แอบคิดว่าให้มากขนาดนี้จะขาดทุนย่อยยับไหม?ส่วนสเตลล่ากับพวกลีลีน่ามอบผลไม้พิเศษที่เหล่าเอลฟ์ปลูกโดยเฉพาะ ชิอินะตั้งใจจะทำชุดกิโมโนให้ ส่วนโอลีเซียให้ใบชาก่อนจะแยกย้ายกลับ เธอนัดทุกคนมาทานอาหารเที่ยงร่วมกัน โดยตนจะจัดการเรื่องอาหาร ไลรอนจะจัดการย่างหมูป่าให้ตัวหนึ่ง ส่วนคนอื่นๆจัดโต๊ะตรงใจกลางหมู่บ้าน เมื่อตกลงเสร็จก็รีบดิ่งกลับบ้านทันที“เนื้อเยอะขนาดนี้ก็เป็นสเต็กดีไหมนะ อยากลองทำมานานแล้วด้วย แล้วก็ซุป สลัด แล้วก็ผัดผักละกัน มาเริ่มกันเลย!”จัดการนำเนื้อฮอร์นบอร์ส่วนที่แบ่งแบบเป็นกลางเพื่อนำมาทำอาหารมื้อนี้มาจัดการแล่เป็นชิ้นหนาๆ ก่อนนำไปย่าง ราดด้วยซอสเห็ดกับพริกป่าที่เก็บมา ซุปทำเป็นซุปข้าวโพด ส่วนสำหรับพวกเอลฟ์เป็นซุปเห็ดแทน ผักผัดหน่อไม้บ้านๆที่เคยทำเมื่อสมัยก่อน สุดท้ายก็สลัดผักที่นำมาย่างแทนจะเป็นผักสดทำแบ่งไว้เรียบร้อย แต่ 4 จานแรกที่จัดเสร็จเก็บเอาไว้ในบ้าน ส่วนที่เหลือควบคุมให้ลอยเดินออกไปเสิร์ฟบนโต๊ะใหญ่ใจกลางหมู่บ้านแทน“ขอโทษที่มาช้านะ อาหารพร้อมแล้วล่ะ~”“ว้าววววว!!!” ทั้งไลรอน ลาพิส โอลีเซียและสเตลล่าต่างก็ร้องด้วยความตื่นเต้นกับอาหารตรงหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ถึงแม้เอลฟ์จะไม่สามารถกินเนื้อได้ แต่ภาพอาหารตรงหน้าก็ตระการตาจนอดไม่ได้ที่จะร้องออกมา“งั้นก็...เริ่มทานกันเลยเถอะ”“ทานล่ะนะครับ/คะ!!”ต่างทานอาหารมื้อใหญ่ด้วยความสุขสันต์ เนื้อสัตว์ปริมาณมากอย่างที่ไม่เคยได้ทาน ตัวสเต็กฮอร์นบอร์เนื้อก็นุ่ม ฉ่ำน้ำ เข้าได้ดีกับซอสเห็ดและพริกป่ารสเข้มข้น ตัวเนื้อหมูป่าย่างเพียงแค่โรยเกลือผสมกระเทียมลงไปก็ทำเอาอยากจะกินชิ้นต่อไป ทั้งซุปข้าวโพดและซุปเห็ดก็กลมกล่อมกลืนได้คล่องคอ ตัวผัดผักหน่อไม้กลับไม่ขมอย่างที่คาดไว้ ตัวสลัดย่างได้พอดีสลัดน้ำมันงาก็ไม่เลี่ยนถือเป็นมื้ออาหารที่น่าพึงพอใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนสำหรับคนอื่นๆรวมถึงพริสทีนด้วยเช่นกัน ภาพที่เธอเห็นตอนนี้คือฟีเรกับไลรอนที่เอาแต่กินเนื้อเหมือนอดอยากมานาน โอลีเซียกับลาพิสก็ทานไปพูดคุยกัน ลีลีน่า จินและเมลคอยเอาใจสเตลล่า ส่วนชิอินะทานอย่างเงียบสงบ ภาพในอดีตย้อนกลับมา มื้ออาหารสมัยที่มีแม่แต่เมื่อเสียแม่ไปก็ต้องทานเพียงเดียวดาย ขนาดคนรักยังไม่ยอมทานอาหารที่เธอทำหรือทานร่วมกับเธอ... เพราะงั้นการทานอาหารร่วมกับคนอื่นครั้งนี้ทำให้เธอมีความสุขไม่น้อย...
**********************
“เดฟ ถ้าได้ยินช่วยแวะมาหาได้มั๊ย”ลองพูดขึ้นระหว่างเก็บล้างจานและเครื่องครัวหลังทานอาหารเสร็จ หลังจากล้างไปได้ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูด้านหน้าซึ่งคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่นจากเด็กหนุ่มที่เธอเรียกเมื่อครู่นี้“เรียกข้าทำไม?”“ก็มีธุระนิดหน่อยน่ะ เข้ามาก่อนสิ” ดึงแขนอีกฝ่ายเข้ามาในบ้านแล้วปิดประตูก่อนจะมีคนเห็น ดันให้ขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ ยกอาหารที่แยกเอาไว้มาวางบนโต๊ะ ซึ่งรวมถึงเนื้อของหมูป่าย่าง “เอ้า เชิญเลย!”“กลิ่นนี่มัน...ฮอร์นบอร์!?”“อื้ม วันนี้ไปล่ามาได้น่ะ พวกนี้เป็นจานแรกของทุกเมนูที่ฉันทำเลย หวังว่านายจะชอบนะ” ยื่นส้อมให้เด็กหนุ่มรับมาและจิ้มเนื้อเข้าปากอย่างไม่ลังเล เคี้ยวกลืนลงคอเรียบร้อยก็เงียบสนิทไม่พูดอะไรออกมาจนทำเอาเธอแอบเครียดไปไม่น้อย “เดฟ.. มัน.. ไม่อร่---“ “อร่อยโคตร!!!!! เจ้าทำอร่อยกว่าที่พวกดรายแอดทำซะอีกนะเนี่ย!” “งึ! ...ดะ ดีแล้วที่ชอบ”แอบหูอื้อส่งเสียงวิ้งๆ แต่การได้เห็นอีกฝ่ายทานอาหารที่ตนทำอย่างเอร็ดอร่อยก็คุ้มค่ามากแล้ว ทั้งที่บอกว่าเกลียดผักแต่ก็ทานจนหมด ส้อมก็ดูเหมือนจะไม่ทำให้พอใจได้จนเปลี่ยนไปใช้มือหยิบเข้าปากแทน ถึงขั้นต้องขอเติมจนเธอรีบเอาเนื้อฮอร์นบอร์ส่วนที่เหลือมาย่างให้จนหมด ดูท่าข้อมูลที่ไนกีให้มาว่ามันเป็นสิ่งที่เหล่าไลแคนชอบกินคงไม่กล่าวจนเกินไป และดูเหมือนว่าอาหารสำหรับเดฟเธอคงต้องทำปริมาณสำหรับ 10 คนทานได้ คราวหน้าคงต้องล่ามาเพิ่มมากกว่านี้หรือสั่งให้เขาไปล่ามาหากคิดจะกินเยอะแบบนี้อีก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

10 - มื้ออาหารแห่งความสุข (2)

นิยายแนะนำ

【Perfect Life】

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

10 - มื้ออาหารแห่งความสุข (2)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้