ตำนานผู้วิเศษ

หลังจากการพัฒนาสูตรยาวิเศษด้วยตัวเอง ร่างกายของเซี่ยซีหานใกล้สมบูรณ์แบบมาก แต่ปัญหาก็คือ แม้ว่าเขาจะใกล้สมบูรณ์แบบมาก แต่ร่างกายเขาก็ยังไม่สมบูรณ์แบบจริงๆ ในขอบเขตก่อร่าง

ทำให้เซี่ยซีหานไม่คิดจะยกระดับเส้นทางนักรบ หรือการฝึกปราณพลังของตัวเองสู่ขอบเขต 'สร้างปราณ' ที่แท้จริง

แต่ตอนนี้ปัญหาดูเหมือนจะได้รับการแก้ไขแล้ว

'แบบนี้โอกาสในการช่วยเหล่าคนแคระจะเพิ่มมากขึ้น ตอนนี้ความแข็งแกร่งของตัวข้ายกระดับเข้าใกล้นักรบหกดาบแล้ว และถ้าข้าบรรลุการสร้างปราณพลัง ข้าจะต้องแข็งแกร่งอย่างน้อยๆ เทียบเท่านักรบหกดาบแน่นอน หรืออาจจะใกล้เคียงนักรบเจ็ดดาบในทันทีเลยก็ได้ เอ๋... แต่นี่ข้ากำลังคิดอะไร ข้าจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับเหล่าสหายตัวเล็กเหล่านั้น นี่มันอันตรายเกินไป เซี่ยซีหานตอนนี้เจ้าเป็นอะไรไป ทำไมเจ้าชอบยุ่งเรื่องคนอื่น' ในหัวเซี่ยซีหานเกิดความคิดสับสนเล็กๆ

แทนที่เขาจะดีใจที่แข็งแกร่งมากขึ้น แต่เขากับคิดใช้ความแข็งแกร่งเข้าสู่เส้นทางที่วุ่นวายและอาจจะทำให้ตัวเองตายได้

นี่คือเส้นทางที่โง่ที่สุด ที่คนโง่เท่านั้นจะทำ เซี่ยซีหานเริ่มต่อว่าตัวเอง

จนเขาลืมแม้แต่การได้ยินเสียงคนรอบข้าง เหล่านายช่างทั้งหลายดีใจ ที่เครื่องจักรของเซี่ยซีหานช่วยในการหลอมสร้างวัสดุที่เป็นงานประณีตที่จำเป็นต้องทำซ้ำและขึ้นรูปอย่างยากลำบากจำนวนมากได้

นายช่างมากมายชื่นชมเซี่ยซีหาน

แม้ปัญหาของการใช้เครื่องจักรจะเป็นการเสียเงินบูลนี่ไป แต่เมื่อทุกคนคิดบวกลบค่าใช้จ่ายกับการทำงานเสร็จแล้ว การเสียงเงินบูลนี่เพียงเล็กน้อยเพื่อให้เครื่องจักรนี้ทำงานได้นับว่าคุ้มค่าเหลือเกิน

ติงเชินฮุยนายช่างสูงวัยสะกิดเซี่ยซีหานออกจากภวังค์ เขาอยากให้เซี่ยซีหานสอนทุกคนใช้เครื่องเหล่านี้

เซี่ยซีหานออกจากภวังค์ และเขาเริ่มสอนนายช่างทั้งหลายใช้เครื่องจักรที่เขาสร้างขึ้น เซี่ยซีหานพูดกับตัวเอง เขาโชคดีที่มีความรู้จากโลกใบเก่า และการที่มีความรู้เรื่องวงจรเวทมนตร์ทำให้เขาประยุกต์สร้างเครื่องจักรโดยใช้ชิ้นส่วนน้อยชิ้น อ้างอิงเพียงแนวคิดหรือทฤษฎีบางอย่างจากโลกเก่าก็สร้างเครื่องจักรนี้ได้

เซี่ยซีหานเอามือปัดจมูกแล้วพูดว่า "ข้ามันอัจฉริยะ" ก่อนจะอธิบายวิธีการใช้เครื่องจักรกับทุกคน

โดยที่ตอนนี้ในหัวของเซี่ยซีหานคิดอะไรออกมากมาย ในเมื่อเริ่มสร้างเครื่องจักรชิ้นแรกออกมาได้ ทำไมเราถึงไม่ทำเครื่องจักรในการสร้างวัสดุที่หลากหลาย ในโลกใบนี้แม้จะมีบางอย่างที่สุดยอดมากๆ แต่บางอย่างก็ดูห่วยเกินเยียวยาเช่นกัน หากเขาเป็นคนริเริ่มแนวคิดการทำโรงงานอุตสาหกรรมและการผลิตสินค้าเพื่อขายจำนวนมาก สิ่งนี้จะนำความมั่งคั่งมาหาตัวเขาแน่นอน นอกจากนั้นนี่ยังเป็นการขยายอาชีพ ตำแหน่งงานต่างๆ อีกด้วย

...

"อ๊าาาาาาาาา" เส้นทางทอดยาว เหล่าคนแคระหลายสิบรากรถขนแร่ที่ขุดจากเหมืองขึ้นมา มีเด็กหญิงคนแคระคนหนึ่งล้มลง นางอาจจะเหนื่อยจากการทำงานหนักจนเกินไป

"เจ้าโง่" ทหารผู้คุมคนหนึ่งแผดเสียง พร้อมจับแส้ที่เอวของตัวเองฟาดไปที่คนแคระ ซึ่งมีใบหน้าดูราวกับเด็กหญิงที่เยาว์วัย

"!!!อย่า" เสียงชายหนุ่มคนแคระคนหนึ่งดังกร้าวแกร่ง ชายหนุ่มคนแคระคนนี้รีบเอามือออกจากรถลากและวิ่งไปที่เด็กหญิงคนแคระ

แต่เขายังช้าไป แส้ฟาดไปโดนร่างเด็กหญิงแล้ว !เพี๊ยะ!เพี๊ยะ!เพี๊ยะ "พอแล้วนายท่าน พอแล้ว ฮือออ ฮือ ฮือ เจ็บจังเลย เจ็บจังเลย" คนแคระใบหน้าเด็กหญิงเอามือกุมศีรษะร่างคู้งอ ตัวนางเริ่มกลายเป็นเหล็ก เสียงแส้ที่ดัง !เพี๊ยะ!เพี๊ยะ นั้น ดังเหมือนแส้หนังกระทบเหล็กจริงๆ นางไม่ควรจะเจ็บปวด

แต่ดูเหมือนว่า แส้บนมือของนายทหารผู้เป็นเวรยามนั้น จะไม่ใช่แส้ธรรมดา เด็กหญิงคนแคระนางถึงดูเจ็บปวดขนาดนี้

"ไอ้พวกมนุษย์สารเลว" ชายหนุ่มคนแคระยืนบังร่างเด็กหญิงคนแคระ เขากลางมือออกและใช้แผ่นหลังตัวเองรับแส้ ที่สามารถโจมตีไปถึงดวงวิญญาณนี้เอาไว้ด้วยตัวคนเดียว "อัก อัก อัก" เสียงกัดปากเก็บกลั้นความเจ็บปวดของชายหนุ่มคนแคระดังเบาๆ

ในเวลานั้นเอง เซี่ยซีหานและคณะที่พึ่งเดินออกมาจากโรงหลอมยุทธภัณฑ์ก็เห็นเหตุการณ์เข้าพอดี

'นั่นมันอาวุธเวทมนตร์ที่เกี่ยวข้องกับพลังวิญญาณ...' เซี่ยซีหานพูดในใจพร้อมมองไปที่แส้ในมือทหารยามหลายคน ที่ตอนนี้ช่วยกันเอาแส้ฟาดอย่างสนุก

เสียงเด็กหญิงคนแคระพูดขอร้องให้พอ พอ พอ ดังต่อเนื่อง

ชายหนุ่มคนแคระที่กล้าหาญยังยืนหยัดอยู่ แม้จะโดนแส้ฟาดไปหลายครั้ง มนุษย์ไม่มีใครเวทนาพวกเขา เซี่ยซีหานสังเกตเห็นนายทหารหลายคนหัวเราะ และพูดกันว่า เจ้าจะเดิมพันกับข้าไหมว่า มันจะสลบหรือตายในกี่แส้ฟาด

เซี่ยซีหานกำมือและสั่นเบาๆ มันพูดกับตัวเองว่าจะไม่ยุ่ง ข้าไม่ควรยุ่งกับความวุ่นวายนี้ แต่เพียงไม่กี่อึดใจ

"!!!พี่ชาย หยุดเถอะ" เสียงของเซี่ยซีหานแผดดัง ก่อนเอามือเกาไปที่ศีรษะ โค้งกายเล็กน้อยอย่างนอบน้อม

กลุ่มทหารยามขมวดคิ้ว ก่อนชายคนหนึ่งที่ดูท่าจะเป็นหัวหน้าทหารยาม จะถามด้วยน้ำเสียงดังไม่พอใจ

"เจ้ามีปัญหาอะไรงั้นรึ ไอ้ช่างหลอมหน้าโง่" เขาพูดพร้อมตบไปที่อกของตัวเอง แสดงให้เห็นว่าตัวเขาคือนักรบสามดาบ ซึ่งถือเป็นตำแหน่งหรือยศที่มีเกียรติมากทางการทหาร

ในโลกภายนอกป้อมปราการลับแห่งนี้ของอาณาจักร เขาคือหัวหน้ากองกำลังทหารของอาณาจักร ดังนั้นเขาจึงไม่กลัวใครและมีความเย่อหยิ่ง เขาไม่ใช่ทหารยามธรรมดา วันนี้เขาแค่หาอะไรเล่นแก้หงุดหงิดที่ต้องมาติดอยู่ที่นี่ก็เท่านั้น

เซี่ยซีหานมองไปที่อกซ้ายของหัวหน้ายาม เขายิ้ม สิ่งนี้เซี่ยซีหานไม่สนใจแม้แต่น้อย เขาเคยฆ่าแม้แต่นักรบห้าดาบมาแล้ว แต่สิ่งนี้กลับไม่สามารถโอ้อวดได้ มันช่างน่าเบื่อเล็กๆ

"พี่ชายปล่อยพวกเขาไปได้หรือไม่ พวกเขาทำผิดอะไรงั้นรึ"

แส้ฟาดไปที่พื้น ก่อนที่จะถูกดึงขึงให้ตึง ทหารยามนักรบสามดาบ เขาพยายามโอ้อวดตัวเอง เซี่ยซีหานนำเงินสิบบูลนี่ออกมา ใบหน้าของเซี่ยซีหานมีรอยยิ้มประดับ เขาตั้งใจจะยัดเงิน

เพียงแต่ !!!เพี๊ยะ แส้ฟาดเข้าไปที่ใบหน้าของเซี่ยซีหาน เกิดเป็นรอยแดงที่เห็นชัด

"เจ้าคิดว่าข้าไท่หั่วเป็นใคร ข้าจะสนใจเงินเล็กน้อยของเจ้างั้นรึ"

ร่างนายช่างหลอมติงเชินฮุย และคณะที่ด้านหลังร่างสั่นระริก พวกเขาโกรธที่มีคนมาดูถูกเซี่ยซีหาน นายช่างใหญ่อันเป็นที่รักของพวกเขา ทั้งหมดอยากจะจับค้อนตีเหล็กของตัวเอง แล้วฟาดไปที่หัวของไอ้บัดซบไท่หั่วผู้ถือแส้ใจจะขาด แต่ติดที่อกซ้ายบนเกราะอ่อนของมันมีสัญลักษณ์สามดาบอยู่ ทุกคนคือช่างหลอม และพวกเขารู้ตัวว่าสู้ชายคนนี้ไม่ได้

ในโลกใบนี้ผู้วิเศษคือผู้มีเกียรติสูงสุด รองลงมาคือเหล่านักรบผู้ยิ่งใหญ่

สายอาชีพอื่นๆ เป็นเพียงไม้ประดับให้โลกใบนี้สมบูรณ์เท่านั้น ไม่มีคนธรรมหรือผู้ฝึกปราณและผู้วิเศษระดับต่ำคนใดกล้ามีปัญหากับผู้แข็งแกร่ง

แต่ถึงอย่างนั้น

ฟุบ ฟุบ ฟุบ นายช่างหลอมหลายคนถือค้อนเหล็กของตนชูขึ้น พวกเขาส่วนใหญ่คือชายกักขฬะ และอารมณ์ของพวกเขาเร้าร้อน

"บัดซบพวกเจ้าอยากตายงั้นเหรอ" ช่างหลอมคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมเอาค้อนชี้ไปที่หน้านักรบสามดาบ ท่าทางของเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าพร้อมไฟท์ ใบหน้าเซี่ยซีหานดำมืด เขาไม่ต้องการเห็นภาพแบบนี้

เซี่ยซีหานตอนนี้ใบหน้าของเขายังมีรอยยิ้มประดับ ก่อนพูดว่า พี่ชายทั้งหลายพวกท่านใจเย็นๆ

แต่เหล่าทหารยามก็ดูไม่สบอารมณ์เหมือนกัน พวกเขาคือนักรบที่กล้าหาญ การมาอยู่ที่นี่และกลายเป็นเพียงทหารยามธรรมดาทำให้พวกเขาไม่สบอารมณ์ การไม่ได้กลับบ้าน ไม่มีสุรา ไม่ได้ปลดปล่อยกับหญิงสาวตลอดหลายเดือน ทำให้ส่วนใหญ่หงุดหงิดง่าย

"ไอ้สวะชั้นต่ำจากต่างแดง พวกเจ้าวอนตายเสียแล้ว"

ด้วยลักษณะเส้นผมและสีผิว ทำให้ชาวไม้หมื่นกิ่งและอาณาจักรหมีขาวแดนเหนือ แยกแยะกันได้ทันทีว่า ใครคือคนของอาณาจักรไหน

เซี่ยซีหานไม่คิดว่าจะมีการบูลลี่ที่นี่

"สงสัยข้าต้องทำให้รู้ซะแล้วว่าที่นี่คือที่ไหน" หัวหน้าทหารยามนักรบสามดาบไท่หั่วแผดเสียง

ก่อนที่ด้านหลังนายช่างหลอมติงเชินฮุย ชายกักขฬะร่างใหญ่หน้าเหี้ยมคนหนึ่ง จะแผดเสียงตอบอย่างรวดเร็ว พร้อมเอาค้อนชี้หน้าหัวหน้าทหารยาม

"มารดาเอ็งเถอะ แน่จริงก็เข้ามาสิวะ"

ในใจเซี่ยซีหานตอนนี้ร่ำร้อง ทำไมฝั่งเราถึงมีตัวตึงเยอะนักนะ พวกเอ็งส่วนใหญ่ก็แค่คนธรรมดา ดีหน่อยก็ได้ฝึกปราณพลังขอบเขตก่อร่างทั้งนั้น จิตใจพวกเอ็งเป็นอะไรถึงพร้อมไฟท์กันขนาดนี้

นักรบสามดาบโกรธจัด เขาไม่เคยถูกคนชั้นต่ำท้าทายแบบนี้มานานแล้ว แส้ในมือถืออย่างสั่นสะท้าน ตอนนี้เขาฟาดมันไปหาชายกักขฬะปากหมาในกลุ่มเซี่ยซีหานโดยแฝงปราณพลัง หากแส้นี้ฟาดโดยศีรษะคนธรรมดาหรือนักรบระดับต่ำ แส้นี้จะทำให้ศีรษะระเบิดแตกได้ในทันที

ฟุบ แส้แหวกอากาศเหมือนงู

ก่อนจะ...

หมับ!!!

"เจ้าคิดทำอะไร..." เซี่ยซีหานพูดพร้อมมือจับแส้นั้นไหว ที่มือของเซี่ยซีหานเกิดเป็นควันจางๆ จากการสลายพลังของนักรบสามดาบคนนั้น