บทที่ 26
เข้าสู่มิติอีกครั้ง
ครึ่งวันถัดมา หลี่มู่ฟาน หลิวหลง และ ฟานชิงเยว่ ยืนอยู่บนยอดเขามองลงไปยังฉากด้านล่าง พวกเขาต่างแสดงสีหน้าพึงพอใจออกมา
ในมือของทุกคนมีดาบยาวระดับสามัญมันสามารถตัดต้นไม้ได้เร็วกว่าขวาน อาเฉียง ชุ่ยฮัว และ อาโชว มีความสามารถในการสร้างและงานฝีมือที่แข็งแกร่ง ภายใต้การนำของพวกเขาทั้งสามคน ใช้เวลาเพียงครึ่งวัน บ้านไม้และเตียงไม้ที่พำนักชั่วคราวก็ถูกสร้างขึ้นมากกว่าครึ่ง พวกเขาเชื่อว่าในตอนกลางคืนไม่จำเป็ที่จะต้องนอนตากน้ำค้างอีกต่อไป
หลังจากมองดูชั่วคราว หลี่มู่ฟาน ก็กล่าวว่า “ที่นี่อยู่ใกล้เทือกเขาลั่วลั่ว อาจมีสัตว์อสูร หลิวหลง เ้านำทีมต่อสู้ไปสำรวจดินแดนทั้งหมด หากพบว่ามีสัตว์ป่าหรือสัตว์อสูรดุร้ายอยู่ หากจัดการไม่ได้ก็อย่าฝืนรีบกลับมารายงานทันที!”
“รับทราบ”
หลิวหลงตอบเสร็จแล้วรีบลงจากูเาเพื่อเตรียมการ
“ชิงเยว่ เ้าส่งคน 3 คนไปนำอาหารแห้งและเหรียญทองจำนวน 20 เหรียญไปตรวจสอบข้อมูลภายในดินแดนรอบๆว่ามีหมู่บ้านมนุษย์อยู่หรือไม่
“รับทราบ!”
หลังจากฟานชิงเยว่จากไป บนเนินเขาเหลือเพียง หลี่มู่ฟาน คนเดียวเขาขมวดคิ้วแน่นราวกับมีอะไรไม่เข้าใจ
“แปลก ทำไมสถานที่ดีๆแบบนี้จึงไม่มีใครมาก่อนหน้านี้ล่ะ!”
ยามค่ำคืนก็มาถึง
ค่ายชั่วคราวถูกสร้างขึ้น หลังจากกินอาหารเย็นกันแล้วทหารก็พากันนอนในกระท่อมไม้ ตอนนี้ทุกอย่างยังอยู่ในขั้นตอนของการสร้างแน่นอนว่าไม่มีอารมณ์สนุกสนานในยามค่ำคืน
ภายในบ้านไม้ของ หลี่มู่ฟาน กองไฟยังคงลุกไหม้ทำให้เกิดเสียงดังเป๊าะๆ เงาแสงสีแดงส่องไปทั่วกระโจมของเขา เขามองไปที่ ฟานชิงเยว่ ที่กำลังหลับใหลอยู่อีกด้าน ใบหน้าของเขาแดงระเรื่อ
ั้แ่หนีพ้นจากสถานการณ์ที่ยากลำบาก ฟานชิงเยว่ กลัวว่า หลี่มู่ฟาน จะเหน็บหนาวในตอนกลางคืนและมักจะกอดเขาเอาไว้ในเวลานอนหลับอยู่เสมอ และเมื่อเวลาผ่านไปเขาเริ่มชินกับมันแล้ว
อย่างไรก็ตามเขาไม่เหมือนกับอารมณ์รุนแรงของเขาที่เกิดขึ้นในวันที่เจอ หวังเมิ่งอวี่ เขายังคงตั้งใจแน่วแน่ที่จะระบายความโกรธในเื่นี้โดยการอ่านหนังสือหลายๆเล่ม เขารู้ว่าั้แ่สมัยโบราณมีจักรพรรดิจำนวนมากสิ้นพระชนม์ในบริเวณนี้และเขาเองก็ไม่อยากตายั้แ่ยังหนุ่ม
เขาหันหลังและสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อให้ตัวเองสงบอย่างช้าๆและคิดทบทวนทิศทางการพัฒนาฐานในอนาคต รวมทั้งองค์ประกอบของบุคลากรและระบบต่างๆ
เมื่อคำนวณดูแล้วเขาพบว่ายังขาดกุนซือที่มีความสามารถและมุมมองที่ดี
ค่ำคืนค่อยๆมืดลง หลี่มู่ฟาน ที่หลับสนิทถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงของระบบ เขาเพิ่งนึกได้ว่าวันนี้เป็วันที่จะเข้าสู่โลกใหม่อีกครั้ง
ดวงตาของเขามืดลง และเขาก็ปรากฏตัวในห้องที่คุ้นเคย ต่างจากครั้งแรกที่เขาเข้ามาห้องที่เดิมทีหรูหราแห่งนี้นอกจากเตียงทองแล้วทุกอย่างหายไปหมด
เมื่อ 10 วันก่อนที่ หลี่มู่ฟาน เข้ามายังมิติแห่งนี้ และได้นำ อาโชว ออกไป และยังนำอาหารง่ายๆออกไปด้วย การ์ดผู้ติดตาม 1 ใบต้องใช้เงิน 1m และใช้เงินหลายพันเหรียญเพื่อซื้ออาหาร สำหรับฐานที่ขาดดุลแล้วมันไม่สามารถที่จะจ่ายรายจ่ายนี้ได้
เขาโกรธจัดและขายของฟุ่มเฟือยในห้องของเขาเพื่อแลกเป็เงิน 2m
เขาเดินทางออกจากห้องนอนอย่างรีบร้อนและตรงไปยังห้องโถงกลาง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในห้องนี้เขาก็อึ้งเล็กน้อยก่อนที่จะวิ่งไปที่ห้องบันเทิง อีกครั้ง และเห็นชาวอาณานิคมทั้ง 5 คนกำลังเล่นบิลเลียด ดูทีวี เขาอดไม่ได้ที่จะคำรามอย่างเกรี้ยวกราด
“ชุ่ยหวน เ้าทำไมไม่รับสมัครคนเพิ่ม และเ้า ไฉ่เหลียน อาหารของอาณานิคมเราจะหมดแล้วทำไมไม่ไปเตรียมอาหาร!”
เหล่าชาวอาณานิคมถูกตวาดอย่างเกรี้ยวกราด ทันใดนั้นพวกเขาก็รีบแยกย้ายกันไปราวกับนกและสุนัข
11K
