หลังจากเก็บตัวอยู่ในห้องมานาน พรุ่งนี้ก็ได้เวลาเปิดเรียนแล้ว ผมได้กลับมาเป็เด็กมหาลัยอีกครั้งเเล้ว แต่ครั้งนี้ผมไม่ต้องกลัวเหมือนเเต่ก่อนแล้ว ผมสามารถเดินเฉิดฉายได้อย่างมั่นใจ
ในระยะเวลาที่ผ่านมา ผมทำเพียงแค่ออกไปซื้อของเข้าห้องเท่านั้น ไม่ได้ไปเที่ยวหรือไปที่ไหนเลย อยู่แต่ในห้องในระหว่างนั้นผมก็พยายามออกกำลังกาย ความคุมอาหาร ตอนนี้รูปร่างผมเป็ที่น่าพอใจมาก
ก่อนหน้านี้ผมลองสั่งเสื้อผ้ามาลองใส่ อยากรู้ว่าสไตล์ไหนมันเข้ากับผม บางตัวก็เป็เสื้อผ้าผู้หญิงผมคิดว่ามันน่ารักเลยซื้อมาผมใส่แล้วมันก็น่ารักไปอีกแบบ
เวลาว่างในส่วนที่เหลือ ผมก็เอาไปจัดตารางชีวิตว่าในแต่ละวันว่าต้องทำอะไรบ้าง
ผมอยากอวดทุกคนมากครับ ตอนนี้ผักของผมโตแล้วนะเก็บทานมาสามสี่ครั้งแล้วด้วย ผมคิดว่าจะปลูกน้องผักเพิ่มอีก พอได้ปลูกพวกมันทีไรก็อดคิดถึงตอนอยู่ในป่าไม่ได้
ตอนนี้ผมหาอาชีพเสริมที่จะทำได้แล้วผมไม่อยากออกไปทำงานข้างนอก อยากจะเป็เ้านายตัวเองจึงมีไอเดียที่จะทำข้าวกล่อง น้ำผลไม้ และขนมขายในคอนโด
ผมจะเอาห้องครัวเป็ร้าน ผมคิดว่าจะเปิดรับออเดอร์ในแต่ละวันไม่มาก เพราะต้องทำเวลาเลิกเรียนหรือไม่ก็ในวันที่ไม่มีเรียน
พอดีคอนโดนี้มีไลน์กลุ่ม เอาไว้พูดคุยแลกเปลี่ยนกันผมเห็นมีหลายๆ คนขายของ แต่ก็ในกลุ่มก็กฎว่าห้ามไม่ให้ส่งอะไรมาเยอะมาจนรบกวนคนอื่นๆ เท่าที่ผมไล่ดูไม่มีใครขายแบบผม เพราะคนส่วนใหญ่ที่อยู่คอนโดนี้มีแต่คนมีเงิน นักธุรกิจบ้างหรือนักศึกษาที่เป็ลูกหลานคนรวย จะมีแค่บางคนเท่านั้นที่โพสต์ขายแบรนด์เนมมือสอง
ผมคิดว่าทำอาหารขายแบบนี้ดีมาก เพราะในแต่ละวันผมก็ทำอาหารทานเองอยู่แล้วแค่ทำให้มันมากขึ้น ผมคิดว่าจะเอาไปส่งให้ถึงห้องสำหรับคนที่อยู่ในคอนโดนี้ แต่ถ้ามันไกลมากผมก็ต้องคิดค่าส่ง 10 บาท ถ้าใครสะดวกมารับที่ใต้คอนโดก็ได้
หรือจะนัดรับเอาที่คณะแทนก็ได้ เพราะยังไงผมก็ต้องไปเรียนอยู่ดี
แต่ก่อนคนในคณะไม่ชอบผมเพราะอ้วน แต่ดูตอนนี้ผมเปลี่ยนแปลงไปแล้ว ในเมื่อเราหน้าตาดีแล้วก็ควรใช้มันให้เกิดประโยชน์
หรือจะมีใครเถียงว่าสมัยนี้ไม่ชอบคนหล่อคนสวย นิสัยเอาไว้ทีหลังแต่ขอให้สวยหล่อก่อนแล้วกัน
อ๋อ ผมลืมไปก่อนหน้านี้ผมได้วาดภาพที่เรย์ทำค้างไว้เสร็จแล้ว ผมติดต่อไปยังสถานที่ประมูลแล้ว อีก 1 เดือนจะมีการเปิดประมูลเกิดขึ้นอีกครั้ง พวกเขาจะประมูลรูปภาพเดือนละครั้ง พอผมบอกรายละเอียดรูปภาพไปทางเมลล์พวกเขาก็ตอบว่ารูปภาพของผมคงได้ไม่ต่ำกว่า 20 ล้าน
ภาพที่ผมวาดก็คือ ัตัวสีทองอร่าม ดวงตาของมันเวลาคนจ้องมองจะทำให้รู้สึกถึงความมีอำนาจ ความแข็งแกร่ง เสมือนกับยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก ัตัวนี้กำลังแหวกว่ายอยู่ในหมอกเมฆ มีแสงสีส้มอ่อนสาดตกกระทบเกล็ดยิ่งทำให้รู้สึกว่าเกล็ดัสะท้อนแสงสีทองจนแยงตา
ที่เลือกรูปนี้ก็เพราะผมแอบสืบมาได้ว่าอีกไม่กี่เดือนต่อจากนี้ตระกูลเก่าแก่จากแผ่นดินใหญ่จะมาเยือนเพื่อเข้าร่วมเจรจาธุรกิจ จึงทำให้มีนักธุรกิจหลายคน หาของซื้อใจและภาพวาดก็เป็อีกหนึ่งสิ่งที่ใครหลายคนรอคอยเพื่อแย่งชิงมัน
ด้วยพร์ของพวกเราสองคนรวมกัน รูปภาพนี้จึงใช้ระยะเวลาแค่เพียง 2 สัปดาห์เท่านั้น พอวาดเสร็จผมก็เก็บรูปภาพไว้อย่างมิดชิดราว ผลงานชิ้นนี้เป็ของล้ำค่าเพราะมันเป็เครื่องการันตีฝีมือของผม ไม่ว่าจะขายได้หรือไม่ได้มันก็มีคุณค่าสำหรับผม
ผมคิดว่าผมยังสามารถพัฒนาฝีมือไปได้อีกและผมจะไม่หยุดพัฒนา ผมคิดไว้แล้วว่าถ้าเรียนจบจะไปเที่ยวรอบโลกเพื่อพักผ่อนและหาแรงบันดาลใจ เพื่อนำมาพัฒนาฝีมือการวาดภาพ
แต่นั่นก็เป็เื่ของอนาคต
ผมไม่ได้เป็คนที่ซีเรียสเื่อนาคตมาก ผมจะโฟกัสในแต่ละวันมากกว่า เพราะเราไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะยังมีลมหายใจอยู่ไหม เพราะผมเคยผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่งผมถึงพูดได้
เราควรทำวันนี้ให้ดีที่สุด พรุ่งนี้จะเป็ยังไงค่อยว่ากัน
ตอนนี้ผมกำลังรีดชุดนิสิตชาย พอดีเพิ่งซื้อเพิ่มมาอีก 3 ชุด ส่วน 2 ชุดก่อนหน้านี้มันหลวม ผมก็เลยสั่งตัดกับร้านแล้วให้เขามาส่งให้
พอมีเงินแล้วทุกอย่างก็สะดวกสบายอย่างเห็นได้ชัด
พอผมรีดเสื้อผ้าเสร็จ ผมก็รีบอาบน้ำเข้านอนจะได้รีบตื่นเช้าไปเรียน
หวังว่าพรุ่งนี้จะเจอแต่เื่ดีๆ นะ
.
ผมตื่นมาในตอน 7 โมงเช้า ตื่นมาอันดับแรกผมก็ออกกำลังกายเรียกเหงื่อก่อนจะไปอาบน้ำ พออาบน้ำเสร็จก็เข้าครัวทำอาหารเช้า วันนี้ผมเลือกทำเป็ข้าวต้มหมูสับ ผมจะกินอาหารเช้าทุกวันเช้าเพราะมื้อเช้าเป็มื้อที่สำคัญมาก
เห็นผมสูบบุหรี่แบบนี้ ผมก็มีระเบียบวินัยนะครับ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่ชอบทานเลยตอนนี้ก็คือกาแฟ มันขยาดเพราะแต่ก่อนต้องทนกินทุกวันเนื่องต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำ ผมเลยเลือกดื่มนมกับน้ำผลไม้แล้วก็ชาแทน แต่ถ้ามีโอกาสได้ทานจริงๆก็คงทานแต่ถ้าเลี่ยงได้ผมก็ไม่ทาน
วันนี้มีเรียน 9 โมงไปจนถึงเที่ยง ตารางเรียนไม่แน่นเพราะเป็วันแรกของการเปิดเรียน ส่วนมากอาจารย์ก็จะมาแนะนำรายวิชาพอเสร็จแล้วก็จะปล่อย เริ่มเรียนจริงๆ ก็คือสัปดาห์หน้า
วันนี้ผมมาในชุดนิสิตชาย รองเท้าผ้าใบแบรนด์ดัง ผมไม่ใช่คนที่ระเบียบจัดขนาดนั้น คณะเองก็ไม่ได้บังคับเื่การแต่งกาย ส่วนมากก็จะใส่ตามใจฉัน แต่ส่วนมากคนที่แต่งถูกระเบียบก็จะเป็เด็กทุนเพราะต้องอยู่ในกฎระเบียบตลอดเวลา
วันนี้มัดผมแบบลวกๆ เหมือนไม่ใส่ใจ แต่ความไม่ใส่ใจนี่แหละก็เป็สไตล์อีกอย่างหนึ่ง กระเป๋าวันนี้ผมใช้ของแบรนด์ดังยี่ห้อหนึ่งพอดีมันเพิ่งออกคอลเลคชั่นใหม่มาเมื่อประมาณ 1 อาทิตย์ที่แล้ว มีแค่ 10 ใบในประเทศเรย์เป็ VVVIP ของร้านอยู่แล้ว พอเขาแจ้งมาผมก็ซื้อมาเลยเพราะมันถูกใจผมพอดี
ในห้องนี้มีของแบรนด์เนมหลายชิ้น เรย์คนก่อนชอบซื้อเก็บสะสมไว้ของพวกนี้ก็ถือว่าเป็การลงทุนอย่างหนึ่ง ถ้าซื้อแล้วเก็บนานไปราคามันก็จะเพิ่มสูงขึ้น
เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมก็เช็กของก่อนออกจากห้องอีกรอบก่อนจะออกจากห้อง วันนี้เป็วันแรกที่ผมจะออกไปข้างนอกโดยที่ไม่ได้ใส่หมวกและผ้าปิดปาก รู้สึกโล่งที่ใบหน้าแปลกๆ แฮะ
ผมเดินตรงไปยังลานจอดรถ ใส่หมวกกันน็อคก่อนจะขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์แล้วขับออกไป
ผมขับมอเตอร์ไซค์ช้าๆ เพื่อชมบรรยากาศภายในมหาวิทยาลัย สมแล้วกับที่เป็มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังของประเทศ ทุกอย่างหรูหราั้แ่ประตูทางเข้ายันตึกเรียน ต้นไม้เยอะมากเวลาขับรถผ่านผมรู้สึกเย็นสบายมาก
ผมขับรถช้าๆ พร้อมกลับมองอะไรไปเรื่อยเปื่อยไม่นานก็มาถึงที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ข้างคณะ ผมถอดหมวกกันน็อคออกก่อนจะส่องกระจกมัดผมใหม่ดีๆ
เมื่อเช็กว่าตัวเองเรียบร้อยแล้ว ผมก็กระชับกระเป๋าเดินตรงไปยังม้าหินอ่อนหน้าคณะ ตอนนี้มีคนไม่มากนักเพราะยังเช้าอยู่
พอผมเดินเข้ามาเท่านั้นแหละ เสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นมาทันที
'เชี้ยใครวะโคตรหล่อ เอ๊ยโคตรสวย เอ๊ยทั้งหล่อทั้งสวยเลยวะ'
'ผู้ชายปะมึง เขามีลูกกระเดือกด้วยอะ แต่ผมเขายาวสวยมากเลยนะ สวยกว่ากูที่เป็ผู้หญิงอีก'
'เด็กใหม่เหรอวะ ก็ไม่น่าใช่ปะ'
'แต่เมื่อกี้กูเห็นเขาขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามานะมึง ในคณะเรามีคนขับรถมอเตอร์ไซค์แค่ไม่กี่คนหรอก หนึ่งในนั้นก็อีน้องกะเทยน้อยไง ฮ่าๆๆ'
'เออพูดแล้ว ก็คิดถึงนางเหมือนกันเนอะ ปกติคนที่ชื่อไข่มุกชอบแชร์รูปนางมาหน้าแค่นั้น อะไปส่องมาในเฟซนางหายหน้าหายตาไปเลย ั้แ่มีข่าวว่านางโดนดักทำร้ายนั่นแหละเงียบหายไปเลย'
เมื่อเดินมาถึงในที่หมายตาผมก็นั่งลงบนม้าหินอ่อนก่อนจะหยิบโทรศัพท์เสียบหูฟังเปิดเพลงกลบเสียงนินทา
คือคนนินทาเขาไม่รู้สึกเขินบ้างเหรอ นินทาใกล้กันขนาดนี้ แต่ก็นะเขายังไม่รู้ว่าผมคือใครนี่หน่า
ผมนั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ โดยไม่สนใจใคร เ้าตัวไม่รู้เลยว่าตอนนี้กำลังตกเป็เป้าสายตาของทุกคนที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมา
"ว้าย คุณน้องคะ" เสียงวี๊ดว้ายของอายตาดังแสบแก้วหู ดังจนถึงขนาดกลบเสียงเพลงที่ผมกำลังฟัง ผมค่อยๆ หันหน้าไปมองอีกฝ่ายอย่างสงสัย
แค่สายตานิ่งๆ ที่เรย์ส่งไปให้ ก็ทำให้รุ่นพี่กะเทยตัวแม่ประจำคณะเข่าแทบทรุด คนอะไรดูดีมาก!
"ต๊ายตาย! ขอโทษนะคะคุณน้อง คุณน้องเป็ใครมาจากไหนหรือคะ พี่ไม่เคยเห็นหน้าเลย หลังของคุณน้องมันก็สะกดสายตาพี่จนพี่หัวใจแทบวายเลยค่ะ"
"ผมก็เป็เด็กในคณะนี้นี่แหละครับ"
"แรงมากแม่ ขนาดเสียงยังใสกังวานขนาดนี้ พี่อ่อนระทวยไปหมดแล้ว ว่าแต่คุณน้องชื่ออะไรคะ พี่ขอทราบได้ไหมเอ่ย"
"ผมชื่อเรย์ครับอยู่ ปี 2"
"ห๊ะ!!!! หนูคงไม่ใช่กะเทยน้อยตัวอ้วนๆ ลูกแม่ใช่ไหมคะ" หลังจากพี่อายตาได้ยินคำตอบก็หน้าเจื่อนลงทันที ใบหน้าที่เคยยิ้มสดใสก็ซีดขาวราวกับกระดาษ
"ใช่ครับผมคนเดียวกัน"
"ตาเถร! หนูไปทำอะไรมาลูก ทำไมถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้" พี่อายตาเป็คนที่ดีคนหนึ่ง เ้าตัวอยู่ในกลุ่มคนที่ห้ามปรามคนอื่นไม่ให้ว่าร้ายเรย์ อาจจะเป็เพราะเ้าตัวเป็กะเทยเหมือนจึงรู้ว่าการโดนเหยียดเพศนั้นมันรู้สึกอย่างไร ที่เ้าตัวไม่โดนคนนินทาก็เพราะเป็คนอัธยาศัยดีและทำตัวน่ารักแถมครอบครัวยังรวยมากก็เลยมีเครื่องอุดปากไม่ให้คนนินทา
"เพราะโดนดักทำร้ายตอนนั้น ผมหลับไปหนึ่งเดือนเต็ม ด้วยความหลับไปนานฟื้นขึ้นมาอีกทีก็ผอมลงแล้วครับ หลังจากพักรักษาตัวผมก็เลยควบคุมอาหารกับออกกำลังกายจนมันกลายเป็แบบนี้แหละครับ" ข่าวผมที่โดนทำร้ายร่างกายดังไปทั่วมอ แต่คนก็ไม่ทราบรายละเอียดในส่วนลึกว่าใครเป็คนทำ ทุกคนเข้าใจไปเองว่าอาจจะมีใครสักคนหมั่นไส้เรย์เพราะในคณะก็มีหลายคน
และผมก็ไม่ได้ตามด้วย ว่าพวกรุ่นพี่ที่ทำร้ายผมตอนนี้เป็ยังไง ผมไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด ผมอโหสิกรรมให้คนพวกนั้นไปแล้ว
เรย์ไม่รู้เลยว่ารุ่นพี่พวกนั้นตอนนี้มีชีวิตไม่ต่างอะไรกับตกนรก ทั้งโดนไล่ออกจากมหาวิทยาลัย ครอบครัวล้มละลาย ส่วนคนที่เคยด่าเรย์เสียๆ หายๆ ในโซเชียลก็โดนขู่หมดทุกคน
ทั้งหมดนี้เป็ฝีมือของคุณปู่ชัยนาทที่ลงมือจัดการด้วยตัวเองและทุกคนในครอบครัวก็เห็นด้วยกับการลงมือในครั้งนี้
ตอนที่ทราบข่าวของเรย์ทุกคนใมาก ถึงพวกเขาจะรังเกียจที่เรย์เป็กะเทย แต่ยังไงเรย์ก็ยังเป็ลูกเป็หลานพวกเขา พวกเขาไม่ได้ใจร้ายจนถึงขนาดไม่เหลียวแล ตอนเรย์ออกไปอยู่ข้างนอกคนเดียวทั้งปู่ทั้งพ่อก็ส่งบอดี้การ์ดให้มาดูแลอย่างลับๆ แต่เหตุการณ์วันนั้นเพราะความหละหลวมของบอดี้การ์ด และเหตุการณ์นี้เองทำให้บอดี้การ์ดทุกคนโดนลงโทษสถานหนัก ถึงขนาดริวและรามลงมือสั่งซ้อมด้วยตัวเอง
แต่เื่บอดี้การ์ดทุกคนในครอบครัวรู้หมดยกเว้นเรย์ เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าจะพูดกับเรย์ยังไง เหมือนกับว่าทุกคนปากแข็งเป็กรรมพันธุ์หรือเปล่าถ่ายทอดั้แ่ปู่สู่หลาน
ก่อนหน้านี้ทุกคนแสดงท่าทีทำร้ายจิตใจเรย์มากจริงๆ พวกเขาเพิ่งจะมาคิดได้ในตอนที่กำลังจะเสียเรย์ไป
อนิจจาพวกเขาทุกคนไม่รู้เลยว่าเรย์ไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว แต่ภายหลังการตายเรย์ก็ได้รับรู้ถึงความรัก ความห่วงใยของครอบครัว ก่อนเ้าตัวจะไปเกิดเป็นางฟ้าบน์กับแม่อย่างมีความสุข
ตระกูลสุริยเดชใช้อำนาจที่มีในมือกำจัดคนที่มาทำร้ายเรย์ย้อนหลัง จนทำให้ในตอนนี้ไม่ค่อยมีใครพูดถึงเรย์เสียๆ หายๆ แล้วเพราะกลัวคำขู่ แต่ก็ยังมีพวกโง่อยู่ไม่น้อยเหมือนกันที่ยังไม่ยอมจบ
รุ่นพี่ที่ทำร้ายเรย์กับพวกที่ด่าเรย์เสียก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่อยู่เื้ัของเรย์คือใคร แต่คิดว่าคงต้องมีอำนาจมากแน่ๆ ขนาดพวกเขาคิดว่าครอบครัวตัวเองร่ำรวยมีอำนาจแล้ว ยังสู้ไม่ได้ และพวกเขาก็ไม่ได้แพร่งพรายเื่พวกนี้ออกไปเพราะกลัวจะทำให้ตัวเองและครอบครัวเดือดร้อนไปมากกว่านี้ เท่านี้พวกเขาก็แทบจะไม่มีที่ยืนแล้ว
ถือว่าบางคนยังคิดได้ แต่มันก็ยังมีบางคนที่ยังหลงผิดและด่าอยู่ คิดว่าเรย์มีเสี่ยเลี้ยงและอีกไม่นานคงเบื่อเรย์ไปเอง
"ทั้งน้ำเสียง ท่าทางการแต่งกายของหนูก็เปลี่ยนไปหมด นี่จะกลับมาเป็ผู้ชายแล้วเหรอ?"
"จะว่ายังไงดีล่ะครับ ความจริงเเล้วผมชอบได้ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ผมไม่ได้ติดเื่เพศสภาพ เขาเรียกว่าอะไรนะครับไบเซ็กชวลใช่หรือเปล่า?" ผมเป็ไบเซ็กชวลชอบได้ทั้งหญิงและผู้ชาย ผมไม่กีดกันเพศไหนขอแค่รู้สึกว่าอยู่กับเขาแล้วเราเป็ตัวของตัวเองโดยที่ไม่ต้องพยายามก็พอ แต่เื่แฟนถือว่าเป็เื่ไกลตัวผมมาก ผมยังไม่คิดที่จะมีเร็วๆ นี้ด้วยแต่ถ้ามีมาก็ไม่ติด
"ใช่ๆ เขาเรียกว่าไบเซ็กชวลนั่นแหละถูกแล้วล่ะลูก แต่หนูรู้ไหมว่าตอนนี้หนูน่ะ sex appeal* มากนะ ตอนพี่เดินผ่านมานะผู้หญิงบางคนยังบอกว่าหนูดูดีเลย"
"เสียดายจังเขาทำไมไม่เดินมาขอเบอร์ผมนะ ฮ่าๆๆๆๆ" เรย์ยิ้มหวานไปให้อายตาก่อนเ้าตัวจะยกมือขึ้นมาปิดหน้า รอยยิ้มของเรย์เมื่อกี้เหมือนกับแสงแห่งความสดใส
" งั้นพี่ขอถ่ายรูปหน่อยสิ พี่จะเอาไปลงเพจเม้ามอยใต้ดิน ทุกคนจะต้องได้เห็นความน่ารักของลูกสาวพี่"
"ได้ครับ ให้ผมโพสต์ท่าแบบไหนดี"
"ตามสบายเลยจ้า ยังไงก็ออกมาดูดีอยู่แล้ว"
เรย์ถอดหูฟังออกก่อนจะเท้ามือข้างหนึ่งกับโต๊ะไม้หินอ่อนเอานิ้วมือมาแตะปลายคางเรียงหัวไปด้านซ้ายเล็กน้อยก่อนจะมองกล้อง ส่วนรูปเ้าตัวแค่เอามือลงก่อนจะส่งยิ้มหวานให้กล้อง
แชะๆๆๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นรัวๆ
"ตายล่ะลูก มีแต่รูปสวยๆ ทั้งนั้น พี่เลือกไม่ถูกเลยงั้นพี่ขอเอาไปลงทุกรูปได้ไหมคะ พี่เสียดายอะ"
"ฮ่าๆๆ พี่ก็เลือกสัก 2 รูปเอารูปที่ดีที่สุดก็พอครับ"
"ได้ๆ พี่ขอเอาไปลงเพจเม้ามอยใต้ดินนะแล้วจะแท็กหนูด้วยนะ ลูกแม่ต้องปังมากแน่ๆ"
"ขอบคุณนะครับพี่อายตาที่ดีกับผมมาโดยตลอด"
"ไม่เป็ไรจ้า จริงๆ หนูก็น่ารักอยู่แล้วไม่ว่าจะตอนอ้วนหรือตอนนี้แต่ก็เหมือนที่พี่เคยบอก หนูแค่แต่งตัวกับแต่งหน้าผิดวิธีเฉยๆ และผิดเต็มๆ เลย ที่หนูเลือกไปคบกับยัยไข่มุกนั่น รู้ไหมตอนที่ยัยนั้นโพสต์เฟซบุ๊กลงว่าเลิกคบกับหนูแล้ว พี่นี่ดีใจแทบจะไปรำแก้บนเลยจ้า หนูควรที่จะเลิกคบกับมันตั้งนานแล้วแหละ นิสัยก็ไม่ดีแถมยังชอบหลอกหนูอีก หนูน่ะอยู่คนเดียวพี่ว่ายังจะดีกว่าอยู่กับมันอีก"
"ฮ่าๆๆๆ"
"ยังจะมาขำอีกพี่ก็จะขำตามแล้วเนี่ย" พี่อายตาพูดไปยิ้มไป ผมรู้สึกขอบคุณมากอย่างน้อยก็มีแกที่ยังรักและหวังดีกับผม "งั้นพี่ไปก่อนนะเดี๋ยวไปเรียนสาย"
"ครับพี่ สวัสดีครับ"
ความสนิทสนมของเรย์และอายตาปรากฏแก่สายตาทุกคนในบริเวณนั้น ยังมีบางคนที่ยึกยักจะเข้ามาหาเรย์ แต่พอเมื่อได้ยินว่าอายตาจะเอาไปลงเพจ พวกเขาจึงตั้งหน้าตั้งตารออยากรู้แทบใจจะขาดว่าผู้ชายคนนี้เป็ใคร
พี่อายตาเดินไปไม่นาน ผมก็เก็บของใส่กระเป๋าก่อนจะลุกเดินขึ้นไปห้องเรียน ตอนนี้ยังไม่ 9 โมงคนในห้องส่วนมากที่มาก็เป็เด็กทุนส่วนที่เหลือก็นั่งอยู่ประปราย ผมเลือกเข้าประตูหลังและนั่งหลังห้อง
ผมเลือกปลีกตัวออกห่างจากคนอื่น ยังไม่สนิทใจมากพอที่จะคุยกับใคร
ในเวลาไม่นานทุกคนก็เข้ามาในห้อง แต่เมื่อเข้ามากลับมาคนหนึ่งโดดเด่นสะดุดตานั่งอยู่หลังห้อง ทุกคนมองอย่างสงสัยว่าเขาคือใคร ผู้หญิงบางคนแอบกรี๊ดเบาๆ ส่วนผู้ชายบางคนก็มองตาเป็มัน แต่ก็ไม่ได้มีใครเดินเข้ามาทักเพราะเรย์ใส่หูฟัง นั่นถือเป็เื่ที่เข้าใจได้ว่าเ้าตัวไม่อยากคุยกับใคร
ไม่นานอาจารย์ก็เดินเข้ามาในห้อง ผมก็รีบถอดหูฟังก่อนจะหยิบสมุดขึ้นมาบนโต๊ะจดทุกอย่างที่มีประโยชน์ ส่วนมากอาจารย์ก็จะแนะแนวว่าวิชานี้ต้องเรียนไปแนวไหน จะมีคะแนนเก็บเท่าไหร่ คะแนนสอบเท่าไหร่ ยังดีที่วิชานี้ไม่มีงานกลุ่มแต่ถึงมีผมก็จะทำคนเดียว
ความเป็จริงแล้วต้องเลิกเที่ยงแต่เพราะไม่ต้องเรียนจึงใช้เวลาแค่ 1 ชั่วโมงเท่านั้น พอสิ้นเสียงอาจารย์ปล่อย ผมก็กวาดของทั้งหมดที่มีใส่กระเป๋าก่อนจะเดินออกจากห้องไป
แต่พอผมเดินออกมานอกห้อง ก็โดนผู้ชายกลุ่มหนึ่งดักหน้าไว้
"ขอโทษนะครับ เธอเป็ใครเหรอเราไม่เคยเห็นหน้าเธอเลย" ผู้ชายคนแรกพูดขึ้น
"ผมรุ่นเดียวกันกับพวกคุณแหละครับ"
"เธอชื่ออะไรอะ"ผู้ชายคนที่สองพูดขึ้น
"ชื่อเรย์"
"เรย์? ในคณะเรามีคนชื่อเรย์แค่คนเดียว เธอคงไม่ใช่เรย์ที่เป็กะเทยหรอกใช่ปะ" ผู้ชายคนที่สามพูดขึ้น
"ก็คนเดียวกันนั่นแหละครับ ผมก็คือเรย์กะเทยที่พวกคุณกำลังพูดถึงอยู่"
"ห๊ะ เรย์เหรอไปทำอะไรมาเนี่ยดูดีขึ้นตั้งเยอะเลย" เสียงทะเล้นของผู้ชายคนที่สองพูดขึ้น
"ก็ออกกำลังกายนิดหน่อยน่ะ ก่อนหน้านี้นอนสลบไป 1 เดือน พอตื่นขึ้นมาร่างกายมันก็ผอมแห้งลงไปหมด ก็เลยกินเพิ่มอีกนิดหน่อยแล้วควบคุมน้ำหนักจนสุดท้ายก็เป็แบบที่เห็นนี่แหละ"
"จริงเหรอว่ะ โคตรดูดี แต่เอาจริงหน้าเธอก็ไม่เปลี่ยนนะ แต่ก่อนก็แค่อ้วนแล้วก็แก้มเยอะแค่นั้นเอง"
"ใช่ๆ ตอนนี้น่ารักกว่าตั้งเยอะ แต่จริงๆ พวกเราก็สงสัยั้แ่แรกแล้วแหละว่าเป็เรย์ แค่อยากมาถามเพื่อความแน่ใจเฉยๆน่ะ"
"อ่าครับ" ผมยิ้มออกมาอย่างเป็มิตร ผู้ชายทั้งสามคนที่อยู่ตรงหน้าผมชื่อว่ากิต ใบหม่อน และเลโอ
"พวกเราขอถ่ายรูปกับเธอได้ไหม อยากเอาไปลงเฟซอวดคนอื่นน่ะ ฮ่าๆๆๆ"
"ได้สิ" ผมยิ้มตอบอย่างยินดี ทั้งสามคนเดินเข้ามาล้อมผม กิตเป็คนยกโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่าย ส่วนเลโอยืนขนาบข้างซ้ายและใบหม่อนอยู่ฝั่งขวา
"เราขอจับไหล่เธอนะ" ใบหม่อนเอ่ยขออนุญาตผมเบาๆ ผมพยักหน้ายินยอม เขาเป็ผู้ชายที่นิสัยดีมากเลย
ในระหว่างที่พวกผมกำลังถ่ายรูปอยู่นั้นตาก็เหลือบไปเห็นริวที่กำลังเดินออกมาจากห้องเรียนกับกลุ่มเพื่อนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ตอนแรกพอเ้าตัวเห็นผมก็อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรแต่ไม่นานหุปปากลงก่อนจะมีสีหน้าเหมือนไปกินรังแตนที่ไหนมาอย่างกับจะไปต่อยใครอย่างงั้นแหละ ผมมองริวแค่แป๊บเดียวก็จะหันกลับมาหากล้อง
"เอ่อ...คือพวกเราขอเป็เพื่อนกับแกได้ไหม" ทั้ง 3 คนแสดงท่าทีอึกอักก่อนจะพูดออกมา
"อื้อได้สิ เอาจริงนึกว่าจะต้องอยู่คนเดียวะแล้ว ฮ่าๆๆ" ผมตอบรับคำขออย่างยินดี
"พวกเราก็อยากเป็เพื่อนเธอแหละ แต่เธอไปคบกับยัยไข่มุกไง พวกเราเลยไม่กล้าเข้าไปยุ่ง" ใบหม่อนกระซิบข้างหูผมเบาๆ ทั้งสามคนเป็อีกหนึ่งในกลุ่มคนที่ห้ามปรามไม่ให้ด่าทอผม พวกเขามีฐานะร่ำรวย แต่ด้วยความที่ไม่อยากหาเื่ใส่ตัวก็เลยไม่เข้ามายุ่งกับผมในระหว่างที่มีไข่มุกอยู่ ั้แ่ก่อนเรย์ติดกับไข่มุกมากมีแค่บาง่เท่านั้นที่ไม่ได้ไปไหนด้วยกัน
"งั้นพวกเรากลับล่ะ ไว้เจอกัน"
"ได้ไว้เจอกัน บ๊ายบาย"พอกล่าวลากันเสร็จผมก็เดินหันหลังแยกไปลงบันไดอีกฝั่ง เพราะใกล้ที่จอดรถมอเตอร์ไซค์มากที่สุด
____
ยังไม่แก้คำผิด
บางเื่เราก็คิดขึ้นมาเองบ้าง อาจจะไม่มีความสมเหตุสมผล ต้องขออภัย
*sex appeal แปลว่า เสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้าม
174
