นาฬิการ้องบอกเวลาไม่ค่ำแล้วแต่เสียงพูดคุยผสมเสียงหัวเราะยังดังออกมาจากห้องรับแขกต่อเนื่องบัดนี้เหลือเพียงผู้ใหญ่สี่คนนั่งอยู่คนละมุมในมือของแต่ละคนต่างก็มีงานอดิเรกอยู่คนละชิ้นกลิ่นเครื่องหอมจากโถกำยานช่วยผ่อนคลายความรู้สึกเมื่อยล้าขอเพียงแค่หัวถึงหมอนคงหลับสบายกระทั่งทิพย์ธาราเปลี่ยนเื่เล่าที่เกิดขึ้นเมื่อหลายวันก่อนวงสนทนาก็เงียบลงจอมทัพหันมาสบตากับนารีนาทก็ได้แต่ถอนใจกระทั่งวายุและทิพย์ธาราก็เหมือนจะไม่สบายใจ
นารีนาทลอบสังเกตสีหน้าของเพื่อนรักที่ขมวดคิ้วมุ่นก็อึดอัดใจนักเื่นี้บุตรชายของนางผิดอยู่เต็มประตูแต่เมื่อไม่เห็นมีใครพูดอะไรก็ได้แต่เอื้อมมือไปแตะบนหลังมือของทิพย์ธาราเอ่ยขอโทษแทนคามินทร์ที่ทำให้ธารธาราเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่า
“เราควรจะทำอะไรสักอย่างดีไหม”ทิพย์ธาราถามความคิดเห็นของคนที่ร่วมรับรู้ต่อคำมั่นสัญญาในครั้งนั้นอย่างเป็กังวลถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับการกระทำของหลานชายแต่ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าทั้งคามินทร์และธารธาราต่างก็มีใจให้กันเพียงแต่ทั้งคู่ไม่สามารถผ่านทิฐิต่างๆภายในใจของตัวเองออกมาได้
“นั่นสิ ถ้าปล่อยตาคามน์ไว้แบบนี้นาทว่าคงจะไม่ดีแน่ยัยธาราเสียใจมาตั้งเท่าไหร่ตาคามน์ก็ไม่เคยใส่ใจ”นารีนาทเห็นด้วยกับทิพย์ธาราหากปล่อยให้เด็กสองคนจัดการกันเองก็คงไม่แคล้วต้องเ็ปกันทั้งสองฝ่าย
“ทัพว่าให้เด็กๆเขาจัดการกันเองเถอะ ใจของเขาเราเป็คนนอกคงทำอะไรไม่ได้นอกจากคอยประคองให้เขาไม่หลงทาง”หนักใจเหลือเกินแต่ชีวิตเป็ของพวกเขาจะสุขหรือทุกข์ถ้าไม่เรียนรู้ด้วยตัวเองแล้วจะมีความหมายอะไรพ่อแม่อย่างพวกเขาไม่ได้อยู่ค้ำฟ้าคอยปกป้องเด็กสองคนนั้นได้ตลอดไปถ้าไม่ยอมตัดใจให้พวกเขาเผชิญหน้ากันเองแล้วต่อไปจะทำอย่างไร
ธารธารานอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงท่าทางจะหลับไม่หลับแหล่สะดุ้งตัวโยนทิ้งหนังสือะโลงจากเตียงถึงกับถอยหนีไปหลายก้าวหัวใจที่สงบนิ่งแล้วกระเด็นกระดอนอีกครั้งเมื่อจู่ๆเสียงโทรศัพท์ที่เธอตั้งไว้สำหรับคามินทร์โดยเฉพาะดังขึ้นดวงตากลมโตจ้องโทรศัพท์ราวกับเห็นผี‘จะรับดีไหม’ยืนลังเลอยู่นานจนกระทั่งเสียงโทรศัพท์เงียบลงแต่ก็เพียงไม่นานมันก็ดังขึ้นอีกครั้งและนั่นคือคำตอบว่าต้องรับไม่อย่างนั้นคามินทร์คงไม่มีวันเลิกราแน่มือบางสั่นระริกเอื้อมหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูบนโต๊ะหัวเตียงในใจก็กำลังสวดภาวนาให้กับตัวเองสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เรียกความกล้าทั้งชีวิตของตัวเองพร้อมกับสไลด์หน้าจอ
“ทำไมไม่รับสาย”น้ำเสียงแข็งกระด้างทั้งห้วน ทั้งกระโชกโฮกฮากกรอกมาตามสาย
เธอยังไม่ได้อ้าปากพูดสักคำคามินทร์ก็ส่งเสียงข่มขวัญเธอมาก่อนแล้วน่ากลัวเกินไปแล้วน่ากลัวเกินไปจริงๆ
“พะ…เพิ่งอาบน้ำเสร็จ”เธอพยายามฮึกเหิมแล้วจริงๆนะ แต่น้ำเสียงมันดันตะกุกตะกักเองแถมปลายสายกลับเงียบใส่อีกต่างหาก
“เอาแฟ้มรายงานการประชุมมาให้ฉัน…เดี๋ยวนี้”คำสั่งที่ไม่้าคำปฏิเสธดังมาตามสาย
ธารธารารีบหันไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังจนคอแทบเคล็ด“แต่มันดึกแล้ว เอาพรุ่งนี้ไม่ได้เหรอคามน์ฉันง่วงจะตายอยู่แล้ว”ธารธาราต่อรองคิดหาวิธีเลี่ยงเพื่อที่จะไม่ต้องไปหาชายหนุ่มในเวลานี้แม้ว่าความเป็ไปได้ที่ปลายสายจะยอมนั้นแทบเป็ศูนย์แล้วก็จริงเมื่อเสียงเ็าพร้อมกับย้ำในสิ่งที่เธอต้องทำคือสิ่งที่ดังรอดออกมาจากปลายสาย
“ฉัน้ามันเดี๋ยวนี้!”
คำสั่งเอาแต่ใจไร้ความปราณีต่อเพื่อนมนุษย์คามินทร์ตัดสายทิ้งไม่รอให้อีกคนได้บอกปฎิเสธหรือหาข้ออ้างใดๆพร้อมทั้งโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจเพราะสิ่งที่เขาต้องใส่ใจมีเพียงอย่างเดียวคือความโกรธเกรี้ยวที่เกิดขึ้นอยู่ในใจของตัวเอง ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ริมหน้าต่างเพื่อมองไปยังห้องนอนของหญิงสาวที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามห้องของเขาแม้จะเห็นเพียงเงาเลือนรางแต่ก็ยังมองออกอยู่ดีว่าอีกฝ่ายเดินไปเดินมาจนน่าเวียนหัวท้าทายเขาขนาดนี้ยังจะกลัวเขาอีกหรือ
ภายในห้องนอนกว้างที่ยังคงโทนสีน้ำตาลตามที่ชายหนุ่มชอบถูกออกแบบใหม่เมื่อ7-8ปีที่แล้ว เตียงหลังใหญ่ถูกตั้งไว้กลางห้องบนโต๊ะหัวเตียงมีเพียงแจกันใบใหญ่วางประดับไว้ พร้อมกับรูปถ่ายเด็กผู้ชายกำลังหอมแก้มเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักน่าชังที่ยิ้มแป้นใส่กล้องและภายใต้รูปใบนั้นมีข้อความที่เขียนด้วยลายมือโยเย้เอาไว้ว่า‘ธารธาราเ้าสาวของคามินทร์’
ร่างสูงสวมเพียงกางเกงนอนสีเทาเนื้อนิ่มกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงกว้างอย่างรอคอยภาพการแข่งขันกีฬาสุดโปรดที่ปรากฏบนจอโทรทัศน์ไม่สามารถเรียกร้องความสนใจจากชายหนุ่มได้เลยแม้แต่น้อยจะมีก็แต่เพียงนาฬิกาที่ติดอยู่ด้านข้างทีวีเท่านั้นที่สามารถดึงดูดความสนใจของในเวลานี้
ธารธารากอดแฟ้มแบนอกเดินหน้ายุ่งลงมายังด้านล่างของโถงกลางที่ยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟสีส้มอ่อนสบายตาจากแชนเดอเลียร์ห้อยระย้ากลางห้องร่างบางอยู่ในชุดนอนผ้านิ่มเบาสบายหันซ้ายแลขวาเพื่อหาตัวช่วยก็ต้องมุ่ยหน้าลงเพราะไม่เห็นใครเลยแม้แต่เงาตอนนี้เธอยังไม่พร้อมที่จะเจอคามินทร์แต่ถ้าไม่ยอมไปหาคืนนี้เธอคงจะไม่ได้นอนอย่างเป็สุขแน่นอนคิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจปลงให้กับตัวเองทำไมเธอต้องยอมให้คามินทร์ตลอดเขาไม่ใช่เ้าของชีวิตเธอสักหน่อย
เมื่อเห็นว่าจนหนทางหญิงสาวจึงรีบเดินมายังประตูหน้าแต่พอเหลือบสายตาไปยังห้องรับแขกดวงหน้าหม่นหมองก็พลอยยิ้มกว้างราวกับรอดตายได้อย่างปาฎิหารย์จอมทัพกับนารีนาทที่กำลังจะกลับบ้านส่งยิ้มมาให้หลานสาวที่วิ่งปรี่เข้ามาหาธารธารากอดเอวของนารีนาทแน่นดวงตากลมโตออดอ้อนประจบประแจงอย่างเต็มที่
“ลงมาทำอะไรยังไม่นอนอีกเหรอลูก”ทิพย์ธาราเดินตามออกมาก็ทักบุตรสาว
“กำลังจะนอนค่ะแต่คามน์จะเอาแฟ้มงานบอกจะเอาไปให้พรุ่งนี้ก็ไม่ยอม…”ธารธาราตอบเสียงกระเง้ากระงอด“ป้านาทขา ธาราฝากไปให้คามน์หน่อยได้ไหมคะธาราไม่อยากไป”ธารธาราส่งสายตาอ้อนวอนอย่างน่าสงสารไปยังผู้มากวัยกว่า‘ป้านาทเมตตาลูกนกลูกกาตาดำๆอย่างธาราเถอะนะคะ’
“จ้ะๆ ไม่ต้องมาทำหน้าอย่างนี้หรอกเดี๋ยวป้าจะเอาไปให้เอง”นารีนาทรู้ฤทธิ์พ่อลูกชายดีพลางลูบแก้มของหลานสาวอย่างเอ็นดู
“ขอบคุณค่ะธารารักป้านาทที่สุดเลย”แก้มนุ่มนิ่มของผู้เป็ป้าถูกหอมเสียงดังฟอดตบอกถอนหายใจออกมาราวกับรอดตายอย่างหวุดหวิดทำเอาคนที่เหลือขบขันกับสิ่งที่เห็นอยู่ไม่น้อย
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็จังหวะทำให้คามินทร์รีบผุดลุกลงจากเตียงใบหน้าคมตีสีหน้าขรึมเมื่อเดินมาถึงประตูมือหนารีบบิดลูกบิดเปิดบานประตูห้องอย่างแรงทั้งยังตะคอกใส่คนที่ยืนรออยู่ด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดไม่ทันดูให้ดีด้วยซ้ำว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูเป็ใคร
“ทำไมมาช้า”เสียงถามห้วนกระชากแต่พอเห็นว่าเป็ใครจากสีหน้าที่เคร่งขรึมก็จ๋อยลงถนัดตาไม่กล้าสบตามารดาอีกเลย
“ก็คนแก่จะให้เดินไวอย่างสาวๆเขาได้ยังไงล่ะ”นารีนาทเลิกคิ้วจ้องใบหน้าหล่อเหลาเขม็ง“ไม่ต้องมาเปลี่ยนสีหน้าเลยนะตาคามน์นิสัยแย่จริงๆถ้าคนที่มาเป็ยัยธาราลูกยิ่งไม่ข่มเหงจนไม่กล้าเงยหน้ามองเลยหรือไง”
“แล้วธาราล่ะครับแม่”ดวงตาคมสอดส่ายมองหาร่างบางไปทั่วทางเดินแต่ก็ไม่พบจึงได้แต่นึกเข่นเขี้ยวในใจ
“แม่ให้กลับขึ้นไปนอนแล้วนี่มันกี่โมงกี่ยามเอกสารด่วนมากนักหรือไงถึงจะต้องเอาเดี๋ยวนี้ให้ได้….”พอเห็นท่าว่ามารดาเริ่มบ่นยืดยาวชายหนุ่มต้องหันไปขอความช่วยเหลือจากบิดาที่ยืนอยู่ข้างหลังให้ช่วยไกล่เกลี่ย
คามินทร์มองส่งบิดามารดาที่เดินลงบันไดไปจนลับตาเมื่อจบคดีความแถมด่าทอเขาไปหลายยกคุณนารีนาท นายหญิงของบ้านจึงยอมเดินตามสามีกลับไปยังห้องนอนเสียที‘คิดว่าจะหนีฉันพ้นหรือไง’ชายหนุ่มกลับเข้าไปในห้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายถึงคุณผู้หญิงแห่งคฤหาสน์อัครภูวดลทันทีไม่ถึงห้านาทีเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นแทบจะเรียกได้ว่าอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ด้านหลังบานประตูคงอยากพังมันเข้ามามากกว่าจะมายืนเคาะเป็มารยาททำให้คามินทร์ยกยิ้มถูกใจยังไงเขาก็ชนะยัยตัวแสบวันยังค่ำร่างสูงเดินมาหยุดอยู่หลังบานประตูก่อนจะค่อยๆเปิดมันออกอย่างไม่รีบร้อนเหมือนกับครั้งแรก
ร่างบางที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาใบหน้าหงิกงอบอกอารมณ์ชัดเจนเลยว่าไม่เต็มใจมาทั้งดื้อด้าน ทั้งกล้าท้าทายก็ต้องโดนเขาดัดหลังแบบนี้แหละ
“จะถามอะไรก็ว่ามาฉันง่วง”เสียงถามนั้นห้วนสั้นสองแขนเรียวยกขึ้นมาเท้าสะเอวทั้งยังถลึงตาใส่ร่างสูงที่ยังยืนจ้องมองสำรวจเธออย่างไม่มีมารยาท
“เก่งให้ได้ตลอดนะ”คามินทร์ก้มกระซิบข้างหูหญิงสาวเสียงเรียบพอๆ กับใบหน้าและแววตาชายหนุ่มเดินกลับเข้ามานั่งลงบนเตียงอีกครั้งมือหนาคว้ารีโมตกดเปลี่ยนช่องไปมาไม่สนใจหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตูอีก
ธารธาราถูกปล่อยให้ยืนเก้ออยู่คนเดียวชะโงกหน้าเข้ามาในห้องก็เห็นชายหนุ่มที่โทรฯไปฟ้องมารดาของเธอราวกับเธอนั้นทำความผิดมหันต์จนตัวเองต้องโดนคุณแม่สุดที่รักระเห็จออกจากบ้านให้เดินตากน้ำค้างมาหาเขาจนถึงที่แต่พอมาถึงชายหนุ่มกลับไม่สนใจเธอเลยสักนิดเอาแต่จ้องเธอแล้วก็กลับไปนั่งดูทีวีสบายใจเฉิบแบบนี้เนี่ยนะโมโหจะตายอยู่แล้ว
หญิงสาวที่ลืมหมดสิ้นทุกความกลัวก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาในห้องเพียงไม่ถึงสามก้าวร่างสูงที่นั่งดูทีวีอย่างไม่สนใจอะไรก็ลุกพรวดเดินสวนกับเธอไปที่หน้าประตูแล้วปิดมันลงเสียงดังพร้อมกับกดล็อคใส่กลอนอย่างหนาแน่นเพียงเท่านี้ก็รู้แล้วว่าเธอโดนหลอกธารธาราก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างจากชายหนุ่มให้ได้มากที่สุดสายตาสอดส่ายหาทางหนีที่ไล่วันนี้เธอก้าวเท้าไหนออกจากบ้านกันทำไมเทพเ้าแห่งความซวยถึงนั่งอยู่บนหัวเธอไม่ยอมไปไหน
ร่างสูงยืนกอดอกพิงบานประตูจ้องธารธารานิ่งไม่พูดอะไรสักคำแต่ทันทีที่ธารธาราหันหลังเตรียมจะวิ่งคามินทร์ก้าวเพียงนิดเดียวก็คว้าร่างของคนตัวเล็กเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงได้สำเร็จ
“คามินทร์ปล่อยนะปล่อย”เสียงหวีดร้องดังขึ้นอย่างใดิ้นรนสุดแรงเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมกอดแต่กลับเปล่าประโยชน์
ชายหนุ่มลากร่างบางที่ไม่ยอมอยู่เฉยมาจนถึงเตียงกว้างแล้วเหวี่ยงหญิงสาวลงไปอย่างไม่ปราณีตามด้วยร่างสูงที่ทาบทับตามลงมาอย่างรวดเร็วมือบางได้แต่ยันอกชายหนุ่มเอาไว้สุดแขน
ธารธาราใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้แต่นอนหอบหายใจระรัวดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกเป็ครั้งแรกที่เธอหวาดกลัวคามินทร์อย่างสุดหัวใจดวงตาสีนิลจ้องเธอนิ่งส่องประกายกร้าวลมหายใจหอบถี่เหมือนกับเขาพยายามอย่างที่สุดที่จะระงับอารมณ์คุกรุ่น
“คามน์”
ธารธาราเรียกได้เพียงเท่าทันริมฝีปากหนาก็ฉวยจังหวะกดจูบลงมาหญิงสาวพยายามเบือนหน้าหนีแต่ร่างหนากลับกอดรัดตัวเธอเอาไว้แน่น จนไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย
“อย่า”ธารธาราแทบหาเสียงตัวเองไม่พบเมื่อถูกรุกรานด้วยจุมพิตร้อนแรงแทรกความหวานล้ำทั้งหวงแหนและโหยหา
ชายหนุ่มรู้สึกถึงแรงโอนอ่อนของร่างบางที่ไม่ผลักไสเขาเหมือนอย่างตอนแรกจึงยอมผละจากริมฝีปากหวานเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองดวงหน้าสวยสั่งด้วยเสียงแหบพร่า
“อย่าเข้าใกล้มันอีกอย่าให้ฉันเห็น”แม้ปากจะพูดแต่จมูกโด่งคมสันกับริมฝีปากร้อนยังพรมจูบซับไปตามโครงหน้าไล้เรื่อยมาจนถึงแก้มเนียนนุ่มทั้งสองข้างก่อนจะหยุดอยู่เหนือริมฝีปากบางที่ตอนนี้บวมเจ่อด้วยฤทธิ์ของจุมพิต
ธารธารามองใบหน้าคมที่โน้มลงมาหาอย่างมึนงงราวกับเื่ที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็เพียงแค่ความฝันมือบางที่คล้องอยู่บนลำคอหนาั้แ่เมื่อไหร่ก็จำไม่ได้ค่อยๆ เลื่อนลงมาที่แก้มสากดวงตากลมโตเต้นระริกส่งต่อความรู้สึกที่เธอมีให้ชายหนุ่มอย่างไม่ปิดบังคามินทร์จับมือบางจูบซับลงบนฝ่ามืออย่างอ่อนโยน
“ท…ทำไม”เธอจ้องกลับตาคมที่มองอยู่อย่างไม่อาจจะละสายตาจากเขาได้
“ฉันไม่พอใจ”
ริมฝีปากสีหวานหมายจะประท้วงคำพูดชายหนุ่มหากสิ่งที่ได้รับคือการปฏิเสธด้วยการทาบทับจุมพิตลงอีกครั้งเรี่ยวแรงของหญิงสาวที่คิดจะขัดขืนกลับหายไปอย่างไร้สาเหตุธารธาราครางประท้วงเสียงต่ำในลำคอหากลิ้นอุ่นร้อนกลับสอดเข้าไปควานหาความหวานได้ถนัดยิ่งขึ้นร่างบางหอบหายใจถี่ต่อการรุกรานที่เชี่ยวชาญของชายหนุ่มแรงดึงดูดของจุมพิตนั้นทำให้ร่างบางสั่นสะท้านราวกับจับไข้
“ธาราห้ามคามน์สิ”เสียงแหบพร่าเอ่ยวอนหญิงสาวให้ช่วยห้ามตนเองก่อนที่ความคิดยับยั้งของเขาจะไม่สามารถหยุดความปรารถนาที่พุ่งขึ้นมาได้อีก
ธารธาราปรือตาขึ้นมองชายหนุ่มอย่างยากลำบากด้วยฤทธิ์จุมพิตแสนร้ายกาจทำให้เธอไม่มีสติไวพอที่จะคิดอะไรได้มือหนาใหญ่ประคองดวงหน้าสวยของหญิงสาวเอาไว้พร้อมทั้งประทับจุมพิตร้อนลงอีกครั้ง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้สติของหญิงสาวกลับมาทั้งผลักชายหนุ่มที่ทาบทับเธอให้ออกห่างคามินทร์สบถอยู่ในอกสูดลมหายใจระงับอารมณ์ดิบเถื่อนพลุ่งพล่านที่จวนเจียนจะะเิอยู่รอมร่อก่อนจะคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาใส่เดินมาที่ประตูห้องอย่างอารมณ์เสียใครวะ ถ้าเื่ไม่สำคัญล่ะก็พ่อจะกระทืบให้จมดินเลยชายหนุ่มหันมามองร่างบางบนเตียงที่ใช้ผ้าห่มผืนหนาคลุมทับร่างจนมิดแล้วทำเป็นอนหลับไม่รู้ไม่ชี้มือหนากระชากประตูเปิดออกอย่างแรงพร้อมคำถามดุดันพุ่งใส่คนที่เข้ามาขัดจังหวะ
“มีอะไร!”ชายหนุ่มกระชากเสียงถามไม่พอใจทั้งหัวเสียแต่พอเห็นมารดายืนยิ้มพร้อมกับยื่นถาดที่มีนมอุ่นแก้วโตให้อารมณ์ที่อยากจะะเิก็หายไปกับสายลม
ดวงตาหวานที่แม้จะร่วงโรยตามกาลเวลาแต่สำหรับชายหนุ่มดวงตาคู่นี้ของมารดายังคงสวยงามเสมอจ้องมองหน้าบุตรชายอย่างปลอบประโลมรอยยิ้มจางๆถูกส่งไปให้ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปด้านในโดยที่เ้าของห้องยังไม่ได้อนุญาตนารีนาทมองร่างบางที่หลับตาพริ้มอยู่บนเตียงอย่างเอ็นดูก่อนจะหันหน้ามาพูดคุยกับบุตรชายโดยไม่เอ่ยถามถึงสภาพเตียงที่ดูจะยับเยินเกินกว่านั่งคุยงานกันดีๆ
“ทำไมวันนี้ลูกแม่ดุจริง”นารีนาทแม้จะคล้ายหยอกเย้าบุตรชายแต่ก็ยังส่งสายตาดุร้ายให้อยู่เนืองๆ
“ไม่มีอะไรครับแม่คามน์แค่นึกว่าใครเป็อะไรจนต้องมาเคาะห้องกันดึกๆ”คามินทร์แก้ตัวกับมารดาดวงตาคมเสมองนมแก้วโตในถาดเป็เชิงถาม
“แม่แค่แวะเอานมอุ่นๆมาให้จ้ะเพราะถ้ามาช้ากว่านี้เกรงว่าจะมีใครได้เป็อะไรจริงๆ”นารีนาทยื่นถาดที่มีนมสองแก้วให้บุตรชายคามินทร์รีบคว้ามาดื่มเพื่อดับกระหายก่อนจะวางแก้วส่งกลับคืนแล้วเดินมาส่งมารดาถึงหน้าประตู
สีหน้าของบุตรชายทำให้นารีนาทต้องเอ่ยเรียกอีกครั้งเมื่อเห็นว่าประตูห้องกำลังจะปิดลง“คามน์ แม่ไม่เห็นด้วยแต่ถ้าคามน์คิดจะทำอะไรต้องรับผิดชอบนะลูก”คำเตือนด้วยสายตาของมารดาที่จ้องร่างบางบนเตียงทำให้ชายหนุ่มต้องเหลียวกลับไปมองหญิงสาวอย่างนึกรู้
“ครับแม่”คามินทร์มองร่างมารดาที่เดินจากไปก่อนจะปิดประตูลงเมื่อเดินกลับมานั่งบนเตียงก็หันมองดวงหน้าหวานที่แกล้งหลับต่ออย่างไม่คิดจะเรียกแล้วลุกเดินหยิบผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำโดยที่ไม่ลืมปิดไฟให้อีกฝ่ายได้นอน
เสียงสายน้ำที่ไหลตกกระทบพื้นทำให้ดวงตาคู่สวยลืมขึ้นมองฝ่าแสงสลัวไปยังประตูไม้ด้านหลังฉากกั้นมือบางยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้างนิ้วเรียวสวยกลัดกระดุมเสื้อด้วยมือสั่นระริกกำลังคิดจะกลับบ้านแต่ต้องชะงัก
แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ของชายหนุ่มกระพริบขึ้นทำให้ต้องเอื้อมหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงมาดู‘วัตร’ ชื่อที่ปรากฏทำให้เธอต้องรีบรับอติวัตรเป็ทั้งเลขาและบอดี้การ์ดของชายหนุ่มหากโทรฯ มาในเวลาแบบนี้คงเป็เื่สำคัญมากทีเดียว
ร่างสูงเดินออกมาจากฉากกั้นพร้อมสวมเสื้อคลุมสีขาวสะอาดตาสายน้ำเย็นฉ่ำช่วยดับไฟปรารถนาของเขาจนทุเลาชายหนุ่มเดินมาบนเตียงหลังใหญ่หมายจะเรียกหญิงสาวแต่สังเกตเห็นร่างบอบบางนอนนิ่งลมหายใจยาวสม่ำเสมอก็ชะงักมือพอคิดจะนอนลงก็ไม่ลืมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กและต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่ามีการรับสายจากอติวัตรเขาจึงรีบกดโทรฯ กลับไปปลายสายรายงานรายละเอียดคร่าวๆที่เพิ่งได้รับจากคนของเขาก่อนเอ่ยเล่าสถานการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างกังวลใจ
“นายครับเมื่อกี้คุณธาราเธอรับโทรศัพท์เอ่อ...ผมไม่รู้ว่าเป็เธอเลยบอกเื่คุณทิชากรไป”เสียงอติวัตรเจือแววสำนึกผิดก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจจากเ้านาย
“ไม่เป็ไรจัดการแค่เื่ที่ฉันสั่งก็พอ”
ผ้าห่มราคาแพงถูกเลิกขึ้นขณะที่ร่างสูงสอดตัวเข้ามาเขาไม่กล้าล้มตัวลงนอนเลยด้วยซ้ำมือหนายกขึ้นปิดหน้าไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำอยู่นี้ถูกต้องไหมทั้งชีวิตที่ผ่านมาธารธาราเป็คนเดียวที่เขาใส่ใจเมื่อครั้งยังเด็กเขาเข้าใจเสมอมาว่าสิ่งที่ทำเป็เพียงคำสั่งสอนที่พ่อแม่กรอกหูทั้งเช้าทั้งค่ำแต่พอโตขึ้นเขาในวันที่เข้าใจความรู้สึกรักธารธาราไม่ใช่แค่เพื่อนเล่นในวัยเด็กแต่เป็อีกครึ่งชีวิตที่เขาขาดไม่ได้แต่นั่นมันก็ผ่านมาแล้วครึ่งชีวิตของเขาจากไปนานมากแล้วหายไปทั้งๆ ที่เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเพราะอะไรอ้อมแขนแข็งแรงรวบร่างบางของหญิงสาวเข้ามากอดริมฝีปากร้อนผ่าวจูบหน้าผากกลมมนบอกราตรีสวัสดิ์
ลมหายใจสม่ำเสมอบอกว่าอีกคนหลับไปแล้วทว่าคนในอ้อมกอดกลับลืมตาขึ้นดวงตากลมโตจับจ้องมองใบหน้าคมยามหลบใหลอย่างเหม่อลอย‘นายครับ คนของเรายืนยันที่อยู่คุณทิชากรแล้วพรุ่งนี้ผมจะเอาไปให้นะครับ’
แค่ถอยคำไม่กี่ประโยคร่างกายของเธอก็ชาไปทั้งร่างความทรงจำมากมายฉายซ้ำขึ้นมาเด่นชัดเด็กชายจอมเกเรที่เจอหน้ากันทีไรก็คอยแต่จะแกล้งเธออยู่ร่ำไปวันไหนที่เธอไม่เสียน้ำตาก็ดูเหมือนว่าเขาจะกินไม่อิ่มนอนไม่หลับแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเป็คนเดียวที่คอยดูแลปกป้องเธออย่างสุดชีวิตไม่ยอมให้ใครมารังแกเธอแม้แต่คนเดียวจนกระทั่งวันที่เขาบอกให้เธอรอ…เพื่อเป็เ้าสาวของเขา
เธอจำคำสั่งนั้นได้ขึ้นใจไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่ในสายตาของเธอไม่เคยเห็นใครเลยนอกจากคามินทร์บ่อยครั้งที่เธอยอมคุยกับเพื่อนผู้ชายที่พยายามเข้ามาตีสนิททั้งที่ความจริงแล้วบางคนเธอก็ไม่อยากจะเสวนาด้วยเลยสักนิดแต่เพราะแค่อยากเห็นดวงตาคมที่จ้องมองมาอย่างโกรธเคืองเฝ้ามองเธอทุกฝีก้าวจนไม่ละสายตาต่อให้ต้องฝืนใจเท่าไหร่เธอก็ยังยินดีทำมันน่าหัวเราะเพียงแค่คิดว่าเธอควรพบจิตแพทย์สักครั้งจะดีไหมแต่เธอรู้คำตอบดีว่าไม่จำเป็เธอ…เพียงอยากเป็คนสำคัญในสายตาของคามินทร์เท่านั้นเอง
จนวันที่คามินทร์เจอผู้หญิงคนนั้นความรู้สึกแรกคือ ‘กลัว’ทิชากรกับเธอคล้ายกันไปเสียทุกเื่จนบางครั้งเธอก็นึกเกลียดชังอีกฝ่ายไม่น้อยเพราะรอยยิ้มที่เหมือนเธอเกินไปความเอาใจใส่ที่เหมือนเธอเกินไปจนเธอไม่รู้ว่ามีอะไรบ้างที่ผู้หญิงคนนั้นไม่มีเหมือนเธอแต่มันไม่สำคัญเลยถ้าหากสายตาของคามินทร์ยังคงมีเพียงแค่เธอ
แต่เธอคิดผิดใจคนเราเปลี่ยนกันง่ายเสมอคำพูดของเขาเพียงไม่กี่คำกลับทำร้ายเธออย่างสาหัส ระหว่างเธอกับทิชากรคามินทร์ควรจะเลือกใคร‘ยัยธารากับทิชาเหรอฉันก็ต้องเลือกยัยนั่นสิไม่งั้นฉันคงโดนตัดออกจากกองมรดกก็หลานรักแม่ฉันนี่จะทำไงได้ต้องคอยเอาใจยัยนั่นทุกวันรำคาญจะแย่ใครจะไปรักลงทิชาดีกว่าตั้งเยอะถ้าจะหาเ้าสาวสักคนฉันก็จะเลือกทิชาหรือพวกแกว่ายังไง’
‘แกปากดีขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่วะไอ้คามน์ระวังเถอะถ้ายัยธารามาได้ยินเข้าจะเป็เื่’
‘เป็ก็เป็สิไม่เห็นจะสน’
เธอก็เป็ได้แค่นี้เองเป็แค่หลานรักของคุณป้าเป็แค่คนน่ารำคาญสำคัญตัวเองผิดมาตั้งนานขนาดนี้ได้ยังไงเธออยากจะหัวเราะให้ดังๆแต่ทำไมเสียงที่ได้ยินกลับกลายเป็เสียงร้องไห้น้ำตาบ้าบอนี่ทำไมยังไหลไม่หยุดั้แ่วันนั้นเธอก็ตีตัวออกห่างจากเขาไม่อยากเห็นแววตาเสแสร้งความห่วงใยจอมปลอมไม่อยากเห็นเขาต้องลำบากใจมาอยู่ใกล้เธอแม้คามินทร์พยายามถามหาเหตุผลอยู่หลายครั้งเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอเปลี่ยนไปแต่เธอเจ็บเกินกว่าจะสนใจความรู้สึกของเขานับแต่นั้นมาคามินท์กลายเป็‘เงา’ เคียงข้างทิชากรส่วนเธอกลับกลายเป็อดีตที่ถูกลืม
“อย่าร้องไห้เพราะฉัน”แม้เสียงกระซิบจะเบาแค่ไหนแต่หัวใจของคนทั้งสองต่างก็เ็ปไม่แพ้กัน
ร่างบางในอ้อมแขนแข็งแรงเริ่มขยับตัวเมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักที่่เอวอีกทั้งลมหายใจอุ่นรินรดอยู่บริเวณหน้าผากพอลืมตาขึ้นมาก็พบกับสายตาคมที่จ้องมองเธออยู่ธารธารารีบขยับดันตัวเองออกห่างแต่ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่สามารถขยับตัวได้ตรงกันข้ามกลับรู้สึกอึดอัดมากขึ้นเพราะยิ่งเธอดิ้นรนเท่าไหร่อ้อมแขนนั่นก็ยิ่งรัดเธอมากขึ้นเท่านั้นธารธาราจ้องมองชายหนุ่มอย่างไม่พอใจแต่เมื่อเห็นอาการรวนที่เขากำลังก่อฟันขาวๆของหญิงสาวจึงไม่รอช้าที่จะฝังคมเขี้ยวลงไปบนอกแกร่งให้ได้แผลกันบ้าง
ดวงตาคมมองผมเพ้ายุ่งเหยิงของคนเพิ่งตื่นที่ตั้งอกตั้งใจกัดเขาอยู่ด้วยความรู้สึกหลากหลายแม้ว่าจะเจ็บแต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยปากห้าม
ั้แ่เกิดมาคุณหนูธารธาราก็เพิ่งเคยลิ้มรสเืสดๆเป็ครั้งแรกคิ้วเรียวขมวดมุ่นไม่ชอบใจกับกลิ่นคาวคลุ้งเมื่อคิดว่ากัดจนหนำใจจึงคลายคมเขี้ยวออกจากอกชายหนุ่มรอยเืซึมบนอกขาวๆขึ้นรอยฟันจนน่ากลัวก็อดใไม่ได้เธอกัดเขาอย่างเอาเป็เอาตายเพราะความรู้สึกในใจที่มีมากเกินกว่าจะอธิบายแต่ไม่นึกว่าเขาจะยอมทั้งไม่ห้าม
“หายโกรธหรือยัง”มือหนาเกลี่ยแก้มเนียนอย่างเอ็นดูอ้อมแขนแข็งแรงเกี่ยวเอวบางให้ขยับเข้ามาใกล้ๆสายตายามสำรวจคนตรงหน้าเต็มไปด้วยความสับสน
ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องไม่มีใครยอมพูดอะไรต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเองคามินทร์ก้มมองร่างบางที่อยู่ในอ้อมแขนเขาไม่อยากเห็นธารธาราเสียใจไม่อยากเห็นน้ำตาแม้แต่แววตาเป็ทุกข์คู่นั้น
“คามน์ แค่อยากรู้ว่าเขาปลอดภัยมีความสุขดีหรือเปล่า”มือหนาลูบผมยาวสลวยแ่เบา
“ถ้าวันหนึ่งฉันหายไปนายจะตามหาฉันไหม”
ความเหนื่อยล้าหมดกำลังใจในน้ำเสียงก่อความรู้สึกรุนแรงขึ้นในอกร่างสูงลุกขึ้นพรวดสองมือจับท่อนแขนหญิงสาวแน่นดวงตาคมจ้องคนตรงหน้าเขม็งความหวาดกลัวเป็อย่างนี้นี่เองเขาไม่เคยคิดเลยว่าคำพูดเพียงไม่กี่คำทำให้เขาทรมารใจได้ขนาดนี้‘ถ้าวันหนึ่งเขาไม่มีธารธาราอยู่ใกล้ๆเขาจะทำยังไง’ แค่คิดเขาก็ไม่อยากนึกถึง
“ฉันไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้นไม่ว่าเธอจะหนีฉันไปไกลแค่ไหนฉันก็จะตามหาเธอให้เจอ”คำพูดนั้นเป็ดั่งคำมั่นสัญญาสองมือหนากุมมือเล็กไว้อย่างหวงแหนแม้แต่สายตาที่เคยตวัดมองอย่างดุร้ายกลับสั่นไหวอ้อนวอน
“ฉันไม่ใช่ทิชากรฉันไม่อยากเป็เงาของใครนายแค่จำไว้วันหนึ่ง…อย่าตามหาฉันเพียงเพราะรู้สึกผิด”ฉันแค่อยากให้นายตามหาฉันเพราะรักฉันเธออยากจะพูดคำนี้ เพียงแต่ไม่กล้า
4K
