ย้อนเวลามาพร้อมระบบวาดรูป ที่จับต้องและกินได้

     เห็ดน้อย กับพวกพี่ๆเดินชมตลาดท่าเรือไปกินขนมไปอย่างมีความสุขมากมาย 

     ยิ่งสองสาวน้อยอย่าบอกว่าเดินชมตลาดท่าเรือเลย เพราะพ่อ อาเล็ก น้าเล็ก พากันสลับสับเปลี่ยนอุ้มพวกเธอเดินชมตลาดท่าเรือกันตลอดทาง มีเพียงแค่เข้าร้านไปเลือกซื้อของเท่านั้นเท้าของพวกเธอถึงเหยียบพื้น

     แต่ใช่ว่าเห็ดน้อยจะไม่ชอบนะ เธอชอบมากที่ไม่ต้องเดินเองให้เมื่อย เพียงแค่สนใจจุดไหนก็บอกให้พ่อปล่อยพวกเธอลงเดินเท่านั้นเองช่างสุดแสนจะสบายเสียจริง

     “หลานๆ เดี๋ยวเรามีเวลาเดินเล่นที่ท่าเรือไม่เกินหนึ่งชั่วโมงหลังจากนี้นะ”ตา

     “ว๊า…..”พวกเด็กๆ ทำสีหน้าว่าอยากมีเวลาเดินเล่นที่ท่าเรือมากกว่านี้อีก

     “ฮ่า…ฮ่า…. ดูแต่ละคนทำหน้าเข้าสิยังไงแล้วเดี๋ยวพวกเรามาเที่ยวกันวันอื่นก็ได้นะหลานๆ”ปู่

     “ใช่ๆวันนี้พวกเรามีเวลามาเดินเล่นกันน้อย เพราะมาถึงนี้ก็บ่ายโมงกว่าแล้ว เอาไว้วันหลังเรามากันแต่เช้าเลยดีไหมจะได้มีเวลาเดินเที่ยวได้มากกว่านี้”ตา

     “ดีค่ะ” “ดีครับ” พวกเด็กๆ

     “พวกเราจะได้มีเวลาเดินเที่ยวดูท่าเรือให้ทั่วๆเลยนะคะรอบหน้า”เห็ดน้อย

     “ตกลงเลย”ตา ปู่

     “เย้…เย้….เย้…..”พวกเด็กๆ

     พวกเด็กๆแต่ละคนจดจำของบางอย่างที่ถูกใจจากเหล่าพ่อค้าจากดินแดนไกลมอบให้น้องเห็ดน้อย เพื่อเป็นของขวัญตอบแทนเรื่องการติดป้ายราคาสินค้า เมื่อเดินผ่านร้านนั้นๆก็จะแวะนานหน่อยเพื่อดูว่ามีของอะไรที่น่าสนใจอีกบ้าง

     “ร้านนี้อย่างไรล่ะที่มิสเตอร์อีถ่านบอกเราว่า นาฬิกาน่ะ”พี่ใหญ่เซียงยวี่

     “อ้อ…นาฬิกาที่มันบอกเวลาให้พวกเรารับรู้ได้โดยไม่ต้องสังเกตุว่า เช้า สาย บ่าย หรือเย็นก็รู้ แค่ดูเจ้าพวกนี้”พี่หนานกวา

     “มันน่าจะดีมากเลยนะฮะ เวลาเราแอบแม่หนีเที่ยวถ้ามีเจ้านาฬิกานี้พวกเรากลับบ้านตรงเป๊ะแน่นอนเลย”พี่รองถู่โต้ว

     “...............”บรรดาแม่ๆ

     “ใช่เลย พวกเราไม่มีทางหลงเวลาอีกล่ะบางทีดูว่ายังไม่มืดเลยแต่ว่าเวลาล่วงเลยมามากแล้ว มันมีปัญหาเวลาที่พวกเราต้องแอบหนีเที่ยวจริงๆ”พี่ขู่เฉิง

     “...............”บรรดาแม่ๆ

     “พวกเราจะขอซื้อมาใช้จะได้ไหมนะ”พี่ต้าซ่วน

     “พี่ชายนาฬิกาพวกนี้น่ะมันมีประโยชน์มากนะไม่ใช่แค่เพียงพวกพี่ใช้เพื่อ แอบ…หนี….เที่ยว…จากแม่เท่านั้นนะ”เห็ดน้อย ย้ำชัดๆช้าๆ กับคำว่า แอบหนีเที่ยวจากแม่

     “............!!!”กลุ่มพี่ชายรุ่นน้อง

     “มิสเตอร์อีธานบอกว่า ทำให้พวกเราไม่หลงหลืมเวลา และสามารถจัดสรรเวลาได้ถูกต้องและแม่นยำมากกว่าเดิม และวางแผนงานไว้ในแต่ละวันได้ง่ายมากขึ้นด้วย เห็ดน้อยเองอยากให้ทุกๆคนมีไว้ใช้ดูเวลา”เห็ดน้อย

     “เรือนละเท่าไหร่เหรอน้องเห็ดน้อย เจ้านาฬิกาพวกนี้น่ะ”พี่พริกหวาน เองก็อยากได้เช่นกัน

     “เดี๋ยวเห็ดน้อยถามให้นะ”เห็ดน้อย

     เธอสอบถามจากพ่อค้าดินแดนไกลด้วยภาษาของพวกเขา แน่นอนว่าเมื่อรู้ว่าเธอมาแวะดูสินค้า และพร้อมซื้อสินค้าเหล่าพ่อค้ายินดีที่จะลดราคาพิเศษให้กับเห็ดน้อยอยากเต็มใจโดยที่ไม่ต้องเอ่ยปากขอเลย พวกเขาเสนอราคาแบบลดกระหน่ำให้ทันที

     เห็ดน้อย ยิ้มอย่างมีความสุขอีกครั้งเพราะพวกเขาขายแทบจะราคาทุนให้เลย จริงๆแล้วเห็ดน้อยจะใช้การวาดรูปวิเศษก็ได้แต่ว่าตอนนี้เธอมีเงินอยู่ในมือมากพอสมควรแล้ว ก็ควรที่จะช่วยกระจายรายได้ไปเผื่อแผ่คนอื่นๆด้วย เพราะเงินที่พึ่งจะขายหยกจักรพรรดิ์ชิ้นนั้นมาได้จำนวน 100ล้วนหยวนย่อมไม่ใช่ก้อนสุดท้ายที่เธอจะหาได้ 

     “สวยจังเลย…”พวกเด็กๆ มองนาฬิกาห้อยคอที่แต่ละคนได้รับมาคนละเส้นอย่างชอบใจ

     พวกผู้ใหญ่เองก็เช่นกันใครจะคิดล่ะว่าจะมีวันนี้ได้ ก็ถึงขนาดสามารถซื้อเจ้าเครื่องประดับที่บอกเวลาแบบนี้ให้คนในครอบครัวได้มีไว้ใช้กันทุกคน ปกติแล้วเครื่องประดับบอกเวลาแบบนี้จะต้องเป็นคนที่มีฐานะมากจริงๆถึงจะสามารถมีไว้ครอบครองได้เพราะมีราคาที่สูง เป็นสินค้ามาจากดินแดนไกลของเหล่าคนผิวขาว ผมสี ตาสี

     แน่นอนว่าเมื่อได้รับนาฬิกามาแล้วเห็ดน้อยก็สอนทุกๆคนให้ใช้ดูเวลาให้เป็นด้วย 

    ก็มีการงงๆกันบ้างนิดหน่อยในช่วงแรกๆของการดูนาฬิกา แต่มันก็ไม่ได้ยากจนเกินไปนัก ทุกๆคนก็เรียนรู้ได้เร็วและเข้าใจมากขึ้นในการใช้นาฬิกาพวกนี้

     “ทีนี้เวลาพวกเราจะออกเดินทางไปที่ไหนและแยกกันไปหาซื้อของ เพียงแค่ระบุเวลาว่าห้ามเกินกี่ชั่วโมงจะได้ไม่มีใครผลัดหลงกัน และกลับมาเจอกันตามเวลาที่กำหนดด้วยค่ะ”เห็ดน้อย

      “ดีจังเลย”พวกพี่ๆ

     “อย่างตอนนี้ปู่กับตาบอกว่าห้ามพวกเราเดินที่ท่าเรือเกินช่วง 6โมงเย็นก็ดูจากตรงนี้เลย”เห็ดน้อย

      “สะดวก และง่ายมากเลยน้องเห็ดน้อย พี่พริกหวานชอบมากๆเลยล่ะ”พี่พริกหวานก้มมองนาฬิกาที่สวมใส่อยู่บนคอของตัวเองและบนคอของพ่อด้วยอย่างพอใจ

     “แม่คะ อาสะใภ้คะ น้าสะใภ้คะ”เห็ดน้อย

      “คะ ว่าไงคะหลานสาว/ลูกสาว” แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้

     “ทีนี้ก็มีตัวช่วยดูเวลาจับผิดพวกพี่รอบแล้วค่ะ”เห็ดน้อย

     “.............!!!”พี่รองถู่โต้ว พี่ขู่เฉิง พี่ต้าซ่วน

     “จริงด้วย”แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้

     “ฮ่า….ฮ่า….ฮ่า…..”ทุกๆ คนหัวเราะพวกพี่รองกัน

     “ทีนี้เวลาพวกลูกๆกับพ่อมาตัวเมืองแม่เองก็จะได้หมดห่วงขึ้นเยอะเลยนะ ถ้ามีเจ้านาฬิกาพวกนี้บอกเวลาได้แบบนี้”ยาย

     “จริงค่ะแม่”แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้

     “ไม่คิดเลยนะว่าเครื่องประดับที่ดูดีอย่างนาฬิกาพวกนี้ มันจะมีประโยชน์มากกว่าการใส่ให้ดูหรูหรา ดูมีฐานะ เพียงเท่านั้น”ย่า

     “ใช่ๆ” ทุกๆคน ต่างก็พากันพยักหน้าเห็นด้วยจริงๆ

     “ไม่คิดเลยนะว่าจะมีสิ่งของที่สามารถบ่งบอกเวลาขึ้นมาได้แบบนี้ สมัยรุ่นบรรพบุรุษของเราไม่มีหรอกของแบบนี้น่ะ”ตา

     “กาลเวลาล่วงเลยมาหลายปีมีสิ่งต่างๆที่เหมือนเดิมและเปลี่ยนแปลงไป”ปู่

     “อือ..”ตา

     พวกเด็กๆ ต่างเล่นทายเวลาเพื่อช่วยในการทบทวนจดจำการใช้นาฬิกาให้แคล่งคล่องขึ้น

     “เหลือเวลาอีก 34 นาทีแล้ว”พี่ใหญ่เซียงยวี่

     “เหลือเวลาอีก 33 นาที”พี่หนานกวา

     “เหลือเวลาอีก 32 นาที”พี่หยางชง

     “พวกผมช่วยนับเวลาด้วยนะ”พี่รองถู่โต้ว

     “ได้สิ”พี่ใหญ่เซียงยวี่

     “เหลือเวลาอีก 1..2…อ้อ เหลืออีก 30 นาทีฮะ”พี่รองถู่โต้ว

     “เหลือเวลาอีก ติ๊ก..ต๊อก..ติ๊ก..ต๊อก….29 นาที”พี่ขู่เฉิง

     “เหลือเวลาอีก ยี่ยี่ยี่ยี่ยี่….สิบสิบสิบสิบสิบบบบบ….แปดนาทีแล้ว”พี่ต้าซ่ว

     “เหลือเวลาอีก 27 นาที”พี่รองถู่โต้ว

     “เฮ้อ…..พี่ชายจะดูทุกนาทีแบบนี้ไม่ได้นะมันรวบกวนสมาธิคนอื่นๆเขานะ”เห็ดน้อย

     “ใช่ๆ พี่ชายท่องในใจสิ แบบบอกตัวเองคนเดียวน่ะ พริกหวานเองก็มีสร้อยนาฬิกาใส่เหมือนกันนะ”พี่พริกหวาน

     “................”พวกพี่ชาย

     “พวกเราก็อยากจะดูเวลาเอง ไม่ใช่พวกพี่บอกให้นะ”เห็ดน้อย จำเป็นต้องพูดออกมาเพราะตั้งแต่ได้นาฬิกามาพวกพี่ชายพูดทุกๆนาทีเลย แบบว่ามันรำคาญแล้วน่ะ!!

     “จ้ะ พี่จะบอกเวลาในใจเบาๆนะ”พี่รองถู่โต้ว

      “อือ…”พวกพี่ชาย คนอื่นๆก็รับปากพากันพยักหน้าให้น้องสาวมั่นใจ

      “ดีมากเลยพี่ชาย ค่อยยั่งชั่วหน่อยความเงียบสงบกลับคืนสู่ท่าเรือแห่งนี้แล้ว”เห็ดน้อย อ้าแขนกว้างออกมา

      “อือ…หึ….ความเงียบที่แสนจะสนุกสนาน”พี่พริกหวาน

     “.................!!”พวกพี่ชาย ทำสีหน้าแบบงุนงงๆอีกครั้งกับคำพูดของน้องเห็ดน้อย ความเงียบสงบที่ท่าเรือ??เนี่ยนะมันจะเป็นไปได้อย่างไรเสียออกจะดังตลอดเวลาขนาดนี้    

     “ดูสิคะ ใช้คำพูดแหลมคมเสียจนพวกพี่ชายงุนงงไปเลย”แม่

     “ฮ่า…ฮ่า….ฮ่า…”พวกผู้ใหญ่ 

     “สองสาวน้อยคงอยากจะได้ยินเสียงจากทางท่าเรือมากกว่าเสียงพวกพี่ชายน่ะค่ะ”น้าสะใภ้

     “อย่าว่าแต่หลานสาวทั้งสองคนเลยค่ะ ตัวของชงชงเองก็เริ่มจะรู้สึกออกจะรำคาญเสียงของหนุ่มน้อยเหมือนกัน”อาสะใภ้

     “ฮิ…ฮิ….”บรรดาแม่ๆแอบนินทาลูกหลานกันอีกรอบหนึ่งของวัน

     เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก็หมดลงอย่างรวดเร็ว พวกเด็กๆโดนต้อนกลับไปยังที่จอดรถกันเพื่อเตรียมตัวกลับหมู่บ้านกันเลย

     “ไปเร็วเด็กๆ ถึงเวลากลับบ้านกันแล้วนะ”อาเล็ก

     “ว๊า…..”พวกเด็กๆ

     “ทำไมเวลาเดินเร็วจังเลยแป๊บเดียวถึงเวลากลับบ้านแล้วเหรอคะเนี่ย”เห็ดน้อย เองก็ยังอยากจะเดินเที่ยวต่อ

     “อย่างที่เราพูดันไว้นะว่ารอบหน้ารับรองเลยว่าจะมาเช้ากว่านี้จะได้มีเวลามาเที่ยได้นานขึ้น”ตา

     “ค่ะ” “ครับ” พวกเด็กๆ

     พวกท่านต้อนเด็กๆขึ้นรถกันให้พร้อม และพากันตรงกลับหมู่บ้านกันทันทีเลยโดยไม่ได้แวะไปที่ไหนอีก

     ระหว่างทางกลับหมู่บ้านพวกเด็กๆเองก็ยังมีพลังเหลือล้นกันอยู่ ขนมที่ซื้อมากินก็ยังคงเหลืออีกเยอะ บรรยากาศด้านนอกเริ่มนะครึ้มๆแล้วแต่ก็ยังไม่มืดเสียทีเดียว

     เห็ดน้อยเองก็ดื่มด่ำกับบรรยากาศรอบด้านไปด้วยพร้อมกับติดตามผลงานของตัวเองอย่างพอใจอยู่เงียบๆ ใบหน้าของเห็ดน้อยมีรอยยิ้มขึ้นมาอีกแล้ว

     “โอ๊ะ!!..ใช่แล้วน้องเห็ดน้อยความลับไง ความลับน่ะบอกพี่พริกหวานเร็วเข้า นี่เราเดินทางกลับหมู่บ้านกันแล้วนะ”พี่พริกหวาน

      “อ้อ..ความลับใช่ไหมพี่พริกหวาน นู้น นี่ นั่น นี่คือทั้งหมดเลยฮิ…ฮิ….”เห็ดน้อย เริ่มชี้เข้าไปที่ข้างทางทั้งสองฝั่งที่เริ่มเข้าเขตชานเมือง

      “เอ๋……หมายความว่าอย่างไรกันเหรอน้องสาว”พี่รองถู่โต้ว

     “ก็หมายความว่า……..”เห็ดน้อย ยังไม่ทันได้พูดอะไรทั้งนั้นแต่ว่าตอนนี้มีเสียงดังจากข้างทางโดยรอบเรียกความสนใจจากพวกเราทุกๆคนที่อยู่บนรถ

     สิ่งที่ครอบครัวของเห็ดน้อยได้เห็นก็คือเส้นแม่น้ำสายเก่าที่เป็นที่รู้ดีกันว่ามันเหือดแห้งหายไปเกือบร้อยปีมาแล้ว แต่ว่าตอนนี้มันกลับมีน้ำขึ้นมาตลอดสายไม่ว่ารถจะเคลื่อนตัวไปข้างหน้าทอดยาวเท่าไหร่สายน้ำก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสุดเลย 

     ถึงแม้จะยังไม่เต็มขอบเดิมของแม่น้ำเก่าที่เคยมีมาแต่มันก็ยังดูเหมือนว่าน้ำจะเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ 

     “แม่น้ำ..!!!”ทุกๆคน

     “น้องเห็ดน้อย นี่ใช่ไหมน้องเยี่ยมที่สุดเลย”พี่พริกหวาน

     “เห็ดน้อย อยากให้โอกาสทุกๆคนได้ใช้ชีวิตสะดวกขึ้นและมีความสุขขึ้นเลยอยากมอบแม่น้ำสายเดิมให้กับชาวบ้านเพื่อเป็นของขวัญชิ้นใหญ่สำหรับปีนี้เลยค่ะ”เห็ดน้อย

     “น้องเห็ดน้อย วาดรูปวิเศษออกมาใช่ไหม”พี่ใหญ่เซียงยวี่

     “ใช่แล้วพี่ใหญ่ เห็ดน้อยวาดเอง”เห็ดน้อย

     “โถ..หลานสาวหนูช่างมีจิตใจที่ดีมากๆเลยลูก หนูรู้ไหมแม่น้ำสายนี้หวนกลับมามันจะมีประโยชน์มากมายสักแค่ไหนกับชาวบ้านนอกเมืองแบบพวกเรา”ยาย

     “ถึงแม้ว่าตอนนี้หมู่บ้านของพวกเรามีแม่น้ำใช้เองแล้ว แต่ไม่สำคัญเท่ากับแม่น้ำสายนี้นะหลานสาวเห็ดน้อย”ย่า

     “เห็ดน้อยทราบดีเลยค่ะ จากที่ได้ฟังเรื่องราวที่ทุกๆคนเล่าให้ฟัง ดังนั้นเห็ดน้อยอยากจะใช้รูปวาดวิเศษนี้เพื่อให้ชาวบ้านทุกๆคนได้มีความสุขกันค่ะ ตอนนี้ครอบครัวของเราและหมู่บ้านของเราก็มีแม่น้ำของเราใช้กันเองแล้ว เพิ่มแม่น้ำสายนี้เข้าไปหน่อยจะเป็นไรไปคะ”เห็ดน้อย

     “แม่ขอบใจแทนพวกชาวบ้านจริงๆนะลูก”แม่ ลูบหัวเห็ดน้อยเบาๆด้วยความรัก

     “ไม่เป็นไรเลยค่ะแม่ เห็ดน้อยเต็มใจที่จะทำแบบนี้ค่ะ”เห็ดน้อย

     พวกท่านเริ่มน้ำตาซึมกันแล้ว เพราะตอนนี้ภาพที่พวกเราเห็นตลอดสองข้างทางมีชาวบ้านมากมายจากแต่ละหมู่บ้านออกมาเฝ้ามองดูแม่น้ำสายนี้กันอย่างมีความสุข ทั้งคนแก่ เด็กๆ หนุ่มๆสาวๆ ทั้งๆที่ตอนนี้เริ่มจะมืดแล้วแต่ก็ยังไม่มีใครที่จะเดินทางกลับบ้านกันเลย ดูเหมือนจะมีคนออกมามากกว่าเดิมเรื่อยๆเสียด้วยซ้ำไป

     เหมือนกับว่าพวกเขาต้องการออกมาเฝ้าดู เฝ้ามองเพื่อให้แน่ใจว่าแม่น้ำสายนี้ได้หวนกลับคืนมาแล้วจริงๆ ภาพความสุข รอยยิ้ม เสียงหัวเราะสองข้างทางที่เราขับรถแล่นผ่านไปนั้นมันคือภาพที่ประทับใจมากจริงๆ

     “ดูท่าแล้วคงจะไม่มีใครยอมกลับบ้านกันแล้วล่ะนะ”ปู่

     “อือ….แน่นอนล่ะยังจำวันที่เราได้แม่น้ำถูเพี่ยนกันมาใหม่ๆได้ไหมเล่า พวกเราเองก็ตื่นเต้นแทบจะนอนไม่หลับเช่นกัน”ตา

     “ใช่ๆ” ทุกๆคนพยักหน้าและหันมองสองข้างทางไปตลอดด้วยรอยยิ้มพร้อมไปกับพวกเขา

     บางคนถึงขนาดวัดความสูงของแม่น้ำว่ามันเท่าเดิมหรือขึ้นมาเรื่อยๆหรือไม่ 

     บางคนก็วิดน้ำดื่มกันตรงนั้น และตักน้ำเตรียมใส่ถังที่ใส่รถเข็นบ้าง เกวียนบ้างแล้วแต่ที่จะตระเตรียมภาชนะมาใส่น้ำกัน

     กลายเป็นว่าตอนนี้จากที่ปกติแล้วเวลานี้เส้นทางด้านนอกจะเงียบสงัด คืนนี้กลับเปลี่ยนไปอย่างกับมีงานเลี้ยงตลอดทั้งเส้นทางไม่ว่าเส้นทางจะเลี้ยวไปทางหมู่บ้านใด ก็มีผู้คนออกมาตลอดเส้นทาง ส่งเสียงพูดคุย หัวเราะกันดั่งเป็นช่วงตอนกลางวันอย่างงั้นเลย

     “ดูท่าแล้วคืนนี้ตลอดเส้นทางด้านนอกที่แม่น้ำสายนี้ผ่าน จะไม่เงียบเงานะคะ”เห็ดน้อย

     “ใช่ๆ”ทุกๆ คน 

     ในระหว่างที่ทุกๆคนกำลังมองดูเหตุการณ์โดยรอบ เห็ดน้อยเองก็ต้องหันมามองระบบวาดรูปของตัวเองอีกครั้งที่มันมีแสงไฟกระพริบถี่ๆตลอดเวลาเลย จนเธอต้องละสายตาด้านนอกมาเปิดมองดูรายละเอียดอีกครั้ง

     “มันจะมีอะไรใหม่งั้นเหรอ เปิด…”เห็ดน้อย

     เมื่อเปิดดูระบบวาดรูปส่วนตัวของตนเองแล้ว เห็ดน้อยมองไปก็ต้องสะดุดตาตรงจุดแรกที่ทุกๆครั้งเวลาเปิด เธอจะต้องมองดูก่อนที่อื่นเลย นั่นก็คือจำนวนภาพกระดาษสะสมที่เห็ดน้อยสามารถใช้วาดรูปวิเศษได้นั้นมันมียอดเหลือเท่าไหร่ ทั้งๆที่รู้ยอดอยู่แล้วแต่ก็อดดูไม่ได้ทุกครั้งที่เปิดมัน   

     แต่ว่าครั้งนี้มันเปลี่ยนไปจากที่ยอดล่าสุดที่ดูและจำได้มีเพียงแค่จำนวนยอดสะสม 18 เท่านั้น ตอนี้ ณ เวลานี้ยอดสะสมขั้นมาเป็น 118 !!

     “โอ้..!!ตาฝาดไปป่าวเนี่ยเรา”เห็ดน้อย พยายามหลับตาและลืมตามองยอดสะสมคงเหลืออีกครั้งมันก็ยังมีขึ้นเป็นยอด 118 รอบนี้ทั้งขยี้ตา สารพัดวิธีที่ทำให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้ตาฝาดไปจริงๆ

“นี่มันขึ้นมาตั้ง 100 เลยเหรอเนี่ยสุดยอดไปเลยแบบนี้เราก็ยิ่งไม่ต้องกังวลอะไรเลยมีกระดาษเหลือไว้วาดภาพวิเศษเยอะแยะแล้ว โอ้!!วันใช้งานเป็น 2 ปีอีกด้วย”เห็ดน้อย

 

###

     เรียกได้ว่าวันนี้มีแต่เรื่องดีๆสำหรับเห็ดน้อยอีกแล้ว และเป็นวันดีของทุกๆคนที่อยู่นอกเมืองอีกด้วย
 

************
 

     เห็ดน้อยมียอดสะสมเก็บไว้วาดรูปวิเศษหลักร้อยแล้วนะทุกคน มารอลุ้นกันต่อว่าเห็ดน้อยจะใช้รูปวาดวิเศษวาดรูปอะไรกันต่ออีกค่ะ