เสี่ยประยูรทำเสียงแปลกใจเพราะเข้าใจดีว่า คำว่ารับของมาปล่อยนั้น มีความหมายว่าอย่างไร แต่สิ่งที่ชายหนุ่มบอกมานั้นมันก็ทำให้เขารู้สึกพึงพอใจ คนแบบนี้แหละที่เหมาะจะทำงานกับเขา เพราะมันดูจนตรอกบ้าบิ่นและพร้อมจะตายได้แบบไม่ต้องคิดอะไรมากแต่คำบอกเล่านั้นมันก็ดูขัดกับบุคลิกลักษณะที่ดูองอาจสง่างามเกินกว่าจะเป็แค่คนถ่อยหรือลูกสมุนชั้นปลายแถวของใคร
“ครับเสี่ย”
บุญแทนรีบยืนยันหนักแน่นทั้งที่ลึกๆก็รู้สึกหวั่นใจกับท่าทีเหมือนจะหวาดระแวงของเสี่ยประยูรอยู่เหมือนกัน
“รับของมาปล่อย แล้วไม่กลัวถูกตำรวจจับเหรอ”
เสี่ยประยูรถามหยั่งเชิงอย่าง้ารู้ถึงความกล้าหาญของคนที่ตนจะรับเข้ามาเป็ลูกน้องว่าจะมีมากน้อยแค่ไหนเพราะงานอย่างนี้คนขี้ขลาดกลัวตายคงทำไม่ได้
“กลัวครับ แต่ผมก็เอาตัวรอดได้เสมอ งานรับของมาปล่อยถึงจะเสี่ยงไปหน่อย แต่ก็เงินดีมากๆเลยครับ”
คำตอบพร้อมประกายตาวาววับขึ้นมาของชายหนุ่มทำให้เสี่ยใหญ่พยักหน้าอย่างพอใจเมื่อเชื่อแล้วว่าชายหนุ่มผู้นี้ได้เดินมาบนเส้นทางเดียวกันกับตนแน่แล้ว ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะร่วมทางกันต่อไปได้ด้วยดี
“ถ้าอย่างนั้นอั๊วตกลงรับลื้อไว้ทำงานด้วยก็แล้วกัน”
เสี่ยใหญ่สรุปทำให้บุญแทนถึงกับลอบผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อสามารถผ่านด่านแรกได้ ก่อนจะยกมือขึ้นไหว้อีกครั้งอย่างแสดงความนอบน้อม
“ขอบคุณครับเสี่ย”
“แล้วนั้นลื้อกินอะไรมาหรือยัง”
เสี่ยประยูรยื่นความห่วงใยเล็กๆน้อยๆให้ลูกน้องคนใหม่เพื่อซื้อใจ
“ผมเรียบร้อยมาแล้วครับ”
“ดี งั้นตอนนี้ลื้อก็ไปพักได้ พักอยู่ห้องเดียวกันกับไอ้สมควรก็แล้วกัน”
“ขอบคุณครับ”
บุญแทนกล่าวอีกก่อนมองหาคนชื่อสมควรแล้วก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งผู้มีรูปร่างสัดทัดวัยเดียวกับตนพยักหน้าให้ก่อนจะเดินนำออกไปทางประตู
“ลื้อว่าหน่วยก้านและท่าทางไอ้หมอนี่เป็ยังไงบ้าง”
เสี่ยประยูรถามสมุนมือขวาเมื่อบุญแทนเดินลับหลังไปแล้ว
“บอกไม่ถูกครับเสี่ย คงต้องดูมันไปก่อน”
นภดลตอบอย่างใช้ความคิด
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“ห้องพักอยู่ที่ไหนหรือพี่”
บุญแทนถามขณะเดินตามหลังสมควรออกมาจากห้องทำงานของเสี่ยใหญ่ เหตุที่เขาต้องเรียกชายหนุ่มวัยไล่เลี่ยกันนี้ว่าพี่ก็เพื่อจะแสดงให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าเขานั้นให้ความนับถือยอมฝากตัวเป็รุ่นน้อง
“อยู่ด้านหลังตึกนี้เอง เสี่ยเขาปลูกบ้านให้อยู่เป็สัดเป็ส่วน”
สมควรบอก เขามีท่าทางกร่างขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกเรียกว่าพี่เพราะปกติแล้วเขาอยู่ที่นี่ในฐานะลูกไล่ชั้นปลายแถวสุดของคนอื่นๆจึงรู้สึกดีใจที่ตอนนี้จะมีคนมารับตำแหน่งนั้นแทนเขาไปแล้ว ส่วนตัวเขาก็จะได้เลื่อนสถานะขึ้นมาอีกนิด
ระหว่างที่เดินผ่านห้องโถงกว้างนั้นบุญแทนได้กวาดสายตามองสำรวจเฟอนิเจอร์หรูหราราคาแพงที่ประดับประดาอยู่ทุกซอกทุกมุมของบ้านนั้นด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองใจอยู่ลึกๆเมื่อได้เห็นความเป็อยู่ของคนชั่วที่หากินอยู่บนความทุกข์ของคนอื่นมีความเป็อยู่เลิศหรูอลังการถึงเพียงนี้และทันใดนั้นเองก็ได้มีสาวสวยหุ่นดีที่มีผิวขาวราวกับไข่ต้มปอกเปลือกในชุดกางเกงขาสั้นกุดกับเสื้อสายเดียวรัดรูปสีน้ำตาลเดินสวนมาและเธอหยุดลงเบื้องหน้าของเขาทั้งสองเพื่อที่จะ
“จะไปไหนหรือสมควร”
“เอ่อ จะกลับห้องพักครับ”
สมควรตอบด้วยอาการสำรวม
“เสี่ยยังอยู่ที่ห้องทำงานหรือเปล่า”
“ตอนที่ผมออกมายังอยู่ที่นั้นครับ”
“แล้วนั้นใคร”
เธอถามต่อขณะมองมาที่บุญแทน
“อ๋อ ลูกน้องคนใหม่ของเสี่ยครับ เสี่ยพึ่งรับเข้ามาทำงานเมื่อครู่นี้เอง”
“เหรอ”
97K
![จ้าวปกครองแดนนรกภูมิเยี่ยงข้าดันมาเกิดใหม่เป็นเจ้าหญิงเนี่ยนะ..!! [E-BOOK ใน MEB]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698224279_17658081.webp)