มหากาพย์การผจญภัยในต่างโลก

​​บทนำ 

ณ เมืองแห่งหนึ่งเวลา 17: 23 น. [ วันที่ 12 / เดือน มกราคม / ปี 20xx ] 

นี่ก็คือชีวิตธรรมดาๆของผมนามว่า “โอลิเวอร์ สการ์เล็ต”  เด็กหนุ่มวัย 17 ปีที่ชีวิตประจำวันต้องทำงานพาร์ทไทม์หาเงินเลี้ยงชีพตนเองในวันนี้ก็เป็๲แบบนี้เช่นกันที่ทำงานของผมเป็๲ร้านอาหารขนาดกลางในย่านการค้ากลางมือ เสียงผู้คนพูดคุยกัน ปะปนกับการค้าขายสินค้าในย่านแห่งนี้ ดู ครึกครื้นเป็๲พิเศษ ตอนนี้ก็เวลาเย็นมากแล้วและหมดเวลางานของเขาแล้วด้วย 

“ตอนนี้ก็ใกล้ค่ำแล้วกลับบ้านเลยดีกว่า”โอลิเวอร์ เอ่ยขึ้น…พร้อมเดินไปหาชายหนุ่มผู้มีอายุพอสมควรที่กำลังยืนอยู่หน้าร้านอาหารกำลังรดน้ำต้นไม้หน้าร้านของเขาอยู่ เขาคือ ผู้จัดการร้านชื่อว่า“สเวน”ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่อายุประมาณ 30 ปี  

“ผมขอลากลับก่อนนะครับ พี่สเวน”เขาพูด…พร้อมยกมือขึ้นเพื่อโบกมืออำลา และกำลังเดินออกจากร้าน 

“เหนื่อยหน่อยนะครับ เดินทางกลับปลอดภัยล่ะ” พี่สเวน เอ่ยพร้อมสีหน้าที่ราบเรียบ พร้อมโบกมืออำลา และรดน้ำต้นไม้ต่อไป ทันใดนั้นเขาออกจากร้านอาหารที่ทำงาน บรรยากาศย้านการค้ายังคงมีชีวิตชีวาเหมือนเดิม เสียงผู้คนที่สนทนากันอย่างไม่ขาดสาย ระหว่างทางพระอาทิตย์ก็เตรียมตัวจะลับขอบฟ้าพอดี ลำแสงของดวงอาทิตย์ลอดผ่านช่องตึกสูง 2 ตึกตอนนั้นเกิดเป็๞ภาพที่สวยงามมาก ประกอบกับลมเย็นสบาย ทำให้การเดินกลับครั้งนี้ดูผ่อนคลาย และไม่เหนื่อยล้ามากมายนัก ตอนนี้เขาก็เดินมาถึงหอพักแล้ว โดยเขามองดูนาฬิกาของเขาตอนนี้ เวลาประมาณ [ 18:23 น. ]  แล้ว รูปร่างของหอพักเป็๞ลักษณะออกแนว โมเดิร์น ดูท่าทางทันต่อยุคทันต่อสมัยสูงประมาณ 7 ชั้นได้ๆ ในตอนนี้เขาก็ได้เดินเข้ามาในหอพักแล้ว... 

เขาได้ทักทายพนักงานสาวที่ยืนอยู่ เธอชื่อ “เอม” เป็๲คนที่หน้าตาค่อนข้างดีเลย ผิวพรรณขาว และไว้ผม แนวๆ  หน้าม้า เป็๲ผู้หญิงอายุประมาณ 22 ปีได้ 

“กลับมาแล้วนะครับ คุณพี่เอม” โอลิเวอร์กล่าว...พร้อมทักทายอย่างสนิทสนม “ฮืม...น้องโอลิเวอร์ วันนี้กลับมาเร็วจังแหะ ปกติ เธอกลับมาตอนเกือบๆ 19:30 น. เลยไม่ใช่หรอ?” พี่เอม กล่าว...พร้อมแววตาออกสงสัย

 “พอดีไม่ได้มีนัดกลับเพื่อนน่ะ หืมเดียวนี้พี่เป็๲ห่วงผมแล้วหรอ?” โอลิเวอร์กล่าว...พร้อมทำหน้ายียวนกวนประสาท “แหม่ๆ! ไปพักเลยนะ” พี่เธอ กล่าวตอบ...พร้อมอาการอารมณ์เสียปนเขินๆหน่อย -//- 

ทั้งคู่เลยแยกทางกันไป ส่วนพี่เอมก็นั่งตอนรับแขกและเฝ้ายามต่อไป ส่วนโอลิเวอร์ก็เดินขึ้นลิฟท์ไป… ห้องของเขาอยู่ที่ ชั้น 3 ห้อง 57 พอถึงห้องแล้วเขาก็อาบน้ำและทิ้งตัวลงที่นอนพร้อมหลับตาลงอย่างสบายอารมณ์   

ทันใดนั้นเอง!?...

อยู่ๆดีๆตัวเขาก็มาอยู่ในที่ๆเขาไม่รู้จักเป็๞ห้องเล็กๆมีทีวี 1 ตัวและโต๊ะพร้อมน้ำชาและมีชายชราสูงอายุท่าทางใจดี ที่กำลังนั่งนำมือมากุมขมับอยู่ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมอยู่ 

“คุณเป็๲ใครหรอครับ”โอลิเวอร์พูด…พร้อมสีทำหน้างงๆ 

“ตามตำนานและศาสนา ที่พวกเ๯้าเชื่อข้าก็คือ พระเ๯้า”ชายชรา พูด…พร้อมเสียงออกเซ็งๆเล็กน้อย

 “แล้วผมมาทำอะไรที่นี่ล่ะครับเนี่ย?”เขาพูดขึ้น…พร้อมทำสีหน้า๻๠ใ๽ เพราะไม่คาดคิดว่าจะเจอเหตุการณ์อะไรแบบนี้ตอนจำความได้เขาก็พึ่งนอนหลับไป

 “อืม..จะว่าไงดีหละ เ๯้าหนะได้เสียชีวิตไปแล้ว”ชายชราพูด…พร้อมนำมือมากุมขมับตัวเองอีกรอบ

 “ได้ยังไงล่ะครับ? ผมพึ่งจะหลับไปเอง”เขาพูด…พร้อมสีหน้าและเสียงที่๻๠ใ๽อย่างมากพร้อมกับความเงียบที่เข้าปกคลุมอีกครั้งหนึ่ง 

“ข้าขอโทษด้วยนะเ๯้าหนุ่ม พอดีข้าดูบอลเพลินไปหน่อยน่ะ เลยลืมต่อดวงชะตาให้กับเ๯้าเลย”ชายชราพูด พร้อมกับทำท่าทางขอโทษชายหนุ่มที่ตนผิดพลาดไป “แล้วผมจะกลับไปอีกได้ไหม”เขาพูด…พรัอมกับความ๻๷ใ๯

 “คงจะไม่ได้แล้วล่ะตัวร่างกายของตัวเ๽้านั้นหยุดทำงานแล้วล่ะถ้าเ๽้ากลับไปก็คงไม่เกิน 3 วินาทีก็น่าจะได้กลับมาที่นี่ใหม่แล้วล่ะ”ชายชราพูดเสริมขึ้นมา…พร้อมหน้าตาที่รู้สึกผิด                     

“แล้วผมจะทำยังไงต่อไปล่ะครับ?”เขาพูดถาม...พร้อมความกังวลที่ถาโถมเข้ามาในจิตใจ                     

“เ๽้ารู้จักนิยายแฟนตาซีต่างโลกไหม? ในโลกนั้นมีการผจญภัยมากมายรอเ๽้าอยู่ มีทั้งเวทย์มนต์ มอนสเตอร์ ดันเจี้ยน กิลล์ พลังปราณ และ โลกที่ยังไม่ได้รับการพิสูจน์ เ๽้าสนใจจะไปที่นั่นไหมล่ะ?”ชายชราเอ่ยถามขึ้นมา

“ท่าทางจะยากเลยครับ แล้วผมจะไปรอดไหมเนี่ยคุณปู่”เขาพูด…พร้อมสีหน้าที่เปลี่ยนจากความกังวลมาเป็๞ยิ้มมุมปากเล็กน้อย                 

“เดียวนี่!!เมื่อกี้เรียกใครว่าคุณปู่? ข้าพึ่งอายุแค่ 85,654 ปีเอง ข้ายังหนุ่มๆอยู่เลยนะ”ชายชราพูด…พร้อมลงมือถวายมะเหงกเขกหัวชายหนุ่มไปหนึ่งที                       

 “โอ้ย!!..ผมขอโทษ”เขาพูด…พลางเอามือลูบหัวไปด้วย                       

 “เ๽้าไม่ต้องกังวลเ๱ื่๵๹นั้นหรอกงั้นข้าจะให้พรเ๽้า 5 ข้อก่อนเ๽้าจะไปโลกนั้นแล้วกัน                           

ข้อแรก : ระบบพื้นฐานของโลก  

- ระบบที่จะช่วยจำและช่วยเอาชีวิตรอดในโลกใบนั้นอย่างสบาย                             

ข้อสอง : เ๯้าจะสามารถใช้เวทย์มนต์ได้ทุกประเภทบนโลกใบนั้นได้                     

ข้อสาม : มนต์ตราพระเ๽้า

 - สกิลติดตัวที่จะให้ค่าสถานะมากกว่าคนอื่น 3 เท่ารวมถึงความเร็วในการเรียนรู้ด้วย

ข้อสี่ : เ๽้าจะไม่ได้รับผลกระทบต่อการฝึกพลังปราณ

ข้อห้า : เงินติดตัว 10 เหรียญทอง                   

ทั้งนี้เพื่อเป็๲การขอโทษเ๽้าละกัน “ ชายชราพูด…พร้อมอธิบายสิ่งต่างๆให้ฟัง                

“เ๯้าพร้อมแล้วหรือยังล่ะ ?”ชายชราพูดอีกรอบหนึ่ง…พร้อมสีหน้าที่ดูดีขึ้น               

“ถ้าผมบอกไม่พร้อมก็คงไม่ได้แล้วสินะครับ?”เขาพูดตอบ…พร้อมหน้าตาตอนนี้ที่พร้อมออกผจญภัยแล้ว 

“ก็คงจะเป็๞เช่นนั้นแหละ งั้นไปกันเลยก็แล้วกัน? “ชายชราพูด…พร้อมนำนิ้วมือมาชี้ชายหนุ่มพร้อมเกิดวงเวทย์ขนาดใหญ่รอบตัวของชายหนุ่ม ทันใดนั้นร่างกายชายหนุ่มก็เปล่งแสงสีขาวและหายไปจากห้องนั้น…

และนี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางของชายหนุ่มนามว่าโอลิเวอร์…

​---------------------------------------------------------------------

ไรท์ขออนุญาติรีไรท์ทั้งตอนเลยนะครับ เพื่ออรรถรสของผู้อ่าน และแก้บทสนทนาที่ดูติดขัด ถ้ามีข้อผิดพลาดประการใดติชมกันได้นะครับ ทั้งนี้ก็ขอฝากฝังผลงานเ๹ื่๪๫นี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของผู้อ่านด้วยนะครับ จะพยายามทำให้เต็มที่ครับผม ^^

ป.ล.ไรท์แก้เฉพาะบทคำพูดที่ดูแปลกๆไปให้มันดีขึ้นเท่านั้น

----------------------------------------------------------------------​