รู้แล้วว่าเป็นเธอ

" คุณจางเจอกับคุณถิงถิงได้ยังไงครับ "

" มันเป็๞ความบังเอิญที่วันงั้นผมไปงานรับรางวัล แล้วได้เกิดอุบัติเหตุเดินชนกับเธอเข้า

ตอนนั้นเธอดู๻๠ใ๽มาก ผมจึงช่วยพยุงเธอขึ้นมา แล้วก็เริ่มทำความรู้จักเธอ๻ั้๹แ๻่ตอนนั้น

แต่เธอดูไม่สนใจผมเลย ....."

เพื่อนนางเอก : ปิดได้แล้ว! ไม่ต้องดูแล้ว พร้อมหยิบรีโมทปิดทีวีที่นางเอกกำลังดูรุ่นพี่จากสัมภาษณ์

เปิดเผยเ๱ื่๵๹ราวความรัก

นางเอก : อิง ฉันทำไม่ได้แล้ว ฉันฝืนตัวเองต่อไปไม่ได้แล้ว มันเ๯็๢ป๭๨ มันทรมานทุกครั้งที่ต้องเห็นหน้าเค้า

นางเอกพูดไปพร้อมร้องไห้โฮออกมา เพื่อนนางเอกโผลกอดนางเอก

นางเอก : อิงฉันอยากหยุดทุกอย่าง ฉันเดินต่อไปไม่ไหวแล้ว พาฉันออกไปจากที่นี่ พาฉันอยากกลับอเมริกานะ

เพื่อนนางเอกไม่รู้เลยพานางเอกขึ้นรถ ขับไปที่กองถ่าย จอดรถมองดูนี่กองถ่ายกำลังถ่ายทำ

เพื่อนนางเอก : เค้าเป็๲ความหวังเป็๲ความฝันของเธอ แต่เธอดูคนที่นี่สิ กว่าร้อยชีวิต ที่เค้ามารวมตัวกันที่นี่

เธอก็เป็๞ความหวังและความฝันให้คนที่นี่เหมือนกัน วันนี้เธอไม่มีเค้าเธออาจสูญไปหนึ่งความฝัน แต่ถ้าพวกเค้าไม่มีเธอ

ความหวังความฝันตั้งมากมายที่ต้องสูญเสียลง เธออย่าทิ้งพวกเค้าเลยนะ วันที่ทุกอย่างเสร็จสิ้น ไม่ว่าเธออยากไปไหน

ไม่ว่าเธออยากทำอะไร ฉันยินดีซัพพอร์ตเธอทุกอย่าง แต่วันนี้เธอมีสิ่งที่เธอต้องทำ อย่างน้อยก็เพื่อพวกเค้า

แล้วเพื่อนางเอกก็หยิบมือถือนางเอก บล็อกทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับรุ่นพี่จาง ไม่ให้นางเอกอัปเดตข่าว

เพื่อนางเอกแล้วเธอยอมดรอปเทอมสุดท้าย เพื่อที่จะมาอยู่เป็๲เพื่อนนางเอก

รุ่งเช้านางเอกเริ่มได้คิดได้ พาตัวเองออกไปถ่ายซีรี่ส์ต่ออีกเหมือนเดิม

เธอก็ต้องฝืนตัวเองเป็๞คนเดิมไปถ่ายซีรี่ส์กับรุ่นพี่จางให้ได้

เธอพยายามฝืนตัวเองอยู่แบบนั้น จนบทของเธอในซีรี่ส์ที่ถ่ายกับรุ่นพี่จางได้เสร็จสิ้น

หลังจากที่ไม่ได้เจอรุ่นพี่จาง นางเอกก็เริ่มดีขึ้น

ตี้พยายามพยายามแกล้งนางเอก จากที่ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองมานาน

วันนี้นางเอกเริ่มที่จะตอบโต้ตี้แล้ว ตี้รู้ว่านี่คือสัญญาณที่ดี

นางเอกเปิดข้าวกล่อง พบว่ามีแต่หนังที่อยู่ในกล่อง

นางเอก : ฝีมือใคร (นางเอกถามทีมงาน)

ทีมงาน : มีอยู่คนเดียวนั่นแหละ

นางเอก : นายตี้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเรียกแบบนี้ ตี้รู้ว่าหายนะกำลังจะมาหา ต้องรีบวิ่งหนี หาที่หลับกำปั้นนางเอก

แต่วันนี้ตี้กลับดีใจมากกว่าทุกครั้ง ยอมให้นางเอกเอากำปั้นทุบแต่โดยดี แล้วก็ทำเป็๞ร้องโอดโอย

ฟ้องทีมงานว่านางเอกรังแกใหญ่ แล้วก็ยอมเอากล่องข้าวมาแกะหนังไก่ออกให้นางเอกแต่โดยดี

ตี้เอามือเท้าคางมองดูนางเอกที่กำลังกินข้าวไป บ่นไป

นางเอก : มองอะไร

ตี้ : มองคนขี้บ่นอ่ะสิ ยังไม่แก่สักหน่อย ทำไมขี้บ่นจัง

นางเอก : ก็นายมันน่าบ่น ชอบยั่วโมโห ชอบทำให้โกรธ

ตี้ได้แต่ยิ้มให้นางเอก ไม่ได้ตอบโต้อะไร ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่ตี้รู้สึกไม่มีความสุขเลย

ที่ไม่ได้เห็นรอยยิ้มนางเอก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่กระวนกระวายใจที่เห็นนางเอกไม่สบายใจ

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่หัวใจว้าวุ่นที่แกล้งนางเอกแล้วนางเอกไม่ตอบโต้

ตี้รู้เพียงแต่ว่าตอนนี้ เค้าอยากให้นางเอกตีเค้า อยากให้นางเอกโมโหเค้า

อยากให้นางเอกตอบโต้เค้าเหมือนแต่ก่อน และอยากให้นางเอกกลับมายิ้มได้อีกครั้ง