เอ้!!!! ไอณัท มึงเก็บของคนเดียวได้จริงๆนะ ไม่ให้กูอยู่เป็เพื่อนหรอ?
หึ ไม่อะ นายกลับบ้านไปก่อนได้เลยเดะแม่นายจะบ่นเอานะ
แต่กูเป็ห่วงมึงอะดิ ให้กูอยู่เป็เพื่อนนะ น้าาาาาาาา ณัทนะณัทนะ นะๆ
กลับไปเหอะหน่าาาาา ตอนนี้กูรู้สึกได้นะว่ามีอะไรที่มึงไม่เห็นอยู่แถวนี้!!! //ณัททำท่ามองไปรอบๆ และทำให้โป่ยใด้วยการทำเสียงดัง
อย่ามาหลอกกูให้อยากไอณัท!!! ก กะ กู กู อะนะ ไม่กลัวหรอก!!!! มาดิมาเลยกูจะเดินไปกอดคอให้ดู
นี่!ไอโป่ย อย่าหาว่ากูเตือนเลยนะ ไม่มีใครเขาพูดท้ากันแบบนี้หรอกนะ เพราะเขารู้กันไงว่าถ้าท้าแล้วอะจะเกิดอะไรขึ้น เป็กูจะไม่ทำแบบมึงนะ//ณัททำสีหน้าแบบจริงจัง????
แล้วมึงคิดว่ากูกลัว!!? กูไม่กลัวเพราะมีมึงอยู่ ไอณัทเพื่อนยาก!! กูรู้มึงไม่ทิ้งกูแน่นอน!!
แน่ใจ๋??
แน่ซะยิ่งกว่าแน่ไอเพื่อนเอ้ย～～
นั้นกูมีข่าวดีกับข่าวร้ายจะบอกอยากฟังอันไหนก่อนดีเอ้ยยยยย
ข่าวดีก่อนเลยละกัลลลลล
ข่าวดีคือกูเก็บของเสร็จละพร้อมกลับบ้าน
อ่าห้ะ!!! แล้วข่าวร้ายอะเพื่อนรัก!!!
ข่าวร้ายคือ นี่มึงไม่รู้สึกหนักคอหน่อยหรอ555555
ห้ะ!!! อะไรนะ
อวู~ มันแบบ เอามือมาปิดหูมึงแล้วอะนะ5555
//ณัทพูดไปด้วยและทำท่าใบ้ไปด้วย โป่ยก็นึกว่าณัทเล่นใบ้คำเลยพยายามตอบซะนาน
อ่อ!!! กูรู้แล้ว มีผีกอดคอกูอยู่และตอนนี้เปลี่ยนมาเอามือปิดหูแทน อ่ออออออ ห้ะ!!!!!
ใช่นั้นแหละที่กูพยายามบอกมึงคับคุณเพื่อนเพราะฉะนั้นลาละคับ // ณัทรีบวิ่งด้วยความเร็วแสงส่วนโป่ยนั้น ฉี่ราดก้าวขาไม่ออกและยืนนิ่งเป็เสาไปแล้ว????
ชะ ชะ ช่วย ช่วย กู ที ฮื่อๆ อะ!!เบาแล้วหรือว่า อ่าฮ้าาาาาา ได้เวลาใส่เกียร์หมาน้อย!!!! รอกูด้วยไอณัท~~
//ณัทหลังจากวิ่งออกมาจากห้องเรียนแล้วก็เดินลงบันไดจากชั้น3ลงมาชั้นล่าง ระหว่างได้เดินผ่านห้อง นาฏศิลป์ ณัทหันไปแล้วก็เห็นเด็กผู้หญิงกำลังซ้อมรับอยู่ณัทหยุดดูสักพักแลเวก็เดินต่อไป หลังจากนั้นโป่ยก็ได้ตามณัทมาทันพอดี
เฮือกกกกก เฮ้อออออ ไอณัททีหลังอะไม่เอาแบบนี้แล้วนะไอเด็กเลี้ยนี่
มึงควรชินได้แล้วปะวะ55555
กูไม่มีวันชินหรอกนะ!!!เพราะกูไม่เห็นแบบมึงไงก็ระแวงเป็ธรรมมดา!!!!
55555 ทำใจนะเพื่อน
ทำใจเชี้ยไรก่อน!!!!
เออไอโป่ย แม่งเด็กซ้อมรำดึกสัสเลยวะ
ไหนวะ!!!
ก็ที่ห้องนาฏศิลป์นั้นไงมะกี้อะมึงไม่เห็นหรอ?
ห้ะ!!! ห้องนาฏศิลป์ไหน!??
ก็ชั้น2นั่นไงงงงง
บ้า!!!!! ห้องนาฏศิลป์โดนย้ายไปตึกประถมนานแล้วนั้นมันห้องศิลปะ!!!! มึงเอ๋อปะเนี่ยยยย
แล้วเมื่อกี้ที่กูยืนดูคืออะไรวะ!!?
มึงอำกูอีกแล้วปะเนี่ย!!! หรือจะแกล้งกูอีกรอบ?? บอกเลยรอบนี้กูวิ่งเร็วมาก!!!!
ชิบหายละไอโป่ยกูว่าเรารีบวิ่งกลับบ้านกันเหอะ คืนนี้มึงมานอนบ้านกูนะ
//โป่ยเห็นสีหน้าของณัทไม่ค่อยดีเลยตอบตกลงรับปากไปยังไงบ้านของทั้งสองคนก็อยู่ติดกันอยู่แล้ว
มึงโอเคนะ?
อืม!! (ผมดันไปมองิญญาเข้าให้แล้วเขาจะรู้ไหมนะ!!! ถ้ารู้ต้องตามมาถึงบ้านแน่ๆ)
ปะ!!รีบเดินกลับบ้านกัน!!!
อืม!!!
(หน้าบ้านณัท)
เดี๋ยวกูไปบอกแม่ก่อนนะมึงรอกูตรงนี้นะค่อยเข้าบ้านพร้อมกัน
ได้กูจะรอ
ม๊า มาม๊า โป่ยไปนอนค้างบ้านณัทนะ!!!!
แม่โป่ย: ทำไมไม่นอนที่บ้านตัวเอง!!!! ห้องตัวเองก็มีนะโป่ย!! เดะเหอะสักวันม๊าจะขนของไปให้อยู่ด้วยกันสักเลยนี่!!!
ได้หรอม๊า????
แม่โป่ย: อย่าท้ามาม๊านะโป่ยยย เดะม๊าเอาชุดไปให้
ไม่ต้อง!!! โป่ยใส่ชุดณัทได้มะเป่งรายยยยย????
แม่โป่ย: ให้ม๊าไปสู่ขอให้เลยไหม???ถ้าจะขนาดนี้แล้วอะ!!!
ได้ก็ดี!!!! ม๊าไปนอนเหอะ ฝันดีนะคับรักคับแง่มๆ
แม่โป่ย:จ้าาาาา
มึงกูบอกแม่ละปะเข้าบ้านกัน
ปะ!!!
แม่พ่อสวัสดีครับ!!!
แม่ณัท: อ้าววันนี้โป่ยมาค้างที่บ้านทำไมไม่บอกแม่ก่อนละจะได้เตรียมกับข้างไว้ให้
มีเื่กะทันหันนิดหน่อยอะครับแม่!!
แม่ณัท: นั้นก็ แม่ทำกับข้าวไว้ถึงไม่ได้จัดเต็มแต่ก็กินให้อร่อยนะจ้ะโป่ย
ค้าบบบบบบบบ
// ระหว่างนั่งกินข้าวกันอยู่ก็มีเสียงเหมือนเดินชนประตูหน้าบ้าน ตึก ตึก ดังเป็ระยะๆ ณัทกับโป่ยหันหน้ามามองกัน แล้วก็หันไปมองที่ประตูหน้าบ้าน
กูว่านะณัทมันตามมาวะ!!
กูก็ว่างั้นวะ!! เอาไงดีจะออกไปถามว่าให้ช่วยอะไรไหมหรือไม่ดีวะ หรือเราควรกินข้าวให้เสร็จก่อนแล้วค่อยไปถ้วยแก้วบนห้องดี
กูว่าอย่างหลังหน้าจะดีนะ เติมพลังกันก่อนแล้วค่อยบวก????เอาเป็ว่าให้กูทำใจก่อนแล้วกันนะ
นั้นเอาตามนั้น....
ขอบคุณที่อ่านกันจนมาถึงตรงนี้นะคับเย้!!!????????รอตอนต่อไปหน่อยนะคับ หากชอบก็เม้นเป็กำลังใจในการแต่งเื่นี้ให้จบด้วยนะคับ555ขอบคุณคับ ( ˘ ³˘)♥
10K
