.jpg)
:bubble gummy
.
.
.
"พวกนายรู้มั้ยว่าที่ฉันเรียกมาวันนี้ มันเกี่ยวกับอะไร"
เสียงของหัวหน้าวงที่ถูกกดให้เป็เสียงโทนต่ำทำเอาจีมินถึงกับนั่งไม่ติดเก้าอี้ ในขณะที่เขาหันไปมองหน้าวีราวกับขอความช่วยเหลือ
โดยที่ในห้องนั้นมียุนกิกำลังนั่งทำงานอยู่หน้าคอม
"ไม่รู้อ่ะ พี่ก็บอกมาดิ" วีตอบกลับด้วยท่าทางสบายๆขณะปรายตามองไปยังยุนกิที่ยังคงนั่งทำงานราวกับไม่ได้รับรู้หรือได้ยินในสิ่งที่พวกเขากำลังคุยกันเลยแม้แต่นิด
"ฉันกำลังคิดว่า..."
"..."
"..."
"พวกนาย..."
"..."
พรึ่บ!
"ครับ ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว พี่อย่าลงโทษพวกผมเลยนะ" จีมินที่กำลังนั่งลุ้นจนเกร็งไปหมดทั้งตัวรีบก้มหัวให้นัมจุนเป็เชิงขอโทษอย่างรวดเร็ว ให้วีถึงกับถอนหายใจออกมา
ไอ้บ้านี่ขี้กลัวชะมัด
"หมายความว่า... สิ่งที่ฉันคิดมันเป็เื่จริงหรอ!?" นัมจุนเบิกตากว้างขณะมองใบหน้าของรุ่นน้องทั้งสองคนสลับกันไปมา ประโยคที่ได้ยินทำให้วีเลิกคิ้วขึ้นมองก่อนจะเอ่ยถามออกมาด้วยความงุนงง
"พี่หมายถึงเื่อะไร"
"ก็พวกนาย... เอ่อ...พวกนาย..."
"มีซัมติงกันรึเปล่า?" ยุนกิที่นั่งฟังสักพักแล้ว หมุนเก้าอี้หันกลับมามองวีและจีมินยิ้มๆให้จีมินถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
ให้ตาย... เขานึกว่ายุนกิจะเล่าเื่คืนนั้นให้นัมจุนฟังเสียอีก
.
.
คืนที่ถือเป็ประสบการณ์ที่โครตดีจนแม้แต่จีมินเองก็ยังติดใจ และยังอยากจะลองทำแบบวันนั้นอีกสักครั้ง... เขายังจำได้อยู่เลยว่าข้างในตัวพี่ยุนนั้นมันสุดยอดมากแค่ไหน
"ฮ่าๆๆๆ ถามจริง ผมกับมันเนี่ยนะ? ฮ่าๆๆๆ"
วีะเิเสียงหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนที่จีมินที่เหมือนพึ่งจะตั้งสติได้ก็เอ่ยย้ำกลับไปเช่นกัน
"ไม่มีทาง! ต่อให้ผมต้องขึ้นคาน ผมไม่มีทางเอาไอ้วีทำเมียแน่"
"สัสมิน เมียพ่อมึงดิ กูต่างหากที่ควรเป็คนพูดคำนั้น"
"ควยเหอะ กูไม่มีวันยอมเป็เมียมึง"
"เฮ้อ... กูก็ไม่คิดจะเอามึงทำเมียอยู่แล้วมั้ย" วีถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
ขณะที่ยุนกิกำลังเดินมานั่งแทรกกลางระหว่างเขากับนัมจุน ก่อนที่ชายหนุ่มจะยกแขนขึ้นมากอดคอวีกับนัมจุนเอาไว้
"อ่า คุยจบแล้วใช่มั้ย ไปหาไรแดกกัน กูหิวแล้ว"
"เอ่อ... ตกลงพวกนายไม่ได้...มีซัมติงหรือ... จึ๊กกะดึ้บกันจริงๆใช่มั้ย" นัมจุนเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง มือหนาทำท่าสอดประสานกันก่อนจะขยับเบาๆเพื่ออธิบายให้ทุกคนได้เห็นภาพอีกด้วย
และสีหน้ากระอักกระอ่วนของคิมนัมจุนก็ทำให้ยุนกิถึงกับหลุดหัวเราะออกมา
ให้ตาย ไอ้หมอนี่มันจะซื่อไปไหนวะ
ใครที่มองรูปลักษณ์นัมจุนแต่เพียงภายนอกก็คงจะมองเห็นแต่หัวหน้าวงสุดแบดบอย ที่พร้อมจะกระชากหัวใจสาวๆมาเป็ของตัวเอง แต่ถ้าหากมองลึกลงไปกว่านั้นแล้ว
นัมจุนก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่นึกถึงความรู้สึกคนอื่นก่อนตัวเองเสมอ แม้จะดูค่อนข้างโชกโชนในเื่อย่างว่า แต่กับเื่ของความสัมพันธ์ของคนในทีมแล้ว นัมจุนจะถือว่ามันเป็เื่ที่ค่อนข้างละเอียดอ่อน
เพราะแบบนี้แหละ พวกเขาทั้งเจ็ดคนถึงยังสามารถรวมตัวและเป็ทีมเดียวกันได้อย่างทุกวันนี้ แม้จะมีบุคลิกและนิสัยที่แตกต่างกันมากแค่ไหนก็ตาม
"ไม่โว้ย!"
จีมินและวีพูดออกมาแทบจะพร้อมกันให้นัมจุนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
เออ...โอเค ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย
.
.
.
.
.
.
"ปวดเยี่ยวว่ะ พี่ยุนไปเป็เพื่อนหน่อยดิ"
หลังจากที่นั่งดื่มและกินข้าวกันไปได้สักพัก วีก็พูดบอกออกมาให้ยุนกิที่กำลังนั่งกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยเงยหน้าขึ้นมองพลางขมวดคิ้วเข้าหากันน้อยๆ
"กูกินอยู่ เอาไอ้มินไปดิ"
"เื่เหอะ ปัญญาอ่อนหรอไอ้วี โตเป็ควายแล้วยังเสือกต้องเอาคนอื่นไปเข้าห้องน้ำด้วยอีก"
"ยุ่งน่า"
"เอ่อ... เดี๋ยวฉันไปเป็เพื่อนนายเองก็ได้ กินอิ่มพอดี"
พรึ่บ
"ไม่เป็ไร ผมอยากไปกับพี่ยุนมากกว่า"
"..."
.
.
.
"จะเยี่ยวก็รีบเยี่ยวเหอะ" ยุนกิที่โดนลากเข้ามาในห้องน้ำพูดบอกออกมาอย่างนึกเซ็ง ก่อนที่ั์ตาเรียวรีจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อจู่ๆวีก็ดันลากเขาให้เข้าไปอยู่ในห้องน้ำด้วยกัน ก่อนจะกดล็อคประตูเสร็จสรรพ
"ทำเหี้ยไรมึง" ประโยคสั้นห้วนที่ทำให้วีแสยะยิ้มออกมา ก่อนจะ...
พรึ่บ
"อืมมมม"
"..."
ริมฝีปากอวบอิ่มถูกดุนดันอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่วีล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อให้ยุนรั้งข้อมือกันเอาไว้แน่น
"ปล่อยกู" ยุนกิว่าเสียงพร่า ขณะที่วีกำลังใช้ปลายนิ้วหยอกล้อกับยอดอกสีสวยของเขาอย่างไม่คิดจะรอฟังคำอนุญาต
ไอ้เด็กนี่มันชักจะปีนเกลียวขึ้นทุกทีแล้วนะ...
"พูดสิว่าพี่ไม่คิดถึง..."
เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยกระซิบริมหู ขณะที่เริ่มล้วงมือเข้าไปในกางเกงวอร์มสีดำของยุน
"อืมมม อ่าห์ ไอ้วี"
"ผมรู้ว่าพี่ชอบที่จะทำแบบนี้"
วันนี้ที่นัมจุนเรียกคุย วีเองก็คิดแบบเดียวกับจีมิน แต่เื่คืนนั้นมันก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว หากยุนกิคิดจะเอาเื่พวกเขา ก็คงทำไปตั้งนานแล้ว ไม่ใช่พึ่งมาทำเอาตอนนี้
และรอยยิ้มล้อๆของยุนบวกกับการที่เ้าตัวพาดแขนลงบนลำคออย่างสนิทสนมก็ทำให้วีรับรู้ได้ในทันทีว่ายุนกำลัง้า...
ไม่ใช่ว่าเขาคิดเข้าข้างตัวเองนะ แต่เพราะยุนใช้ปลายนิ้วลูบวนบริเวณท้ายทอยของวีในตอนที่คนอื่นไม่ทันสังเกตเห็นต่างหาก
และนั่นก็ทำให้วีถึงกับขบกรามแน่นยามที่กำลังพยายามควบคุมอารมณ์ร้อนๆของตนที่ถูกปลุกปั่นขึ้นโดยคนตรงหน้าขณะที่พวกเขากำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานของนัมจุน
"หลงตัวเองไปไหมคิมแทฮยอง..." ยุนกิแสยะยิ้มออกมาราวกับยั่วให้วีโกรธเล่นๆ หากแต่วีกลับทำแค่เพียงยิ้มรับ ก่อนจะ...
พรึ่บ!
"อ่าห์... อืมมมม"
ริมฝีปากหยักที่กำลังครอบลงส่วนกลางลำตัวอย่างไม่นึกรังเกียจทำให้ยุนถึงกับขยุ้มเส้นผมของวีเอาไว้แน่น ปลายลิ้นร้อนผ่าวที่กำลังตวัดไล้ชิมไปทั่วพาให้ยุนได้แต่เปล่งเสียงครางหวานออกมา
อืม... เขาว่าเขาชักจะติดใจแทฮยองแล้วนะ
.
.
.
"จุ๊บ...จ๊วบ..." เสียงดูดกลืนกลางกายเป็ไปอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ศรีษะทุยกำลังก้มๆเงยๆอยู่ตรงหว่างขาให้ยุนถึงกับกัดปากตัวเองแน่น
"อื้มมมมม"
จะทนไม่ไหวอยู่แล้ว...
"อืม..." ั์ตาคมคายจับจ้องไปยังใบหน้าหวานที่กำลังเชิดขึ้น คิ้วคมเข้มที่กำลังขมวดเข้าหากันแน่นราวกับทนไม่ไหวทำให้วีเร่งเร้าจังหวะให้รัวเร็วมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม
ในขณะที่...
ตึ้ง!
"..."
"..."
เหี้ย! เสียงอะไรวะ
3K
