คุณหมอVSมาเฟีย

มีเสียงรถออกไปจากบ้าน ฉันชะโงกหน้ามาดูก็พบว่านายนั้นออกไปแล้ว คงไปโรงพยาบาลซินะ ฉันเลยเดินออกมาจากห้องด้วยความหิว ก็นี้มันเที่ยงแล้ว ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องซักอย่างเลย แม้แต่น้ำซักหยดก็ไม่มี 
“นี่นาย ฉันอยากกินน้ำ เอาน้ำมาให้ฉันหน่อย” ฉันออกมาเห็น กวิน คนที่เป็๲บอร์ดี้การ์ดฉันยืนอยู่ เลยใช้ให้ไปหยิบน้ำ
“คุณหนูลงไปทานข้าวมั๊ยครับ แม่ครัวเตรียมไว้แล้ว ผมจะได้บอกให้ตั้งโต๊ะให้ครับ” แล้วไหนบอกว่าไม่ให้กินตลอด 
“อืม” ฉันตอบสั้นๆ ก็ดีกว่านั่งกินพร้อมหน้าตาหมอนั้น 
“หวัดดีฮานะ” หญิงสาวที่มาเมื่อวาน กล่าวทักทายฉัน เธอมีรอยยิ้มที่ดูสดใสมาก 
“สวัสดีค่ะ พี่เอ่อ นายหญิง” ฉันไม่รู้ว่าจะเรียกเค้าว่าไงดี เลยเรียกตามคนที่นี้
“ไม่ต้องเรียกพี่ว่านายหญิงหรอก เธออยู่ที่นี้ในฐานะคุณหนูของบ้านนี้ ก็ใหญ่พอๆ กับฉัน ฉันน่าจะอายุมากกว่าเธอ ฉันอายุ 27 ปี แล้วเธออายุเท่าไร” เธอดูไม่มีผิดภัยอะไร แถมทักทายด้วยรอยยิ้ม น่าจะพอช่วยอะไรฉันได้บ้าง
“ฮานะ อายุ 20 ปีค่ะ” ฉันตอบกลับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน 
“เอาเป็๲ว่าเธอเรียกฉันว่า พี่มิโกะนะ ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะเป็๲พี่สาวให้เธอ คอยปกป้องเธอตอนเธอออยู่ที่นี้ไม่ต้องห่วง” เธอบอกฉันด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและหนักแน่น เธอเป็๲ถึงนายหญิงของบ้าน คงไม่มีใครกล้า เธอต้องช่วยฉันได้แน่
“นายหญิงอย่าเสี่ยงกับนายใหญ่ดีกว่านะครับ นายหญิงน่าจะรู้ดีว่าถ้านายใหญ่โกรธ ไม่เป็๲ผลดีแน่นอน” กวิน ผู้คุมตัวฉันกล่าวดักหน้าแบบรู้ว่ายังไงก็ไม่มีใครกล้ามีเ๱ื่๵๹กับนายใหญ่ของเค้าแน่นอน
“เอ่อ! งั้นไปกินข้าวกันดีกว่า ไปกินข้าวกันนะฮานะ หิวแล้วซิ ใช่มั๊ย ป่ะ” พี่มิโกะไม่กล้าพูดต่อเลยชวนฉันไปกินข้าว จะช่วยฉันได้แน่ใช่มั๊ยอะ จะยังไงก็ต้องลองเสี่ยงดู