ลี่ฮวา รู้สึกเพียงแค่... “โล่งใจ”
เธอบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่ากำลังก้าวไปบนเส้นทางที่ถูกต้อง
เส้นทางใหม่ที่ไม่มีเขาอีกต่อไป
แม้บ้านจะเงียบ...
แม้โต๊ะทำงานจะว่างเปล่า ไม่มีใครคอยจัดเอกสารให้
แม้ในคืนเหนื่อยล้าจะไม่มีข้อความห่วงใยจากใครคนนั้น
เธอก็ยังพยายามโน้มน้าวตัวเองว่า
“ฉันก้าวข้ามผ่านมาได้แล้ว”
เพราะตอนนี้ เว่ยเฉิน อยู่ตรงนี้
ชายผู้เคยเป็รักแรกของเธอ
คนที่เคยเดินจากไปโดยไม่อธิบาย
และคนที่เธอเคยโทษโชคชะตา... ว่าใจร้ายเกินไปที่พรากเขาไปจากชีวิต
เขากลับมาแล้ว—พร้อมรอยยิ้มเดิม
พร้อมคำพูดปลอบโยนที่เหมือนจะเยียวยาหัวใจเธอได้อีกครั้ง
“ลี่ฮวา... เราเสียเวลากันมามากพอแล้ว”
“ครั้งนี้ ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปอีก”
และเธอ... ก็เลือกที่จะเชื่อคำพูดนั้น
เพราะมันคือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอไม่รู้สึกโดดเดี่ยว
กิจวัตรของพวกเขาเริ่มต้นใหม่... เหมือนคู่รักเพิ่งตกหลุมรักกันอีกครั้ง
เว่ยเฉินพาเธอไปร้านอาหารเก่าในซอยเล็กที่เคยไปตอนสมัยเรียน
ดูหนังแนวรักโรแมนติกใต้ผ้าห่มผืนเดียว
เดินเล่นริมแม่น้ำท่ามกลางแสงไฟที่กระทบผิวน้ำระยิบระยับ
และในเช้าวันหยุด เขายืนยิ้มอยู่หน้าเตา
ทำไข่เจียวเค็มปี๋ที่ยังกล้าเสิร์ฟด้วยความภาคภูมิใจ
“ไม่อร่อยเลย...” เธอหัวเราะ
“แต่เธอก็กินหมด” เขายิ้มตอบ
“เพราะคนทำคือเธอไง” เธอกระซิบเบาๆ
ทุกอย่างเหมือนจะลงตัว...
เธอเริ่มพาเขาไปเกือบทุกที่
ทั้งการเจรจาธุรกิจ ประชุมบอร์ด หรือแม้แต่งานเลี้ยงบริษัท
ในสายตาเธอ... เว่ยเฉินคือพลังใหม่ ทั้งในชีวิต และใน ลี่ฮวา กรุ๊ป
...แต่เธอไม่รู้เลยว่า เื้ัความอบอุ่นนั้น
ซ่อนบางสิ่งที่เธอไม่เคยแม้แต่จะระแวง
เว่ยเฉินยังคงพูดคุยกับผู้หญิงอีกหลายคน
บางคนคือพนักงานใหม่
บางคนคือนักศึกษาฝึกงาน
และบางคน—ใกล้ชิดกับลี่ฮวาเกินกว่าที่เธอจะคาดถึง
ฝ่ายดีไซน์ ที่มักได้ขึ้นโปรเจกต์ใหญ่โดยไร้ที่มา
เ้าหน้าที่บัญชี ที่เพิ่งเข้าใหม่ แต่กลับเข้าห้องประชุมระดับบริหาร
นักการตลาดฝึกหัด ที่... บังเอิญพักอยู่คอนโดเดียวกับเขา
แต่ลี่ฮวาไม่เคยรู้
และเว่ยเฉิน—ก็เก่งพอที่จะทำให้เธอ “ไม่สงสัย”
เขาทำให้เธอเชื่อว่า “เธอคือคนเดียวที่เขาเลือก”
และเธอ... ก็อยากจะเชื่อแบบนั้น
ที่ ลี่ฮวา กรุ๊ป
ปัญหาเริ่มบานปลาย... อย่างเงียบงัน
หลังเว่ยเฉินเข้ามา เขาเริ่มรื้อแผนงานเดิมที่ เหยียนอี้เฉิง เคยวางไว้
เปลี่ยนจากแิพลังงานสะอาดแบบยั่งยืน
มาเป็แผน “เร่งกำไรระยะสั้น”
พนักงานรุ่นบุกเบิกเริ่มทยอยลาออก
เสียงกระซิบในออฟฟิศเริ่มดังก้อง
“คุณเว่ยให้แก้แบบโปรเจกต์ใหญ่ใน 3 วัน แต่ไม่ฟังเหตุผลทางเทคนิคเลยครับ”
“เขาเปลี่ยนหัวหน้าทีมโดยไม่แจ้งฝ่ายบริหาร”
“ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเขาคนเดียว...”
แม้แต่เลขาฯ ส่วนตัวของลี่ฮวา ที่อยู่ด้วยกันมาตลอดหลายปี
ยังยื่นใบลาออกพร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เธอเงียบไปทั้งวัน
“ขอโทษค่ะ ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ...”
ในที่ประชุมวันหนึ่ง...
“โครงการพลังงานใหม่ของเราถูกบริษัทคู่แข่งลอกแิไปแล้วครับ”
“เป็ไปได้ยังไง?” ลี่ฮวาถามเสียงสั่น
“เราใช้ระบบความปลอดภัยหลายชั้น...”
ห้องประชุมเงียบสนิท ไม่มีใครกล้าตอบ
ไม่มีใครกล้าพูดว่า “มีคนใน” ส่งข้อมูลออกไป
และไม่มีใครกล้าพูดว่า...
ทีมที่เว่ยเฉินตั้งขึ้นใหม่ คือผู้มีสิทธิ์เข้าถึงเอกสารนั้น
คืนนั้น
ลี่ฮวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง
เธอเลื่อนหารายชื่อที่ไม่ได้แตะต้องมานาน...
ไม่มี “เหยียนอี้เฉิง” อยู่ในรายชื่อผู้ติดต่ออีกต่อไป
ไม่มีแม้แต่ชื่อเล่น “คุณสามี” ที่เธอเคยตั้งไว้ด้วยรอยยิ้มในวันวาน
อินสตาแกรม—ปิด
ไลน์—เงียบ
อีเมล—ไม่มีการตอบกลับใดๆ
ทุกช่องทางที่เคยเชื่อมถึงกัน
ตอนนี้... ถูกปิดตาย
ไม่มีแม้แต่โอกาสให้เธอ “ขอโทษ”
ในค่ำคืนที่เงียบงัน
ลี่ฮวาฝันถึงเขาอีกครั้ง
“ลี่ฮวา... คุณจะเสียใจไหม ถ้าผมไม่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว?”
เธอตื่นขึ้นมากลางดึก
เหงื่อชุ่มแผ่นหลัง หัวใจเต้นแรงโดยไร้เหตุผล
แม้จะพยายามบอกตัวเองว่า... “มันก็แค่ความฝัน”
แต่บางอย่างในอกกลับบีบรัดแน่นจนหายใจไม่ออก
เพราะเสียงในหัวนั้นยังคงดังไม่หยุด...
และเพราะเส้นทางนี้—เธอเป็คนเลือกมันเอง
1K
