รักข้ามรั้ว

05.40น.

ปุณณ์ลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองห่มผ้าอยู่ในห้อง...กลับมาตอนไหนวะเนี่ย...เขางงๆ...เเสบตาชิบหาย...เขาเอามือจับตาลงขึ้นเดินมาหยิบมือถือ

"เชี้ยจะ6โมงเเล้ว"เขาเอ่ยยกมือถือโทรหาคีย์

ที่บ้านคีย์

คนตัวเล็กหลับสบายอยู่ใต้ผ้านวมจู่ๆมือถือก็ดังขึ้นรอบที่1ไม่รับ2 3 4 5 6 ตามมาจนคีย์หงุดหงิดลุกพรวดขึ้นมา

"เชี้ยโทรมาหาป้ามันงัยวะ"คีย์อารมณ์เสียคว้ามือขึ้นมาดู...ไอ้ปุณณ์นี่...คีย์ตาสว่างรีบรับ

"ปุณณ์มีไรเหรอโทรมาเเต่ไก่โห่เลยเนี่ย"

"คีย์เรามีเรื่องรบกวนนายหน่อย"น้ำเสียงคนพูดไม่ค่อยดีเลย

"เป็นไรทำไมเสียงเป็นเเบบนี้"

"วันนี้มารับเเม่กับเราไปร้านทีได้มั้ย"

"เเล้วพี่ทินไปไหน"

"เดี๋ยวเราให้ฟังที่ร้านนะตินนี้เราไม่ไหวจริงๆอะ"

"ได้เดี๋ยวรีบไปเลยรอหน่อย"คีย์เอ่ยลุกพรวดคว้าผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป

ปุณณ์ค่อยๆลดมือลงก่อนจะวางสาย เขานิ่งไปชื่อของทินได้ยินทีไรเขาก็เสียใจเเละเจ็บปวดทุกรอบ

...ก๊อกๆๆๆ....

"ปุณณ์ตื่นยังลูก"เสียงผู้เป็นเเม่เอ่ยจากด้านนอกประตู

"ตื่นเเล้วครับเดี๋ยวปุณณ์ลงไป"สีหน้าเศร้าเอ่ยเเล้วลุกจากเตียง

06.00น.คีย์มาถึงบ้านปุณณ์ทินมองลงมาจากระเบียงห้องตัวเองเขานิ่งไปก่อนจะถอนหายใจเดินเข้าไปในบ้าน

...ติ๊งต่องๆๆ....

เเม่ปุณณ์ละสายตาจากอาหารที่จัดไว้เเล้วเดินไปเปิดประตู

"เอ้าคีย์"

"หวัดดีครับเเม่"

"เเม่ว่าเเล้วปุณณ์ต้องให้คีย์มารับ"

"เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ เเล้วปุณณ์หละครับ"

"ไปนั่งรอข้างในก่อนเดี๋ยวตัวเเสบลงมาปะลูก"

"ครับ"คีย์เดินตามเเม่ปุณณ์เข้าบ้านไป นั่งอยู่ตรงโซฟา

"กินไรมาหรือยัง"

"ยังเลยครับ"

"ดีเดี๋ยวกันด้วยกันก่อนไปร้านนะลูก"

"ครับ เเม่ครับปุณณ์มีปัญหาอะไรกับพี่ทินเหรอครับ น้ำเสียงไม่โอเคเลย"

"อันนี้คีย์ต้องถามปุณณ์นะเเม่ไม่พูดจะดีกว่าลงมานู้นเเล้ว"

"เอ้ามาไวนะเนี่ย"

"อืม มานี่คุยกันหน่อย"คีย์เอ่ยปุณณ์เดินหลบหน้าเเล้วมานั่งข้างๆ

"เดี๋ยวนะเงยหน้าดิ"

"หึ ทำไม"

"ทำไมเบ้าตาบวมวะ ตาเเดงด้วย นี่เเกร้องไหนเหรอ"

คีย์เอ่ยออกมาปุณณ์จึงเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดออกมาให้เพื่อนฟัง

"อะไรนะนี่เเมร่งหลอกเเกเหรอทำไมเหี้ยอย่างนี้วะ"

"มันจบเเล้ว"

"จบอย่าให้เจอนะฉันจะต่อยมันให้ตาเขียวเลยคอยดูโทษฐานทำร้ายความรู้สึกเเก"ผู้เป็นเเม่ยืนฟังผลสุดท้ายอดไม่ได้ที่จะพูดเตือนสติ

"ปุณณ์จะไม่ฟังเขาอธิบายอะไรเลยเหรอลูก ใช้อารมณ์ความโมโหมันไม่ดีหรอกนะลูก"

"เราเลิกกันเเล้วนี่ครับมันจบตั้งเเต่วันนั้นไม่มีอะไรต้องคุยหรอกครับเเม่"ปุณณ์เอ่ยเเอบมีน้ำตาออกมาจนคีย์ต้องตบบ่าเบาๆเพื่อปลอบใจถึงมีอาหารเป็นของโปรดอยู่ที่โต๊ะเเต่ปุณณ์เเละทุกคนเเทบจะไม่ได้เเตะกันเลยเเม่ปุณณ์ถึงกับต้องถอนหายใจทุกคนจำเป็นต้องอิ่มเเล้วเดินช่วยกันยกของไปใส่ท้ายรถคีย์ ทินขับรถออกจากบ้านไม่วายจะมองไปที่รถคีย์เเต่ก็ต้องรีบขับออกไปเพราะได้ยินเสียงปุณณ์เขาถึงต้องรีบขับรถออกไปปุณณ์ออกมายืนมองเพราะได้ยินเสียงรถที่คุ้นเคยเเววตาคนตัวเล็กนิ่งเฉยก่อนจะหันมามองรถคีย์

"รถใหม่เหรอ"

"คันนี้ไม่ค่อยได้ขับหนะพอดีรถเอาเข้าศูนย์งัยเลยขับคันนี้มารับเเก"

"ลำบากเเกวันนี้หน่อยนะพรุ่งนี้เรากับเเม่จะนั่งรถเเท๊กซี่"

"ไม่ต้องเดี๋ยวมารับ คิดมากเพื่อนกันถึงไหนถึงกันเว้ย"ปุณณ์วางของไว้ท้ายรถเเล้วกอดคีย์

"รักเเกที่สุด"

"โอ้ยอย่ากอดพอๆเอางี้เดี๋ยวรถออกจากศูนย์ให้ยืมคันนี้เอามะ"

"ไม่เอา"

"ทำไมหละ"

"ขับไม่เเข็งเดี๋ยวเเหกโค้งตายกันพอดี"ปุณณ์โกหกเพราะรู้ว่าอย่างงัยคีย์คงไม่เเค่ให้ยืมขับเฉยอาจจะยกให้ไปเลยเขารู้นิสัยคีย์ดี

"เออ งั้นเดี๋ยวมารับทุกวันเลย จนกว่าเเกจะเบื่อเลยละกัน เเม่ครับขึ้นรถครับ"คีย์หันไปพูดกับเเม่ปุณณ์ไม่วายจะเปิดประตูให้ด้วยทั้ง3จึงตรงไปร้านทันที

ที่ร้านกาเเฟ06.50น

ดรีมมาเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยพร้อมขายได้ทันทีเขาเดินจัดนู้นจัดนี่ทำความสะอาดอย่างจริงจังจนเสร็จเดินออ้มเปิดร้านเสร็จสรรพก็มานั่งพักเหนื่อยที่เก้าอี้ไม่นานคีย์ก็ขับรถพาทุกคนมาถึง

ปุณณ์เเละคีย์ยกของเข้าร้าน

"โหนี่พี่ดรีมจัดเองเลยเหรอ"คีย์เอ่ยถาม

"อืม หวัดดีครับคุณป้า หวัดดีปุณณ์คีย์"

"โทษทีนะครับเพราะผมเลยสายทำพี่ดรีมเหนื่อยเลย"

"ไม่เป็นไรพี่โอเค เออปุณณ์เอาน้ำเเข็งประคบตาหน่อยมั้ยมันบวมๆนะ"

"ไม่ต้องหรอกครับ"ปุณณ์เอ่ยเดินหงอยเข้าไปข้างใน

"อาการหนัก"ดรีมเอ่ย

"รักเเรกใครทนไหวก็บ้าเเล้วครับ"

"คนนึงปากเเข็งคนนึงก็ดื้อจะจบเเบบไหนนะ"

"จบเเบบเจ็บๆมั้งครับอย่าให้ผมเจอไอ้พี่3วายร้ายนะจะตะบันหน้าสักคนละทีโทษฐานทำร้ายเพื่อนผม"

"เก่งจริงๆสูงให้ได้เท่าเค้าก่อนมั้ย"

"นี่พี่ดรีมว่าผมเตี้ยเหรอ"

"เห้ยเปล่าพี่หยอกเล่นไปทำงานเเล้ว"ดรีมรีบชิ้งหนีทันที

นอกร้านทินชะลอรถมองไปที่ประตูร้านมันทำให้เขานึกถึงทุกวันที่ต้องมาส่งปุณณ์กับเเม่ทำให้เขาหน้าสลดลงเขาหน้าตึงเครียดก่อนจะค่อยๆขับรถออกไปจากตรงนั้น

07.30น

"ไปนะครับเเม่ พี่ดรีม"ปุณณ์เอ่ยรีบเพราะถูกคีย์ดึงให้รีบเดินตาม

"ตอนเย็นผมมารับนะครับเเม่หวัดีครับ ไปเเล้วพี่ดรีม"คีย์เอ่ยลนๆลากปุณณ์ขึ้นรถเเล้วขับออกไป

ลานจอดรถคณะวิศวะฯ

ทิน ธาร อินเดินมาถึงตรงนี้พอดีคีย์จำได้จงใจบีบเเตรไล่หลัง3หนุ่มธารเเละอินหลบอย่างไวเเต่ทินเขาเดินเฉยเหมือนเหม่ออะไรอยู่จนธารต้องกระชากทินหลบคีย์เทียบรถลดกระจกถาม

"นี่พี่อยากถูกรถทับเเบนเหมือนกบเขียดหรืองัยเดินขวางโลกชิบหาย"

"ไอ้มะขามข้อเดียวปากหมานะมึงหนะ"ธารเอ่ยชี้ไปเหมือนหมันไส้คนในรถยิ่งเป็นคีย์เเล้วด้วยทินเหลือบมองปุณณ์เเต่ปุณณ์สายตาเย็นชาถึงมองเห็นเขาก็ทำเหมือนไม่เห็นหรือไม่มีตัวตนอะไรเเบบนั้น

"จอดรถเถอะคีย์สายเเล้ว"ปุณณ์บอกคีย์เลยยักคิ้วล้อเลียนธารก่อนจะเข้าซองจอดรถ

พอทั้งคู่เดินลงมา

"ไปคุยกับน้องมันสิไอ้ทิน"

"เออจะลองดู"

"ต้องงี้สิวะสู้ๆเพื่อน"อินเอ่ยทั้งคู่ลุ้นมาก

"เเต่เดี๋ยวก่อนเดี๋ยวกูเดินไปด้วยเดี๋ยวสกัดไอ้เตี่ยให้"ธารเอ่ยเดินไปพร้อมกับทินพอถึงตัวคีย์เขาก็ล๊อคคอคีย์ให้ถอยออกมา

"พี่ทำเหี้ยไรเนี่ยปล่อยนะเว้ยอยากถูกต่อยเหรอ"

"กล้ามึงทำไปเเล้วขยับมานี่"คีย์โดนลากให้เดินช้าลงเเล้วส่งซิกให้เพื่อนเดินไป

"ปุณณ์"ทินเอ่ยคนตัวเล็กชะงักกึกก่อนจะเดินต่อ

"ปุณณ์กูมีเรื่องจะคุยกับมึง"

"ไม่"ปุณณ์จ้ำอ้าวไปทินตามสุดท้ายก็ขวางหน้าไว้

"ปุณณ์"

"พี่หยุดเลยนะเว้ยไปไกลๆเลยปะ"

"เเต่เราต้องคุยกัน"

"ไม่คุย"ปุณณ์เอ่ยเดินหนีทินจับเเขนไว้

"เกลียดกันมากจนไม่อยากฟังอะไรเลยเหรอ"

"ใช่ รู้ก็ดีเเล้ว"

"คุยด้วยเหตุผลดิ กูขอโทษที่..."

"พี่หยุดได้เเล้ว ดูนัยตาผมว่าผมรู้สึกอะไรกับพี่มีมะดูซะว่ามันว่างเปล่าเเค่ไหนต่างคนต่างอยู่ได้ปะวะ"ปุณณ์พูดใส่หน้าทินถึงกับนิ่งมองตาก็รู้เขาถึงกับมองไปทางอื่น

"ได้ ต่างคนต่างอยู่"ทินเอ่ยดึงหน้านิ่งรู้สึกน้ำตาซึมก่อนจะเดินทิ้งไปเลย

"เอ้าไอ้ทิน"ธารรีบปล่อยคีย์วิ่งตามเพื่อนไปอินสาวเท้าตามเเทบไม่ทัน

ปุณณ์ถึงกับกุมขมับคนตัวเล็กร้องไห้อีกครั้งคราวนี้หนักกว่าเก่าอีก

"ปุณณ์ใจเย็น"คีย์เอ่ยกอดปลอบเพื่อนเห็นเพื่อนเจ็บตัวเองก็พลอยเจ็บไปด้วย