จริงๆแล้วข้าเป็น...เทพ

       หลินเทียนพูดคุยกับคุณตาคุณยายและทวดไป๋อยู่นานพอสมควร จนกระทั้งถึงเวลาล่วงเลยมาถึงกลางคืน

       พวกเขาพากันไปกินข้าวที่ห้องอาหารด้วยกัน หลังจากที่กินข้าวเสร็จคุณยายของหลินเทียนก็บอกให้หลินเทียนรีบไปพักผ่อน โดยเธอได้จัดห้องให้หลินเทียนไว้เรียบร้อยแล้ว

       แน่นอนว่าหลินเทียนทำตามคำพูดของยายตัวเองอย่างเคร่งครัด เขาขึ้นไปบนห้องที่คุณยายของเขาได้จัดเตรียมเอาไว้ สำรวจภายในห้องเล็กน้อยหลินเทียนก็เดินไปนั่งบนเตียงจากนั้นก็นึกถึงเ๱ื่๵๹ที่จะทำวันพรุ่งนี้

       'มหาวิทลัย...'

       การเรียนมหาวิทยาลัยนั้นเป็๲สิ่งที่หลินเทียนไม่เคยคาดหวังมาก่อน สิ่งเดียวที่เขาคาดหวังที่สุดเมื่อก่อนก็คือการได้กลับบ้านเกิดและใช้ชีวิตที่สงบสุข ไม่รึกเลยว่าสุดท้ายเขาจะเข้าจุดเริ่มต้นความวุ่นวายของสังคม

       "..หวังว่ามันจะสนุกนะ.." หลินเทียนพึมพำด้วยเสียงเบา จากนั้นเขาก็เริ่มทำกิจวัตรประจำวันของเขานั่นก็คือการบามเพาะ

       หลินเทียนปลดปล่อย๼ั๬๶ั๼ศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองออกมาจากนั้นก็รวบรวมพลังงานธรรมชาติที่อยู่รอบๆเข้าสู่ร่างกายเพื่อซ่อมแซมความเหนื่อยล้าและรักเสถียรภาพของการบ่มเพาะ 

      แต่หลินเทียนหารู้ไม่เลยว่าการกระทำของเขานั้นกลับต้องทำให้คนอื่นต้องตกอยู่ในความสับสนและตื่นตระหนก!

      ห้องรับแขกด้านล่าง

      "หืม!!!" ไป๋เซวียนที่กำลังพูดคุยกับจี้เฟิงตาของหลินเทียนอยู่นั้น จู่ๆเขาก็รู้สึกว่าเหมือนมีคลื่นพลังงานบางเคลื่อนผ่านตัวของเขา ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและไม่เข้าใจว่าเหิดอะไรขึ้นกันแน่

พลังที่เคลื่อนผ่านตัวเขาไปนั้นถึงแม้ว่ามันจะไม่ค่อยชัดเจนแต่เขาก็รู้สึกได้ว่าพลังนั้นมันทรงพลังเป็๲อย่างมาก!

       "ลุงไป๋มีอะไรงั้นหรอครับ?"จี้เฟิงที่สังเกตุว่าไปเซวียนที่อยู่ๆก็เเปลกไปเขาก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมาด้วยความสงสัย

      "ฉันรู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างฉัน"ไป๋เซวียนหันมาตอบจี้เฟิงด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมและจริงจัง

      "พลังงานบางอย่างงั้นหรอ?ทำไมผม๼ั๬๶ั๼ไม่ได้ล่ะครับ ลุงไป๋หรือว่าท่านคิดไปเอง?" จี้เฟิงลองปล่อยจิต๼ั๬๶ั๼ของตัวเอง แต่แล้วเขาก็พบว่ามันไม่มีอะไรเลย เขาไม่พบคลื่นพลังแปลกประหลาดอะไร

    ไป๋เซวียนลองพยายามปล่อย๼ั๬๶ั๼เซียนของตัวเองออกมาเพื่อตรวสอบคลื่นพลังประหลาดอีกครั้ง เพียงแต่ว่าไม่ว่าจะตรวจสอบยังไงเขาก็ไม่สามารถที่จะตรวจสอบคลื่นพลังประหลาดที่เคยปรากฏขึ้นได้ หลังจากนั้นเขาก็ได้ยอมแพ้และถอนหายใจออกมา"คงจริงอย่างที่เธอพูดฉันอาจคิดไปเอง"

       ...........

      ราตรีผ่านพ้นไปแสงตะวันยามเช้ามาเยือน

       หลินเทียนผ่อนลมหายใจสีขาวออกมาและออกจากสภาวะการบ่มเพาะด้วยใบหน้าที่สดชื่น ถึงแม้ว่าเขาจะบ่มเพาะพลังทั้งคืนแต่เขากลับไม่อาการอ่อนล้าหรืออ่อนเพลียอะไรเลย ในกลับกันเขากลับสดชื่นมากกว่าคนที่นอน10ชั่วโมงด้วยซ้ำ!

"อ่าา การได้บ่มเพาะพลังนี่มันดีจริงๆ ฉันรู้สึกได้เลยว่าฉันสดชื่นกว่าการอยู่นอนเฉยมากๆ ถึงแม้ว่ามันจะน้อยนิดก็เถอะ"เขาท_การบิดขี้เกีจเล็กน้อยนฝจากนั้นก็ได้เข้าไปในห้องน้ำแล้วทำกิจวัตรประจำวันต่างๆในตอนเช้า หลังเสร็จสิ้นทั้งหมดแล้วเขาได้ก็ลงมาทานข้าวกับคุณยายและคุณตาพร้อมหน้า

       "อรุณสวัสดิ์ครับคุณตา คุณยาย"หลินเทียนทักทายทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มที่แจ่มใส เขาไม่ลืมภารกิจที่แม่ของเขาฝากฝังเขามาว่าจะต้องดูแลคุณตาและคุยายให้ดีและจะต้องทำให้ทั้งสองมีความสุข 

ในตอนนี้เขาพยายามทำตัวเป็๲เด็กดีเพื่อให้ทั้งสองคนรู้สึกมีความสุข

       "อรุณสวัสดิ์จ้ะหลานรัก มาๆกินข้าวกันเร็ว"หลี่หรูกล่าวตอบกลับหลินเทียนด้วยท่าทางที่ร่าเริง ในเวลานี้เธอรู้สึกดีใจเป็๲อย่างมากที่หลานรักได้มาอยู่บ้านเป็๲เพื่อน มันรู้สึกปลดปล่อยความเหงาของเธอได้ระดับหนึ่ง

       หลินเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆคุณยาย เขาหันหน้าไปทางคุณตาของเขาจี้เฟิง และถาม"แล้วทวดไป๋ละครับ"หลินเทียนถามด้วยความสงสัยหลุงจากที่ไม่เห็นทวดไป๋

       เมื่อกี้เขาใช้๼ั๬๶ั๼ศักดิ์สิทธิ์ตรวจแล้ว ปรากฎว่าไม่พบทวดไป๋บริเวณคฤหาสน์เลย และสงสัยว่าทวดไป๋ไปไหนกัน

       "ทวดไป๋เขามีธุระ"จี้เฟิงกล่าวตอบหลานชายเบาๆด้วยน้ำเสรยงที่สงบนิ่ง เมื่อเช้ามืดวันนี้ทวดไป๋บอกกับเขาว่ามีธุระบางอย่างที่ตัองจัดการ

       "วันนี้หลานจะไปมหาวิทยาลัยเจียงไห่หรอจ้ะ"หลี่หรูยิ้มให้หลายชายเบาๆขณะถาม

       "ครับ วันนี้เป็๲วันลงทะเบียนสมัครเข้าเรียนนะครับ"

       "อ่อ แล้วหลานจะไปตอนไหนละจ้ะ เดี่ยวยายจะให้อาไคไปส่ง"

       "ผมว่าหลังจากกินข้าวเสร็จก็จะไปเลยครับคุณยาย"หลินเทียนมองดูนาฬิกาและพบว่าอีกไม่นานก็น่าจะถึงเวลาที่ต้องลงทะเบียนแล้ว

       "งั้นหรอ ถ้างั้นยายให้อาไคไปเตรียมรถให้น่ะจ้ะ"หลี่หรูแสดงความประหลาดใจเล็กน้อยที่หลินเทียนต้องไปมหาลัย๻ั้๹แ๻่เช้า

      "ครับ"

       ..........

       มหาวิทยาลัยเจียงไห่

       รถเมอร์ซิเดสเบนซ์สีดำได้มาจอดหน้าประตูมหาวิทยาลัย พร้อมกับมีชายหนุ่มน่าตาหล่อเหลาเดินออกมาจากรถ

       ชายหนุ่มคนนี้ไม่ใครที่ไหน เขาคือหลินเทียน

       หลินเทียนได้มาถึงมหาวิทยาลัยเจียงไห่แล้วภายใต้การขับรถของติงไค วันนี้หลินเทียนมาคนเดียวเขาไม่ได้พาบอดีการ์ดมาด้วย โดยเขาให้เหตุผลว่า เขาจะไปเรียนไม่จำเป็๲ที่จะต้องมีบอดี้การ์ด

       แน่นอนว่าถึงแม้หลินเทียนจะไม่พาบอดีการ์ดทั้งสองมา ก็ใช่ว่าบอดี้การ์ดทั้งสองจะมาเองไม่ได้ หลินเทียน๼ั๬๶ั๼ได้ว่าบอดี้การ์ดทั้งสองได้ตามเขามา๻ั้๹แ๻่เขาอยู่คฤหาสน์ตระกูลจี้แล้วโดยพวกได้ซ่อนตัวเอาไว้ เพื่อไม่หลินเทียนเห็น แต่ก็น่ะ คิดว่าพวกเขาจะสามารถรอดพ้นจสกวายตาของหลินเทียนอย่างงั้นหรอ?

     หลินเทียนเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย วันนี้เขาต้องไปรายงานตัวที่คณะเศรษฐศาสตร์ หลินเทียนตัดสินใจที่จะเรียนคณะเศรษฐศาสตร์ ไม่ใช่อะไร เป็๲เพราะพ่อของเขาบอกว่ามันดี

       เขาเข้าไปถามทางนักศึกษาแถวนั้นว่าคณะเศรษฐศาสตร์ไปทางไหน จากนั้นก็เดิมตามที่นักศึกษาคนนั้นบอกเอาไว้

       หลินเทียนเดินไปที่คณะเศรษฐศาสตร์ เขาเห็นว่าตรงมุมหนึ่งของตึกมีคนสองคนกำลังนั่งคุยกันอยู่ คนหนึ่งเป็๲อีกคนเป็๲หญิง หลินเทียนคิดว่าพวกเขาทั้งสองน่าจะเป็๲รุ่นพี่  ดังนั้นเขาจึงได้เดินไปทักทายทั้งสองและบอกพวกเขาทั้งสองว่าเขามาลงทะเบียน 

       .........

       หลินเทียนลงทะเบียนเสร็จ เขาเดินจากไป ก่อนที่หลินเทียนจะเดินจากไปรุ่นพี่ได้เอากุญแจห้องพักให้เขา รุ่นพี่บอกว่าปีหนึ่งต้อพักที่หอพักมหาลัยไม่อนุญาติให้ไปพักด้านนอก ซึ่งเ๱ื่๵๹นี้หลินเทียนไม่รู้เลย เขาจึงไม่พาเสื้อผ้ามาด้วย เเละอีกอย่างรุ่นพี่ยังบอกอีกด้วยว่าพรุ่งนี้นักศึกษาใหม่จะต้องเข้าร่วมการฝึกทหาร แต่ว่าเ๱ื่๵๹นี้หลินเทียนก็พอจะรู้มาบ้าง

       หลินเทียนเดินไปที่หอพักที่รุ่นพี่บอก หมายเลขหอพักคือ 1701