Episode
|5|
กลับไปเถอะนะเกรซ NC
“พี่กวาง! ฮึก.. พี่กวางอย่าเพิ่งเป็อะไรไปนะ!! หนูจะพาพี่ไปโรงพยาบาล!!”
เธอจ้องมองพี่สาวที่อยู่ในสภาพแน่นิ่ง ใบหน้าซีดเซียวของกวางจ้องมองไปยังคน้า แววตาแดงก่ำมีน้ำตาไหลรินลงมา
“เกรซ อึ่ก.. ฟังพี่”
“ฮึกๆๆๆ พี่กวาง!! พี่กวางอย่าเป็อะไรไปนะ หนูขอร้อง”
“พี่ขอ..ยกเลิกคำพูด..ของตัวเอง”
หญิงสาวที่นอนบนตักเอ่ยทุกอย่างออกมาด้วยน้ำเสียงไร้เรี่ยวแรง ตอนนี้ะุใหญ่ได้ทะลุเข้ากลางท้อง มันทำให้เธอเสียเืมากจนเกินไป แต่กวางก็ยังพยายามบอกทุกสิ่งอย่างให้เธอรับรู้
“หมายความว่ายังไงพี่กวาง ฮึก.. นี่พี่พูดอะไรของพี่”
“กลับเข้าไปอยู่ในโลกที่พี่สร้างเถอะนะ ที่โลกนี้.. อึ่ก ไม่ปลอดภัยแล้ว ถึงโลกนั้นจะมีตัวร้าย แต่..พี่ก็เชื่อว่าเกรซ..จะไม่มีวันเป็อะไร เชื่อพี่สิ”
“ฮะฮึก พี่กวาง”
“พี่เป็เ้าของโลกนั้นนะ อึ่ก.. ลืมไปแล้วเหรอ”
“…..”
คำพูดสุดท้ายที่กวางเอ่ยออกมาก็ทำให้เกรซใจหล่นวูบ เพราะใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มบางค่อยๆหลับใหลสู่ห้วงนิทรา พี่สาวของเธอปกป้องเธอจนถึงวินาทีสุดท้าย
“พ..พี่กวาง”
“…..”
“พี่กวาง”
“…..”
“ไม่.. นี่..ไม่ใช่เื่จริงใช่ไหม ฮึก..”
“…..”
“พี่กวาง!!! ฮึกๆๆๆๆ ไม่!!!!!”
เสียงเรียกของเกรซดังก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องอย่างน่าสงสาร เธอพยายามเขย่าตัวพี่สาวให้ตื่นขึ้นมาแต่ก็ไม่เป็ผล ริมฝีปากซีดเซียว ใบหน้าหวาดกลัวที่มีน้ำตานองเต็มไปหมด
ก่อนนิ้วเรียวจะเอื้อมไปแตะตรงปลายจมูก เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็รับรู้ได้ว่าพี่สาวสุดที่รักได้หมดลมหายใจลงแล้ว กวางได้จากเธอไปแล้วตลอดกาล..
“ไม่.. ฮึกๆๆๆ ไม่จริง!!! พี่กวาง!!! ฮึกๆๆๆ คุณตำรวจช่วยพี่สาวของหนูด้วยค่ะ!! ฮึก! เอาพี่กวางไปส่งโรงพยาบาลที!!”
หญิงสาวที่ทำอะไรไม่ถูกต่างหันไปะโบอกกลุ่มตำรวจที่เดินเข้ามา พวกเขาต่างจ้องมองศพของชายฉกรรจ์ด้วยความใ ก่อนที่จะเหลือบมองไปยังร่างอันไร้ิญญาของกวาง
ซึ่งในตอนนี้เธอยังคงกำปืนในมือไว้แน่น..
‘กลับไปอยู่ในโลกที่พี่สร้างเถอะ’
‘ที่โลกนี้ ไม่ปลอดภัยแล้ว’
‘กลับไปเกรซ’
‘กลับไป..’
ในวินาทีที่หญิงสาวร่างบางทำอะไรไม่ถูก หูที่อื้อของเธอดับลงโดยไม่รับรู้สิ่งใด แววตาว่างเปล่านั้นจ้องมองไปยังหน้าบ้านที่มีคนมามุงดู สองมือเรียวยังคงโอบกอดร่างของพี่สาวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเธอได้จากโลกนี้ไปแล้ว
แต่คำพูดของเธอยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจไม่จางหาย..
“รถพยาบาลกำลังมานะครับ!! คุณได้ยินผมไหม!!”
“…..”
“คุณ!! คุณครับ!?”
“…..”
“เธอน่าจะอยู่ในอาการช็อกนะ กูว่าให้เวลาเธอหน่อยเถอะ”
“อืม กูก็ว่างั้นแหละ”
นายตำรวจสองคนที่พยายามไกล่เกลี่ยเกรซต่างยืนคุยกันด้วยความสงสาร เธอจ้องมองไปยังหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นเทา ใบหน้าของเธอแน่นิ่งไร้ซึ่งความรู้สึก
ความเ็ปที่เธอได้รับมันกัดกินหัวใจของเธอแทบบ้า มันด้านชาจนเกรซแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันทำลายเธอไปถึงไหน เพราะผู้หญิงคนเดียวที่อยู่เคียงข้างมาตลอดทั้งชีวิต คอยอยู่เป็ความสุข เป็ที่พึ่งให้เธอ เป็คนที่รักเธอเพียงคนเดียวบนโลก
ตอนนี้เธอได้หายไปแล้วตลอดกาล..
งานบำเพ็ญกุศลศพ
นางสาว เกวลิน ศรีอินทร์ อายุ 32 ปี
(นักวาดการ์ตูนชื่อดัง)
ด้วยรักและอาลัย
ณ วัดโพธิ์ตากสิน จังหวัดกรุงเทพฯ
งานศพของกวางถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่อลังการ ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมาจากแฟนคลับที่รักในผลงานของเธอทั้งสิ้น หลังจากคลิปถ่ายทอดสดในบ้านได้เผยแพร่ออกไป เกรซก็ถูกนำตัวไปสอบปากคำที่โรงพัก แต่เธอก็อธิบายอะไรออกมาได้น้อยมาก เพราะเธอยังคงช็อกกับเหตุการณ์นั้นอยู่
ส่วนทางงานศพ.. บรรดานักอ่านหลายคนต่างก็เข้ามาร่วมพิธี ข่าวของกวางถูกเผยแพร่ออกไปทั่วโลก ทางญาติของเธอเลยรับรู้ว่ากวางเป็นักวาดชื่อดัง ทุกคนก็เลยมาร่วมงานเพื่อหวังบางสิ่ง
ซึ่งนั่นก็คือ เงิน..
‘เกรซลูก.. นี่พวกน้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะว่ายัยกวางเป็ถึงนักวาดชื่อดังระดับประเทศเนี่ย เฮ้อ.. ถ้าน้ารู้ก่อนก็คงจะไม่มีทางปล่อยให้พวกหนูสองคนได้รับอันตรายแบบนี้แน่!’
‘ใช่ๆ ไอ้เลวพวกนั้นมันระยำจริงๆ พวกหนูเป็เด็กที่ดีและไม่ควรเจอเื่ร้ายแรงแบบนี้เลย พวกเราขอโทษที่ปล่อยให้หนูต้องตกระกำลำบากนะเกรซ’
‘แต่ถ้า..หนูพอมีเงินจากพี่สาวแบ่งปันมาทางนี้ได้ก็.. คิกๆ ดีเลยนะ พวกน้าเต็มใจรับไว้มากเลย เป็ถึงนักวาดระดับประเทศก็น่าจะมีเงินเก็บเยอะเลยใช่ไหมลูก?’
แต่บรรดาญาติก็ไม่ได้ถูกตอบรับจากเกรซแต่อย่างใด เพราะภายในงานศพทั้งสามวัน น้องสาวของบ้านนี้ไม่ยอมพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว เพราะเธอหมดเรี่ยวแรงที่จะโต้ตอบออกไปแล้วต่างหาก
เธอเอาแต่จ้องมองรูปภาพของพี่สาวที่ตั้งอยู่หน้าโลงศพ ก่อนที่เธอจะร้องไห้ออกมาทุกครั้งเมื่อนึกถึงเื่ราวเลวร้ายในอดีต
จนกระทั่ง.. ผ่านพ้นวันเผาศพของกวางไปแล้ว
คืนนั้นเกรซก็ได้กลับเข้ามาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านหลังเดิม เธอไม่แม้แต่กลัวดวงิญญาอะไรทั้งนั้น เพราะเธอไม่เคยเจอเหตุการณ์เหนือธรรมชาติยกเว้นแต่เื่โลกอีกใบ
ฟึ่บ..
น้องสาวคนเดียวของครอบครัวตั้งใจแล้วว่าเธอจะทำตามในสิ่งที่พี่สาวร้องขอ เพราะเกรซเองก็รู้แก่ใจดีว่าสิ่งที่กวางเตือนมันเป็เื่จริง
“ฮะฮึกๆๆๆๆ”
ถ้าขืนยังอยู่ที่นี่ต่อไป.. กลุ่มคนทวงหนี้ที่เหลือจะต้องย้อนกลับมาทำร้ายเธออย่างแน่นอน เพราะพี่สาวของเธอดันไปยิงหัวหน้าแก๊งสารเลวนั่นขนาดนั้น แม้คลิปความจริงจะถูกเผยแพร่ออกไปก็ตาม พวกมันไม่มีทางปล่อยเกรซไว้หรอก
ฟืด..!
เกรซที่ยืนสะอื้นพยายามเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของตัวเองออก ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปหยิบของบางอย่างบนโต๊ะทำงานของพี่สาว ซึ่งนั่นก็คือจดหมายที่ถูกปิดไว้ด้วยด้ามปากกาขนนก
[เอาไว้เปิดตอนที่เกรซแต่งงานนะ
รักมาก.. จาก กวาง]
“ฮึก.. พี่กวาง..”
สิ่งนี้ก็ยิ่งทำให้เธอน้ำตาไหลพรากมากยิ่งขึ้นไปอีก เพราะมันคือคำอวยพรและคำสั่งลาในคราวเดียวกัน ก่อนที่จะเอื้อมไปหยิบสร้อยคอรูปโซ่ของพี่สาวขึ้นมาใส่
เกรซตั้งใจแล้วว่าเธอจะทำตามในสิ่งที่พี่กวางขอร้องไว้..
ใช่.. เธอจะกลับเข้าไปในโลกใบนั้น
ฟึ่บ
“ขอให้โลกที่พี่สร้างขึ้น.. ใจดีกับหนูด้วยนะ ฮึก..”
ร่างบางเอ่ยพลางค่อยๆทิ้งตัวลงนอนกลางบ้าน มือเรียวบางของเธอกำจดหมาย รูปถ่าย และสร้อยที่ถูกใส่บนคอไว้แน่น
ถัดไปไม่ไกลนักก็มียานอนหลับชนิดรุนแรงที่เกรซกินเข้าไปหลายเม็ด เธอตั้งใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าจะไม่มีทางตื่นขึ้นมาบนโลกใบนี้อีก โลกอันแสนโหดร้ายที่เธอกับพี่สาวต้องมาพบเจอ
‘กลับไปเถอะนะเกรซ.. อย่าลืมสิว่าพี่เป็เ้าของโลกนั้นนะ’
‘คุณเวกัส.. เขาเป็พระเอกที่แสนดีเหรอพี่กวาง เขาเป็คนที่เชื่อถือได้จริงๆไหม? ไม่ใช่ว่าพี่มาเฉลยทีหลังว่าเขาร้ายนะ’
‘อีตาฟินิกซ์.. เขาเป็คนชั่วหรือเปล่าอะ หนูเห็นหน้าตานายนั่นดูไม่ค่อยโอเคเลย ถึงจะหล่อมาก แต่ก็ดูโรคจิตเหมือนกับพวกฆาตกรอะ คิกๆๆ’
หนูจะไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเองพี่กวาง
หนูจะอยู่ในโลกที่พี่สร้างขึ้นตลอดไป..