เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        “คิกๆๆ”ซูเจี่ยนอันอดขำไม่ได้ “พี่คะ หนูรู้จักเสี่ยวซีดีกว่าพี่ตอนนี้เธอคงฟังอบรมอยู่ที่บริษัทแน่ๆเธอไม่ใช่นางเอกในนิยายที่พอเกิดเรื่องแบบนี้ก็ถึงกับนอนฝันร้ายตกใจกลัวจนไม่กล้าออกไปไหนหรอกนะเพราะฉะนั้นที่หนูสนใจมากกว่าคือ พี่ตั้งใจไปหาเธอใช่หรือเปล่า?”

        ซูอี้เฉิงวางตะเกียบในมือก่อนจะพูดอย่างทนไม่ไหว

        “ลู่เป๋าเหยียนดูแลเมียนายดีๆ หน่อย”

        ลู่เป๋าเหยียนในตอนนี้สนใจแต่การคีบก้างออกจากเนื้อปลาให้ซูเจี่ยนอัน

        “เธอกำลังสนุก ฉันแค่เฝ้ามองก็พอ”

        ริมฝีปากของซูเจี่ยนอันโค้งขึ้นอย่างอัตโนมัติความสุขและความอิ่มเอมใจเอ่อล้นออกมาจากรอยยิ้มนั้นเธอกินเนื้อปลาที่ลู่เป๋าเหยียนคีบมาให้อย่างพอใจ

        ซูอี้เฉิงถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย

        “พี่ชักทนมองต่อไม่ไหวแล้ว”

        เสิ่นเยว่ชวนดีดนิ้วหนึ่งทีก่อนเอ่ยคำแนะนำ“เดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่ใช่เพื่อนนาย จะบอกอะไรให้ นายก็หาแฟนสักคนสิหาแฟนมาสวีทต่อหน้าคนพวกนี้ไง หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง แล้วอย่าบอกนะว่าหาแฟนมันยากเพราะนายมีอยู่คนหนึ่งแล้วก็คือลั่วเสี่ยวซี!”

        “ไปไกลๆ...เลย” ซูอี้เฉิงสบถ

        “นายไม่คิดอะไรกับลั่วเสี่ยวซีจริงๆงั้นเหรอ” เสิ่นเยว่ชวนเท้าคางพลางใช้ความคิด “งั้นฉันไปจีบเธอดีไหม? หน้าดีก็ดีหุ่นก็แซ่บสาวสวยระดับนี้ไม่เลวเลยว่าไหม!”

        ซูอี้เฉิงหัวเราะเสียงเย็นเสิ่นเยว่ชวนรับรู้ได้ทันทีว่าเสียงหัวเราะนั่นส่งมาให้...ตัวเขาเอง

        “หัวเราะแบบนี้หมายความว่าไงวะ”เสิ่นเยว่ชวนพับแขนเสื้อทำท่าเหมือนพร้อมสู้กับคนตรงหน้า

        ซูอี้เฉิงพูดช้าๆ“นายนึกว่าหลายปีมานี้เธอไม่มีใครมาจีบเลยหรือไง?”

        สิ่งที่เขาจะสื่อคือคนที่มาตามจีบลั่วเสี่ยวซีไม่มีใครประสบความสำเร็จเลยสักคนเสิ่นเยว่ชวนก็เช่นเดียวกัน นั่นก็เพราะในใจของลั่วเสี่ยวซีมีแค่เขาคนเดียว

        ขณะที่เสิ่นเยว่ชวนยังคงทำความเข้าใจกับประโยคเมื่อครู่ซูเจี่ยนอันก็หลุดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้

        ตอนนั้นเองที่ซูเจี่ยนอันนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เหมือนจะขาดใครไป

        “มู่ซือเจวี๋ยล่ะ?”ลู่เป๋าเหยียนกับเสิ่นเยว่ชวนมาที่นี่ เขาก็ควรมาด้วยนี่นา

        “กลับเมือง G ไปแล้ว”ลู่เป๋าเหยียนตอบ “ธุรกิจของเขาอยู่ที่เมือง G ปกติไม่ค่อยมาเมือง A สักเท่าไร”

        แบบนี้นี่เองซูเจี่ยนอัน “อืม” ตอบกลับไป ก่อนจะส่งเนื้อปลาไร้ก้างที่อยู่บนจานเข้าปาก

        เสิ่นเยว่ชวนมองอย่างอิจฉาตาร้อนเขาก็เริ่มอยากจะมีแฟนบ้างแล้วเนี่ย เขาไม่ขออะไรมากขอแค่ได้เห็นเธอมีความสุขแบบนี้ก็พอแล้ว

        หลังกินปลาย่างเสร็จซูอี้เฉิงกับเสิ่นเยว่ชวนก็กลับกันไปก่อนขณะที่ซูเจี่ยนอันกำลังสงสัยว่าเธอกับลู่เป๋าเหยียนจะอยู่ทำอะไรต่อที่นี่ทันใดนั้นลู่เป๋าเหยียนก็จูงมือเธอขึ้นมา

        “ฉันจะพาเธอไปเจอคนคนหนึ่ง”

        ที่จริงซูเจี่ยนอันพอจะเดาได้ว่าคนคนนั้นเป็นใครแต่นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะเป็นชายสูงวัย

        ในห้องหนังสือที่หันหน้าไปทางทิศตะวันออกกลิ่นหอมของควันธูปลอยไปทั่วห้อง ทำให้คนที่เข้ามารู้สึกจิตใจสงบอย่างประหลาด

        ชายวัยใกล้หกสิบยืนอยู่ที่โต๊ะหนังสือมือข้างหนึ่งถือพู่กันกำลังตวัดร่างภาพที่ใกล้เสร็จสิ้น

        ซูเจี่ยนอันไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านภาพเขียนพู่กันจีนก็จริงแต่เธอเพิ่งเคยเห็นคนที่จัดการควบคุมทิศทางของหมึกได้ดีเป็นธรรมชาติขนาดนี้

        “เจี่ยนอันนี่คือคุณลุงถิง”ลู่เป๋าเหยียนเอ่ยคำแนะนำ “ท่านเป็นเพื่อนสนิทของพ่อฉันเคยช่วยเหลือฉันมามาก”

        “สวัสดีค่ะคุณลุงเถิง”

        ซูเจี่ยนอันยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยคำทักทายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพนับถือและขอบคุณอยู่ในนั้น

        เธอเคารพเขาเพราะน้ำใจที่เขามีให้และขอบคุณที่เขาช่วยเหลือลู่เป๋าเหยียน

        คนแบบลู่เป๋าเหยียนถ้ามีเรื่องที่ต้องให้คนอื่นช่วยคงเป็นเรื่องยุ่งยากการที่คุณลุงเถิงช่วยเหลือเขาได้นั้นคงจะเป็นช่วงเวลาที่ลู่เป๋าเหยียนยากลำบากที่สุด เพราะฉะนั้นเธอถึงรู้สึกขอบคุณเขา

        ลุงเถิงมองซูเจี่ยนอันอย่างพิจารณาก่อนจะยิ้มและเดินมาหา

        “เป๋าเหยียนเคยให้อาดูรูปของหนูภาพพวกนั้นถ่ายออกมาไม่ได้เรื่องเลย ตัวจริงหนูสวยกว่าเยอะ”

        ซูเจี่ยนอันหน้าเริ่มแดงเล็กน้อยก่อนจะมองไปยังภาพวาดของคุณลงุเถิง เขาจึงอธิบาย

        “ฉันวาดฆ่าเวลาน่ะ”

        “คุณอาวาดได้สวยงามมากค่ะ”ซูเจี่ยนอันกล่าว “หนูไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไร คุณอาเก่งมากเลยค่ะ”

        “เห็นแก่คำพูดของหนู...” ลุงเถิงปรายตามองลู่เป๋าเหยียนก่อนเอ่ย“เราช่วยไปหยิบภาพที่แขวนอยู่ในห้องญี่ปุ่นมาทีสิ”

        ภาพนั้นคุณลุงเถิงใช้เวลาวาดนานถึงสามปีในวงการนักสะสมมันมีราคาไม่ต่ำกว่าเจ็ดหลัก แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ยอมขายให้ใคร

        ลู่เป๋าเหยียนนิ่งไปชั่วอึดใจคุณลุงเถิงจึงเอ่ยปากเร่ง

        “รีบไปสิ”

        หลังลู่เป๋าเหยียนเดินออกจากห้องไปซูเจี่ยนอันจึงถาม

        “คุณอามีเรื่องอะไรอยากจะคุยกับหนูหรือเปล่าคะ”

        ชายสูงวัยนิ่งอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมา

        “หนูฉลาดกว่าเด็กสาวที่อาเคยเจอมาทุกคนเลยนะเจี่ยนอัน อาไม่ได้อยากจะบ่นอะไรให้หนูฟังหรอกก็แค่อยากบอกกับหนูว่าบางครั้งเป๋าเหยียนอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่หนูเห็น”

        ซูเจี่ยนอันเงียบไปก่อนเอ่ย

        “ลู่เป๋าเหยียนตอนที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆเขาดูเป็นคนเย็นชา หยิ่งยโส เว้นระยะห่าง และไร้เหตุผล แต่หนูรู้ดีว่าจริงๆ เขาไม่ใช่คนแบบนั้นค่ะถึงพวกเราจะแต่งงานกันทั้งๆ ที่ไม่ได้รักกันแต่เขาก็ทำหน้าที่ของสามีได้อย่างไม่บกพร่อง แถมยังดีกับหนูมาก ที่จริงหนูรู้ค่ะว่าคนฐานะแบบเขาอยากจะได้ผู้หญิงแบบไหนก็ได้ แต่หลังจากแต่งงานกันมีเพียงข่าวด้านลบแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ซึ่งมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด”

        “ลู่เป๋าเหยียนเป็นคนหนักแน่นมั่นคงและมีความรับผิดชอบมาก เรื่องนี้หนูทราบดีค่ะ”

        เขามองซูเจี่ยนอันอยู่สักพักก่อนจะยิ้มออกมา

        “หนูพูดในสิ่งที่อาอยากจะพูดไปหมดแล้วเจี่ยนอัน บอกอาสิว่าหนูชอบเป๋าเหยียนหรือเปล่า? หนูจะยอมอยู่กับเขาไปตลอดชีวิตไหม”

        คำพูดของคุณลุงเถิงเข้าใกล้ความลับของซูเจี่ยนอันเหลือเกินจนเธอหน้าแดงก่ำหัวใจเต้นรัวอย่างตื่นเต้น

        “หนู...หนูไม่ได้เกลียดเขาค่ะแต่สุดท้ายพวกเราจะเป็นยังไง...เรื่องนี้หนูเองก็ไม่รู้”

        “หนูไม่เกลียดเขาแค่นี้ก็พอแล้ว” ลุงเถิงพูดพลางยิ้ม

        หืม? หมายความว่าอย่างไร? ถ้าพวกเธออยากอยู่ด้วยกันทั้งชีวิต ต้องขอให้ลู่เป๋าเหยียนไม่เกลียดเธอมากกว่ามั้ง

        ซูเจี่ยนอันไม่ถามต่อและไม่ได้ถามเรื่องพ่อของลู่เป๋าเหยียนเพิ่มเติม

        เพราะนั่นคือบาดแผลที่ใหญ่ที่สุดของลู่เป๋าเหยียนเธอหวังว่าสักวันเขาจะเชื่อใจเธอมากพอที่จะบอกเรื่องนั้นกับเธอด้วยตัวเองว่าเขาเจ็บปวดกับแผลนี้มากขนาดไหน

        ไม่นานหลังจากนั้นลู่เป๋าเหยียนก็กลับมาซูเจี่ยนอันเห็นภาพที่เขาถือมาแล้วชอบมาก

        “ถือซะว่าเป็นของขวัญที่เราได้พบกัน” ลุงเถิงกล่าว “วัยรุ่นแบบพวกหนูอาจจะชอบเพชรพลอยมากกว่าแต่ยังไงอาก็อยากจะให้สิ่งนี้ไว้”

        “ขอบคุณค่ะคุณอา”ซูเจี่ยนอันถือภาพเอาไว้แน่น “หนูชอบมากค่ะ”

        ก่อนกลับซูเจี่ยนอันไม่ได้ขอให้ลู่เป๋าเหยียนช่วยถือภาพดังกล่าวเธอกอดมันไว้ราวกับของรักของหวง ลุงเถิงเดินมาส่งเธอที่หน้าบ้านเธอจึงเอ่ยขอบคุณเขาอีกครั้ง

        เมื่อขึ้นรถแล้วซูเจี่ยนอันจึงถามลู่เป๋าเหยียน

        “การวาดภาพเป็นแค่งานอดิเรกของคุณลุงเถิงจริงเหรอ”

        “ถ้าเขายอมป่านนี้เขาคงเป็นศิลปินชื่อดังไปแล้ว” ลู่เป๋าเหยียนอธิบายช้าๆ พลางบังคับพวงมาลัย

        “ภาพที่อยู่ในมือเธอมีนักสะสมคนหนึ่งเคยให้ราคาถึงเจ็ดหลัก”

        ซูเจี่ยนอันช็อกมันมีมูลค่ากว่าอัญมณีเครื่องประดับอะไรพวกนั้นอีกนะเนี่ย!

        เธอถอนหายใจเบาๆ“สำหรับคนในยุคปัจจุบันชื่อเสียงนั้นสำคัญยิ่งกว่าอะไรแล้วทำไมคุณลุงเถิงถึงเลือกที่จะใช้ชีวิตติดดินล่ะ”

        “พ่อฉันตอนมีชีวิตอยู่ท่านเป็นทนายความชื่อดังในวงการกฎหมายไม่มีใครไม่รู้จักวันไหนสถานีโทรทัศน์เชิญพ่อไปสัมภาษณ์ก็มักจะได้เรทติ้งเป็นที่หนึ่งเสมอมีคนเคยเรียกพ่อว่า พระเอกแห่งวงการทนาย แต่สุดท้ายเขาก็ต้องมาจากไปเพราะอุบัติเหตุทั้งที่ยังหนุ่ม” ลู่เป๋าเหยียนอธิบาย“เรื่องนี้มีผลกระทบกับคุณอามาก”

        นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่เป๋าเหยียนเล่าเรื่องอุบัติเหตุของพ่อให้ซูเจี่ยนอันฟังสายตาเขาจดจ้องอยู่บนถนนซูเจี่ยนอันอ่านแววตาของเขาไม่ออกว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไรเธอแค่กลัวว่าเรื่องนี้จะทำให้เขาคิดถึงเรื่องแย่ๆ ในอดีตจึงเปลี่ยนหัวข้ออย่างแนบเนียน

        สี่โมงกว่าพวกเธอก็กลับมาถึงบ้านซูเจี่ยนอันโทรศัพท์ไปที่สถานีตำรวจเพื่อคอนเฟิร์มว่าพรุ่งนี้เธอจะกลับไปทำงานตามปกติ

        ช่วงที่ผ่านมาเธอได้ไปเมือง G กับลู่เป๋าเหยียน ช่วยเตรียมงานเลี้ยงครบรอบบริษัทแถมยังช่วยกันสร้างข่าวซุบซิบอีกต่างหาก เธอห่างหายจากการทำงานมานานราวกับตนไม่ใช่แพทย์นิติเวชแต่เป็นดาราในวงการบันเทิงอย่างไรอย่างนั้น หรือถ้าให้พูดอีกอย่างช่วงนี้เธอเป็นเพียงภรรยาของเขาทำหน้าที่ในฐานะภรรยาที่ดีของลู่เป๋าเหยียนเพียงอย่างเดียว

        แต่น่าแปลกที่เธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจเลยสักนิดทั้งๆ ที่เธอรักงานของตัวเองมากแท้ๆ...

        ตอนหัวค่ำซูเจี่ยนอันลงมาดื่มน้ำที่ชั้นล่าง ลุงสวีก็ได้บอกเธอว่าลู่เป๋าเหยียนอยู่ในห้องเก็บไวน์ที่ชั้นใต้ดินเพียงลำพัง

        เมื่อเทียบกับซูอี้เฉิงแล้วลู่เป๋าเหยียนเก็บสะสมไวน์ที่ตัวเองชอบแค่ไม่กี่อย่างเท่านั้น

        มีอยู่ปีหนึ่งเนื่องด้วยสภาพอากาศทำให้โรงบ่มไวน์แห่งหนึ่งของฝรั่งเศสผลิตไวน์ออกมาได้น้อยกว่าทุกทีแต่ไวน์ในปีนั้นกลับมีรสชาติที่เยี่ยมยอดและที่ถูกนำออกมาวางจำหน่ายมีเพียงไม่กี่สิบขวดเท่านั้นแต่ซูเจี่ยนอันเห็นไวน์ชนิดนั้นอยู่บนชั้นเก็บไวน์ของลู่เป๋าเหยียนกว่าสิบขวด

        เธอผลักประตูห้องเก็บไวน์เข้าไปแล้วก็เจอลู่เป๋าเหยียนอยู่ในนั้นจริงๆ

        “ทำไมลงมาที่นี่ได้”ลู่เป๋าเหยียนกำลังยืนหน้าเครียดเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่สักอย่างอยู่ใต้แสงไฟนวลในห้อง

        ซูเจี่ยนอันหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาก่อนจะผลักมันไปไว้ตรงหน้าลู่เป๋าเหยียน

        “ดื่มไวน์ทั้งทีก็ไม่เรียกฉันพี่เป๋าเหยียนไม่ไหวเลย”

        ลู่เป๋าเหยียนยิ้มก่อนจะรินไวน์ลงไปในแก้วให้ซูเจี่ยนอันซูเจี่ยนอันมองไปที่ขวด ก็พบว่าเป็นไวน์หายากขวดนั้นนี่เอง

        เธอเขย่าแก้วไวน์เล็กน้อยก่อนเอ่ย

        “พี่ฉันมีอยู่สองขวดดื่มหมดไปแล้วขวดหนึ่ง อีกขวดพี่เก็บขึ้นหิ้งเอาไว้ไม่ให้ใครแตะเลยแล้วนายได้มาจากไหนเยอะแยะเนี่ย”

        ลู่เป๋าเหยียนขมวดคิ้ว

        “โรงบ่มไวน์นั่นเป็นของฉันปีนั้นผลิตไวน์ได้น้อยแต่รสชาติเยี่ยม ฉันเลยเก็บเอาไว้ส่วนหนึ่งที่เหลือก็เอาไปแจกคนอื่นหมดแล้ว สองขวดที่พี่ชายเธอมีฉันเป็นคนให้เขาเอง”

        “...”ซูเจี่ยนอันนิ่งอย่างไม่รู้จะพูดอะไรดี

        ลู่เป๋าเหยียนดูจะพอใจกับปฏิกิริยาของเธอมากจึงยกมือขึ้นลูบหัวเธอเล็กน้อย

        “โรงบ่มไวน์ที่นั่นสวยมากโดยเฉพาะเวลาพระอาทิตย์ตกในหน้าร้อน ไว้มีโอกาสฉันจะพาเธอไป”

        ซูเจี่ยนอันยกแก้วขึ้นชนกับแก้วเขา“นายพูดแล้วนะ!”

        “อืม ฉันพูดแล้ว”ลู่เป๋าเหยียนยกไวน์ขึ้นดื่มด้วยท่วงท่าสง่างาม แววตาไม่สื่ออารมณ์แน่ชัด

        ซูเจี่ยนอันเท้าคางมองหน้าเขาหลังนิ่งไปสักพักจึงถามขึ้นว่า

        “ลู่เป๋าเหยียนนายอารมณ์ไม่ดีงั้นเหรอ”

        ลู่เป๋าเหยียนนิ่งไปชั่วเสี้ยววินาทีก่อนจะหันมามองซูเจี่ยนอันเขากำลังจะตอบทว่าเธอกลับโน้มตัวมากอดเขาเอาไว้

        หญิงสาวร่างผอมบางตรงหน้าจะกอดเขารอบได้อย่างไรทว่าแขนเรียวคู่นั้นกลับพยายามโอบเขาเอาไว้ให้แน่น จนไม่เหมือนเธอกำลังปลอบเขากลับดูเหมือนเธอกำลังขอให้เขาปลอบใจมากกว่า

        “ลู่เป๋าเหยียนช่วงที่ผ่านมานายทำเพื่อฉันมามากแล้ว เพื่อความยุติธรรมตอนนี้ฉันจะให้นายยืมไหล่ไว้ซบแป๊บหนึ่งก็ได้” เธอแกล้งพูดอย่างหยอกล้อ