ตอนที่ 39: ความสิ้นหวังและการลุกขึ้นอีกครั้ง
เสียงปะทะของพลังทำลายล้างดังสนั่นไปทั่วสมรภูมิ ร่างของนักรบทั้งสองฝ่ายล้มลงอย่างต่อเนื่อง สายเลือดหลั่งไหลราวกับสายธารอันโหดร้าย ท้องฟ้าเหนือสนามรบถูกปกคลุมด้วยหมู่เมฆสีดำที่มืดมนราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง
เซียวหานยังคงต่อสู้กับอสูรเงาครามอย่างไม่ลดละ แต่ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล กระบี่ในมือเริ่มหนักขึ้นจากความเหนื่อยล้า แต่อสูรเงาครามกลับดูเหมือนจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นทุกครั้งที่ดูดซับพลังความมืดจากสมรภูมิ
“เจ้ายังคิดจะสู้ต่ออีกหรือ เซียวหาน?” อสูรเงาครามกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ขณะที่ร่างกายของมันเปล่งประกายไปด้วยพลังแห่งความมืด “ข้าสามารถมองเห็นได้ว่าเจ้ากำลังอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ”
เซียวหานหอบหายใจหนัก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยโทสะ แต่ภายในใจก็เริ่มหวั่นไหว ศึกครั้งนี้หนักหนาเกินกว่าที่เขาคาดคิด เขาสูญเสียสหายไปมากมาย และศัตรูก็แข็งแกร่งเกินไป
แต่ทันใดนั้นเอง เสียงของเซียวหลิงเฟยก็ดังขึ้น
“เซียวหาน! เจ้ายังไม่ลืมสิ่งที่เราต่อสู้เพื่อมันใช่หรือไม่?”
แสงสีทองส่องประกายจากเบื้องหลัง นางนำกองทัพเทพเข้ามาสนับสนุน เปลวเพลิงแห่งความหวังสว่างไสวขึ้นมาอีกครั้งในดวงตาของเซียวหาน เขากัดฟันแน่น ก่อนจะจับกระบี่ของตนให้มั่น
“ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้!”
พลังปราณของเซียวหานปะทุขึ้นอีกครั้ง ร่างของเขาถูกห่อหุ้มไปด้วยแสงแห่งการฟื้นคืนชีพ เปลวเพลิงสีทองลุกโชนไปรอบตัวขณะที่เขาพุ่งเข้าใส่อสูรเงาครามอีกครั้ง การปะทะครั้งใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยแรงฮึดสุดท้ายของเขา
ศึกครั้งนี้ยังไม่จบ และเซียวหานจะไม่มีวันปล่อยให้ศัตรูได้รับชัยชนะ!