เช้าวันถัดมาไตรภพตื่นนอนในเวลาปกติ ลงมาด้านล่าง เห็นแม่ของตนเองทำอาหาร 3 อย่างให้รับประทานถูกฝาชีปิดฝาเอาไว้ ชายหนุ่มเปิดฝาออก เป็อาหารของโปรดไม่ว่าจะเป็ปลาหมึกผัดไข่เค็ม ปลาสลิด และกุ้งเผา
“วันนี้อาหารดูอลังการจังเลยนะครับแม่”
“นาน ๆทีได้ทานแบบนี้หละลูก จะมากินแบบนี้มื้อละ 4 – 5 ร้อยก็ไม่ไหวนะวันนี้แม่เห็นว่าเราจะได้กำไรจากท่านมงคล ห้าหมื่นบาท เลยซื้อมาทำให้ลูกทาน”
ผู้เป็แม่เอ่ยตอบชายหนุ่มในขณะที่กำลังนับยาที่เตรียมเอาไว้ใส่ในบรรจุภัณฑ์อย่างดีเื่ราวแบบนี้จะให้ผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด
“แล้วเื่มหาวิทยาลัยลูกเตรียมพร้อมหรือยัง”
“มหาวิทยาลัยหรอครับ?”
“อะไรกันลูกลืมแล้วหรอ อีก 7 วันลูกต้องไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยในตัวเมืองแล้วนะ”
ไตรภพใช้สมองครุ่นคิดในโลกปัจจุบันเมื่อจบระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 แล้วทุกคนต้องเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยของจังหวัดเป็ระยะเวลา 1 ปีเพื่อเตรียมพื้นฐาน หลังจากนั้นจะเลือกคณะที่อยากจะเข้าโดยต้องไปเรียนที่กรุงเทพมหานคร จึงไม่น่าแปลกใจว่าในปี ๆ หนึ่งนักเรียนที่จบจากมหาวิทยาลัยประจำจังหวัดทั่วประเทศจะเดินทางเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยในกรุงเทพมหานครอย่างพร้อมเพรียงกัน
มหาวิทยาลัยในปัจจุบันมีเพียงมหาวิทยาลัยเดียวภายใต้การกำกับดูแลของรัฐบาลโดยแยกออกเป็คณะต่าง ๆ เช่น แพทยศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์ นิติศาสตร์ อักษรศาสตร์สถาปัตยกรรมศาสตร์ นิเทศศาสตร์ เป็ต้นโดยจะนำเอาคะแนนที่นักศึกษาสอบได้ในแต่ละจังหวัดมาเรียงลำดับเพื่อเปรียบเทียบกับคะแนนคนอื่นในการรับเข้าสู่คณะต่างๆ
“แม่อยากให้ผมเรียนอะไรหรอครับ”
“เป็อะไรก็ได้ลูกขอให้ลูกเป็คนดี”
ช่อผกาเอ่ยแต่ไม่สบตาไตรภพ เพราะเธอรู้ดีว่าเกรดเฉลี่ยของไตรภพต่ำมากเมื่อตอนจบระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่6จบด้วยเกรดเฉลี่ย 2.00เท่านั้น คาบเส้นของการโดนให้ออกจากสถาบันการศึกษา แม้ลึก ๆช่อผกาหวังจะให้ไตรภพเรียนคณะแพทยศาสตร์เพื่อเชิดหน้าชูตาให้กับวงศ์ตระกูลแต่คนที่เข้าศึกษาคณะแพทยศาสตร์ไม่มีใครเกรดเฉลี่ยต่ำกว่า 3.9 สักคนนี่แสดงว่าคณะแพทยศาสตร์คัดนักเรียนหัวกะทิจากทั่วประเทศรองรับที่นั่งได้รุ่นละ 1,000 คนจากนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เกือบหนึ่งล้านคน
‘เรารู้สึกว่าแม่เป็กังวลใจเื่ของเราช่างเถอะ ด้วยการบ่มเพาะของเรา การอ่านเพียงครั้งเดียวย่อมจำไม่มีทางลืมเลือนเนื้อหาในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเชื่อว่าคงไม่ยากกว่าการบ่มเพาะอย่างแน่นอน’
ไตรภพครุ่นคิดไม่เอ่ยตอบผู้เป็แม่ พลางรับประทานอาหารตรงหน้า ก่อนลุกขึ้นไปช่วยช่อผกาผู้เป็แม่ในการเตรียมนับยาจัดเตรียมยาตามใบสั่งยาที่ถูกส่งมาก่อนหน้านี้
“ที่แม่บอกว่าท่านมงคล ป่วย นี่เขาป่วยเป็อะไรหรอครับแม่”
หลังจากนับยาให้ตรงกับใบสั่งยารวมถึงจัดการเื่ความเรียบร้อยต่าง ๆ เสร็จ ไตรภพได้เอ่ยถามผู้เป็แม่ด้วยความสงสัย
“แม่ก็ไม่รู้อาการของเขาเท่าไหร่แต่เห็นเขาอยู่ในการดูแลรักษาของหมอเทวดาที่โรงพยาบาลในตัวเมืองในจังหวัดเรา ”
“ทำไมถึงเรียกเขาว่าหมอเทวดาหละครับแม่เขาเก่งขนาดนั้นเลยหรอครับ”
“ไปลบหลู่ท่านหมอเทวดาคงศิลป์แบบนั้นได้อย่างไรหละลูกท่านเป็แพทย์แผนปัจจุบันที่สามารถประยุกต์ใช้กับแพทย์แผนจีนได้ด้วยได้ยินว่าผู้ว่าราชการจังหวัดของเราป่วยเป็มะเร็งลำไส้ระยะที่ 4ั้แ่เมื่อสิบปีก่อน แต่ก็มีอายุมาจนถึงปัจจุบัน แม้อาการจะยังไม่หายขาดก็ตาม”
“มะเร็งลำไส้?”
‘หรือว่าั้แ่ออกจากโรงพยาบาลมาไตรภพความจำเสื่อมในบางเื่’
ช่อผกาครุ่นคิดถึงความเป็ไปได้เพราะลูกชายตรงหน้าลืมแม้กระทั่งชื่อสมุนไพร ลืมชื่อลูกค้าคนสำคัญสงสัยแม้กระทั่งโรคมะเร็ง ทั้ง ๆ ที่เื่สมุนไพร การค้าขายนั้นชายหนุ่มช่วยตนเองมาั้แ่เด็ก
“เดี๋ยวลูกอยู่ก่อนนะแม่จะขอให้ท่านมงคลติดต่อท่านหมอเทวดาให้”
“ติดต่อทำไมหละแม่”
“ช่างเถอะระหว่างรอลูกเอาหนังสือนี้ไปอ่านแล้วกัน เผื่อจะทบทวนความรู้ที่แม่เคยสอนไปได้”
ช่อผกาหยิบหนังสือเล่มหนาที่มีขนาดกว่าห้าร้อยหน้าใหญ่ประมาณ 50*50 เิเ เป็รูปสมุนไพรทุกชนิดในประเทศไทยพร้อมสรรพคุณการรักษาหนังสือเล่มนี้สำหรับแพทย์แผนจีนคนขายสมุนไพรที่้าเรียนรู้ศาสตร์การรักษาแพทย์แผนจีนหรือภูมิปัญญาสมุนไพรพื้นบ้าน
ไตรภพรู้ทันความคิดของผู้เป็แม่จึงไม่ได้กล่าวอะไรหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดอ่านในแต่ละหน้า ด้วยความรู้จากเคล็ดการบ่มเพาะระดับจักรพรรดิเทพแม้จะเป็เพียงลมปราณชนชั้นสีม่วงระดับแรกเริ่มแต่ก็ทำให้มันสมองและความจำเหนือล้ำไปกว่ามนุษย์ทั่วไปนับสิบเท่า
‘ตอนเราเป็จักรพรรดิเทพบัญญัติวิชาแพทย์จักรพรรดิ ศาสตร์การแพทย์สูงสุดเหนือ 7ดวงดารา สามารถคืนชีวิตแม้ผู้ที่ตกตายไปได้หากยังมีดวงิญญาอยู่ในร่างไม่ต้องพูดถึงศาสตร์การแพทย์เบื้องหน้า’
‘สมุนไพรที่หายากเกือบร้อยชนิดสามารถซื้อขายได้อย่างง่ายดายในโลกใบนี้นี่มันเื่ประหลาดเยี่ยงใดกัน’
ชายหนุ่มพลิกหนังสือในแต่ละหน้าที่มีรูปแบบสมุนไพรทั้งรูปใหญ่และรูปเล็กในแง่มุมต่างๆ ให้เห็นรอบด้าน สรรพคุณการรักษาั้แ่ดอก ใบ ราก ฯลฯพืชสมุนไพรพบได้จากพื้นที่ใด รวมถึงราคากลางของสมุนไพรตามสมาคมปรุงยากำหนดอีกด้วย
ระยะเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงเป็เวลา 15.00 น. พอดีไตรภพปิดหนังสือตรงหน้าลง หลังจากอ่านจนหมดเล่ม องค์ความรู้ต่าง ๆนับพันหน้าต่างถูกมันสมองระดับจักรพรรดิเทพจดจำไว้เพียงแค่นึกคิดก็สามารถบอกกล่าวได้คล้ายกับศึกษาตำรานี้มาเป็ระยะเวลานับสิบปี
เอี๊ยด
รถเมอร์ซิเดสเบนซ์S Classคันสีดำ ฟิล์มมืดสนิทจอดบังหน้าร้านสมุนไพรด้วยความยาวของตัวรถประกอบกับหน้าร้านที่ไม่ได้กว้างมากนักหากผู้สัญจรไปจะมองไม่เห็นร้านสมุนไพรพื้นบ้านเลยนี่นับเป็รถยนต์ที่หรูหราเป็อย่างยิ่ง ราคารถยนต์ของเมอร์ซิเดสเบนซ์ S Class คันนี้เริ่มต้นที่6.39ล้านบาทเลยทีเดียว
แน่นอนว่าระดับเ้าของโชว์รูมเมอร์ซิเดสเบนซ์ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดจะเป็รถยนต์S Classรุ่นเริ่มต้นได้อย่างไร แต่รถยนต์คันนี้เป็รุ่น Topที่เพิ่มฟังชันพิเศษพร้อมทั้งการตกแต่งมากมาย รวมถึงกระจกกันะุ ราคาไม่ต่ำกว่า20ล้านบาทแน่นอน
“สวัสดีค่ะท่านมงคล”
ช่อผกาที่ลากไตรภพออกมาหน้าร้านยกมือไหว้สวัสดีชายชราวัยหกสิบห้าปีที่กำลังลงจากรถมงคลเป็ชายชราศีรษะล้าน สูง 165 เิเ มีใบหน้ากว้างให้ความรู้สึกเปิดเผยใส่สูทสีดำ มาพร้อมกับคนขับรถที่สวมใส่สูทสีดำ และแว่นตาดำร่างกายของบอดี้การ์ดเตี้ยกว่าไตรภพเล็กน้อย ประมาณ 180 เิเ
“ไม่ได้มาที่นี่นานยังไม่เปลี่ยนไปเลยนะ”
“ค่ะ ท่านมงคลก็เหมือนเดิมหละค่ะ ตามอัตภาพ ขายพออยู่ได้ค่ะ”
“แล้วนี่ลูกชายเธอหรอ”
ช่อผกาที่เดินนำหน้าพามงคลเข้าไปนั่งที่โซฟาในร้านสมุนไพรพื้นบ้านมองดุลูกชายตรงหน้า ส่งสัญญาณให้ทำความเคารพชายตรงหน้า
‘วัฒนธรรมอะไรกัน’
ตัวชายหนุ่มเคยเป็ถึงจักรพรรดิเทพผู้คนทั่ว 7แดนดาราล้วนหมอบกราบกราน ไม่เคยทำความเคารพผู้ใดมานานแสนนานเป็ตัวตนที่อยู่บนจุดสูงสุดของห้วงสุริยะ
“ต้องขอโทษท่านมงคลด้วยนะคะลูกชายของฉันเพิ่งออกจากโรงพยาบาล อาการยังไม่ดีเท่าไหร่ค่ะ หลง ๆ ลืม ๆ บ้าง”
“ช่างเถอะไม่เป็อะไรมากก็ดีแล้ว ฉันไม่ถือหรอก”
แม้ปากของมงคลจะพูดแบบนั้นแต่ในใจก็เกิดความรู้สึกไม่ประทับใจกับเด็กหนุ่มตรงหน้าการยกมือไหว้สวัสดีเป็วัฒนธรรมไทยที่มีมาช้านาน แต่เด็กที่มีฐานะและวัยวุฒิต่ำกว่ามันกลับไม่ทำความเคารพมัน
“ดิฉันเตรียมชะเอมเทศพันธุ์ท่าน้าว เอาไว้ให้กับท่านแล้วค่ะ”
บอดี้การ์ดของมงคลรับเอาสมุนไพรที่ถูกแพคเอาไว้อย่างดีขึ้นหลังรถยนต์เมอร์ซิเดสเบนซ์ในทันทีมงคลโอนเงินให้กับช่อผกาในทันที
“ฉันโอนเงินให้เธอแล้วนะ”
“ขอบพระคุณคุณมงคลมากนะคะ แต่ท่านคะดิฉันมีเื่จะขอค่ะ”
“หืมเื่อะไร ? ”
มงคลที่กำลังจะลุกออกจากที่นั่งหันไปมองช่อผกาช่อผการวบรวมความกล้าแม้จะกลัวอยู่บ้าง แต่เพราะความรักในตัวของลูกชายจึงเอ่ยออกไป
“อยากให้ท่านมงคลช่วยติดต่อกับหมอเทวดาคงศิลป์ให้หน่อยนะค่ะลูกชายของฉันเหมือนจะผิดปกติบางอย่าง ดิฉันก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน”
“ช่อผกาเธอพูดอะไรออกมา การที่จะเข้าพบหมอเทวดาได้ต้องเสียค่าธรรมเนียมครั้งละ 1ล้านบาท”
“หนะหนะ หนึ่งล้านบาท”
ช่อผกาหน้าซีดหลังจากรับรู้ตัวเลขในการเข้าพบกับหมอเทวดาความหวังทั้งหมดพังทลายลงเพราะเงินเก็บจากการขายสมุนไพรนั้นเดือนหนึ่งเหลือฝากธนาคารแค่หมื่นกว่าบาทเธอเก็บหอบรอมริบมาั้แ่เปิดร้านจนถึงปัจจุบัน 18 ปีมีเงินในบัญชีห้าแสนกว่าบาท ด้วยค่าใช้จ่ายทั้งการผ่อนบ้าน และส่งไตรภพเล่าเรียนจึงทำให้เงินเก็บของเธอไม่มากนัก
“ใช่สิหนึ่งล้านบาท นี่คือการวินิจฉัยโรคนะ ถ้าให้ท่านหมอเทวดาปรุงยาให้ต้องเสียครั้งละ 5ล้านบาท เธอมีปัญญาจ่ายไหวอย่างนั้นหรือ อีกอย่างนอกจากบุคคลที่มีทรัพย์สินเกิน 100ล้านบาท ถึงจะมีสิทธิ์ได้เข้าพบ เพราะท่านหมอเทวดาเลือกคนอย่างไรหละ”
ไตรภพไม่ได้เอ่ยอะไรรู้สึกถึงการดูถูกของมงคล ชายหนุ่มแผ่พลังลมปราณสำรวจออร่าิญญาคร่าว ๆพบตรงลำไส้มีก้อนเนื้อขนาดใหญ่แทบจะปิดบังระบบทางเดินอาหาร
“ลำไส้จะอุดตันตายอยู่แล้วแกยังกล้ามาดูถูกแม่ฉันหรอ”
“กะ แกแกว่าอย่างไรนะ”
มงคลหันขวับไปทางไตรภพในทันทีหลังจากได้ยินคำสบประมาทและด่าทอจากเด็กหนุ่ม
“ไอหนูแกรู้รึเปล่าว่าแกกำลังพูดกับใครอยู่”
บอดี้การ์ดเอ่ยตะโคกไปทางไตรภพในทันทีช่อผกาเพิ่งตั้งสติได้จึงรีบยกมือไหว้ให้กับมงคลในทันที
“ท่านมงคลคะอย่าถือสาเด็กเลย เขาป่วยอยู่ค่ะ”
“ช่อผกาอย่าคิดนะว่าสนิทกับฉันเพราะว่าฉันลดตัวมาซื้อสินค้าร้านเธอ เพราะในพื้นที่บ้านนอกๆ นี้มีร้านเธอที่เป็ร้านสมุนไพรร้านเดียวอีกอย่างสมุนไพรที่ท่านหมอเทวดา้าก็กำชับว่าให้มาเอาจากที่ป่าอนุรักษ์นี้ฉันเลยเสียเวลามาด้วยตัวเองในทุก ๆ ปี”
“ขอโทษค่ะท่านไตรภพ รีบขอโทษท่านมงคลเร็ว”
“ทำไมต้องไปขอโทษมันด้วยหละครับแม่อีกไม่เกิน 3 วันลำไส้ก็จะอุดตันตายอยู่แล้ว สมุนไพรที่มันซื้อไปแค่บรรเทาโรค ไม่ได้ทำให้หายขาดหมอเทวดาอะไรกัน หมอโจรมากกว่า จะเข้าพบครั้งละหนึ่งล้าน ปรุงยาครั้งละ 5 ล้านถุย”
มงคลกัดฟันกรอดเดินเข้ามาด้านหน้าของไตรภพส่งสายตาให้บอดี้การ์ดในทันที
ฟุ่บ
บอดี้การ์ดรีบพุ่งเข้าหาไตรภพอย่างรวดเร็วคล้ายกับจะรวบชายหนุ่มไว้ให้เ้านายของตนลงมือสั่งสอนชายหนุ่ม แต่เพียงไตรภพเอี้ยวตัวหลบบอดี้การ์ดร่างหนาก็คว้าได้แต่ลม
“อย่าค่ะท่าน”
ช่อผกากรีดร้องเสียงสูงเอาตัวไปบังไตรภพในทันที บอดี้การ์ดลุกขึ้นมาชกไปที่ใบหน้าของชายหนุ่มแต่ก็วืดเหมือนเคย ไตรภพจึงถีบไปบริเวณหน้าท้องของบอดี้การ์ดในทันที
โครม
ร่างของบอดี้การ์ดปลิวกระเด็นไปกระแทกประตูของรถเมอร์ซิเดสเบนซ์S Classกระจกมองข้างบิดงอ ประตูบุบเข้าไปเล็กน้อย
‘นะ นะนี่’
มงคลเหมือนจะคิดอะไรได้เพราะรถเมอร์ซิเดสเบนซ์ด้านหน้าเป็รถกันะุ ไม่ใช่แค่เพียงกระจกเท่านั้นแต่วัสดุและตัวถังของรถยนต์ล้วนทำมาเพื่อป้องกันะุทะลุเข้าไปด้านในแต่นี่แรงจากการถีบถึงกับทำให้รถบุบ
“แกแกต้องชดใช้ แกรู้หรือเปล่ากระจกมองข้างกี่แสน”
“ไอแก่แกฟังฉันนะ อีก 3วันแกจะตาย ถ้าแกนึกขึ้นได้ต่อให้แกอ้อนวอนอย่างไรฉันก็จะไม่มีทางรักษาแกเด็ดขาด แม้จะเป็โรคจิ๊บจ๊อยสำหรับฉันก็ตามไสหัวไปได้แล้ว”
“ช่อผกาธะ เธอสั่งสอนลูกได้ดีมาก ฮึ่ม”
มงคลเดินออกจากร้านไปในทันทีบอดี้การ์ดมองไปที่ไตรภพอย่างหวาดผวาก่อนที่จะมารับตำแหน่งนี้มันมียศร้อยเอกในกรมทหารระดับชั้นครูฝึกทหารใหม่สามารถต่อสู้มือเปล่าได้ 3 ต่อ 1แค่เพียงลูกถีบเดียวกับทำให้มันพ่ายแพ้ถึงเพียงนี้
รถเมอร์ซีเดสเบนซ์S Classเคลื่อนที่ออกไปจากร้านด้วยความรวดเร็ว ช่อผกายังคงตะลึงไม่หายกับเหตุการณ์ตรงหน้า
“แย่แล้วต้องขอให้คุณพ่อช่วย”
ช่อผกาไม่มีเวลาจะดุลูกชายตนเองเพราะรู้ว่ามงคลนั้นเป็ถึงผู้มีอิทธิพลในจังหวัด แม้จะไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรมากนักแต่ด้วยทรัพย์สินร้อยกว่าล้านคิดจะเล่นงานครอบครัวเธอนั้นง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก
“คุณพ่อคะเกิดเื่แล้ว”
ช่อผากรีบเล่าเื่ราวให้พ่อของเธอฟังเพราะพ่อของเธอมีอิทธิพลในจังหวัดพอสมควรเนื่องจากบารมีทางการทหารหลังจากวางสายช่อผการีบเข้าไปหาไตรภพที่หนีขึ้นไปบนห้องทันที
“ลูกทำอะไรลงไปรู้ตัวไหม”
“ไม่เห็นมีอะไรนี่ครับแม่มันดูถูกครอบครัวของเรามันสมควรแล้ว”
“ลูกลูกยังไม่รู้อะไร เฮ้อ”
ช่อผกาเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือร้องไห้ด้วยความตื่นกลัวกับอิทธิพลของมงคล ไม่ใช่เธอเสียดายลูกค้าชั้นดีแต่กลัวมงคลจะทำอะไรกับลูกชายของเธอต่างหาก
“แม่ไม่ต้องห่วงผมหรอกผมจะปกป้องแม่เอง ต่อไปนี้ผมจะไม่ให้ใครทำอะไรแม่อย่างเด็ดขาด”